Semua Bab พิศวาสรักเด็กฝาก (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 3/4]: Bab 131 - Bab 140

"ไม่เป็นไรค่ะฉันจ่ายเองได้" พลอยลลินณ์รีบโบกไม้โบกมือยกใหญ่เมื่อเห็นวีไอพีหนุ่มดึงธนบัตรสีเทาออกมาแล้วส่งให้กับแม่ค้าซึ่งกำลังมองหน้าชายหญิงสองคนนี้สลับกันไปมาที่กำลังตัดสินใจว่าจะรับเงินนั้นดีหรือไม่"ผมอยากซื้อให้ครับ เอาเงินผมไปครับ" จิรวัฒน์พูดกับผู้ช่วยสาวก่อนจะยื่นธนบัตรเข้าไปใกล้แม่ค้าที่ยังอ้ำอึ้งให้ใกล้กว่าเดิมเพื่อเป็นการเร่งเร้าเมื่อเห็นว่าพลอยลลินณ์กำลังจะหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจากกระเป๋าสะพาย แต่ไม่ทันที่แม่ค้าจะทันได้รับธนบัตรใบนั้นจากหนุ่มหล่อก็มีเสียงทุ้มดังขึ้นเสียก่อน"หนูอยากได้เหรอ?" ภูริชหยุดยืนช้อนด้านหลังร่างบางชะโงกหน้าข้ามศีรษะคนที่เตี้ยกว่าไปมองสิ่งที่อยู่ด้านบนตู้โชว์นั่น มือใหญ่วางไว้ที่เอวคอดเพื่อแสดงความสนิทสนมกลาย ๆ "เอ่อ..หนูเห็นว่าสวยดี" จะบอกว่ายังไม่ทันได้ตัดสินใจซื้อก็จะเป็นการหักหน้าวีไอพีหนุ่มที่ตอนนี้ยังคงถือธนบัตรค้างอยู่ หญิงสาวจึงจำเป็นต้องพูดอ้อม ๆ ออกไป ดวงตากลมเหลือบมองใบหน้าของจิรวัฒน์ที่เจื่อนลงเล็กน้อยขณะที่เขากำลังมองอยู่ที่เอวของเธอซึ่งมีฝ่ามืออุ่นของภูริชเกาะ เขาคงรู้สถานะของเธอกับคนตัวโตด้านหลังแล้ว"เดี๋ยวเฮียซื้อให้" ภูริชเอ่ยขึ้นพ

"แล้วจะให้หนูไปใส่ตอนไหนคะ?" พลอยลลินณ์เอ่ยถามโดยที่ดวงตากลมจับจ้องอยู่ที่มือหนาที่สาละวนเลือกชุดทูพีชอย่างตั้งอกตั้งใจ ลอบถอนหายใจเมื่อเห็นที่เขาหยิบออกมาแต่ละชุดมันแทบจะไม่ปิดส่วนสงวนที่ใหญ่ล้นตัวของเธอเลย "ตอนเฮียพาไปดำน้ำไง รอให้ประจำเดือนหนูหายก่อน อาทิตย์หน้าเป็นไงช่วงนั้นงานก็ไม่ค่อยยุ่งแล้ว เฮียจะหยุดพักร้อนสักสามสี่วันจะได้ให้เวลาหนูเต็มที่หน่อย" ภูริชตั้งใจจะพาคนตัวเล็กไปดำน้ำที่เกาะเล็กและพักอยู่นั่นเพราะมีความเป็นส่วนตัวสูง เวลาจะทำอะไรก็ไม่ต้องระแวงว่าใครจะมาเห็น เดี๋ยวเขาจะสั่งวัชระไว้ว่าช่วงนั้นห้ามพานักท่องเที่ยวไปเฉียดที่นั่น แค่คิดแผนการณ์ไว้ก็รู้สึกสนุกเสียแล้ว "ให้เวลาใครกันแน่" พลอยลลินณ์พูดออกมาพลางค้อนให้คนหน้าหล่อหนึ่งที แน่นอนว่าถ้าเขาหยุดกับเธอหลายวันแบบนั้นมีแต่เขาที่ได้ประโยชน์มากที่สุด คงไม่พ้นที่จะนัวเนียกับเธอตลอดแน่ ๆ ดูจากรอยยิ้มและแววตาวิบวับนี้เธอมั่นใจว่าเดาไม่ผิด "หึหึ รู้ดีนะเรา" ภูริชหัวเราะออกมาเมื่อโดนหญิงคนรักรู้ทันก่อนจะหันไปหยิบชุดทูพีชออกมาจากราวแขวนสี่ชุด แต่ละชุดนั้นไม่มีชุดไหนที่ปิดมิดชิดเลยสักชุด นี่เขาตั้งใจที่จะใช้สายตาโลมเลียเธ

สามชั่วโมงต่อมา ก๊อก ๆ เสียงเคาะประตูห้องทำงานของภูริชดังขึ้นหลังจากที่สิ้นสุดการประชุมแล้วประมาณหนึ่งชั่วโมง เป็นวัชระที่เดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารสองเล่มซึ่งเป็นรายงายสรุปการประชุมที่เพิ่งจะผ่านมาซึ่งภูริชต้องเซ็นอนุมัติเหมือนทุก ๆ ครั้งที่จบการประชุม "วันจันทร์หน้าผมจะหยุดพักร้อนนะ" ภูริชเอ่ยกับผู้ช่วยหนุ่มโดยที่ใบหน้าหล่อยังคงก้มมองแผ่นกระดาษบนโต๊ะขณะที่เขาตั้งหน้าตั้งตาจรดปลายปากกาเซ็นลายมือชื่อ "นายจะลาพักร้อนเหรอครับ?" วัชระเลิกคิ้วสูงในตอนที่ถามออกไป นานแล้วที่เจ้านายหนุ่มไม่หยุดพักร้อนแถมไม่ยอมหยุดประจำสัปดาห์ด้วย ตั้งแต่ที่มีผู้ช่วยสาวคนสวยเข้ามาทำงาน นายหัวหนุ่มหยุดงานเป็นว่าเล่น ได้เวลาพนักงานเลิกงานปุ๊บก็ออกไปพร้อมกับพลอยลลินณ์ทันทีทั้งที่เมื่อก่อนกว่าจะออกจากห้องทำงานได้ก็ปาไปสามสี่ทุ่ม พอถึงวันที่พลอยลลินณ์หยุดก็หายเงียบ ไม่เข้าโรงแรมมาทำงานเหมือนเมื่อก่อน "อืม คิดว่าจะหยุดสักสามวัน ดูแลแทนผมได้ใช่ไหม?" "ได้สิครับ อย่างกับว่านายไม่เคยปล่อยให้ผมดูแล ว่าแต่หยุดคนเดียวเหรอครับ" วัชระถามพลางอมยิ้มอย่างมีเลศนัย ส่ายสายตาไปมองพลอยลลินณ์ที่กำลังตั้งอกตั้งใจลงรายรับร

"ลองขับดูไหม?" ภูริชเอ่ยถามเมื่อบังคับเรือออกจากฝั่งมาได้ประมาณครึ่งชั่วโมงแล้ว เขาอยากให้คนตัวเล็กได้ทำกิจกรรมร่วมกันมากกว่าให้หญิงสาวได้นั่งมองวิวทิวทัศน์ซึ่งมีแต่น้ำทะเลล้อมรอบเดี๋ยวจะทำให้เธอเกิดความเบื่อหน่ายขึ้นได้"หนูขับได้เหรอคะ?" พลอยลลินณ์ฉีกยิ้มกว้างแววตาเป็นประกาย เธอนั่งมองคนตัวโตบังคับเรือมาสักระยะแล้วก็อยากจะลองบังคับดูบ้าง แต่ว่าราคาของเรือที่แพงลิบลิ่วทำให้เธอไม่กล้าเอ่ยปากบอกเขา กลัวว่าถ้าเกิดไปแตะโดนปุ่มอะไรเข้าจะเป็นเรื่องขึ้นมา"ได้สิ มานี่มา" ภูริชยื่นมือไปให้แฟนสาวเพื่อที่เธอจะได้ใช้เป็นหลักในการย้ายที่จากที่นั่งมายังเขา เมื่อฝ่ามือเล็กวางลงที่อุ้งมือใหญ่เขาก็กำไว้แล้วเกร็งแขนแข็งแรงดึงร่างบางให้เดินมาหาโดยที่เธอไม่มีการเสียหลักจากเรือโคลงแต่อย่างใด"นั่งตักเฮียนี่เลย" ชายหนุ่มบอกก่อนจะดึงร่างนุ่มให้นั่งลงที่บนหน้าขาตัวเอง กลิ่นหอมอ่อน ๆ เฉพาะตัวของแฟนสาวทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะกดจมูกไปที่แก้มขาวเนียนนั่นฟอดใหญ่"อื้อ เฮีย หนูจั๊กจี้นะ" พลอยลลินณ์เอียงตัวไปด้านข้างเพื่อหลบจมูกซุกซนแต่ก็โดนท่อนแขนแกร่งรั้งไว้ให้เธอนั่งตัวตรงตามเดิม"จับพวงมาลัยสิ" ภูริชเอ่ยแนะ เมื่

หญิงสาวพ่นลมหายใจเข้าออกถี่ ๆ เพื่อให้ร่างกายได้ปรับตัวกับแก่นกายยักษ์ หลังจากที่ไม่ได้แนบชิดกันมาหนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ รู้สึกว่าร่างกายเธอต้องการการปรับตัวอย่างหนัก เธอยกขาเรียวสองข้างขึ้นพาดหน้าขาแกร่งเพื่อระบายความอึดอัดในโพรงรักแต่นั่นก็เหมือนเป็นการเปิดทางให้ลำเนื้อใหญ่โตได้เข้ามาในตัวลึกขึ้นกว่าเดิม "เขาจะรู้ว่าเราทำอะไรกันเพราะหนูทำหน้าแบบนี้นี่แหละ" ภูริชแกล้งพูดให้หญิงสาวตื่นเต้นเพราะสีหน้าเหยเกของเธอเอง สายตาคมมองไปยังเรือเร็วที่แล่นมาถึงเรือของพวกเขาพอดี คนบนเรือลำเล็กนั้นมองขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะขับผ่านไป เป็นปกติอยู่แล้วที่จะมีเรือยอร์ชมาจอดลอยลำชื่นชมบรรยากาศกลางท้องทะเล คนที่ผ่านไปมาจึงไม่ได้สนใจนักที่เห็นเรือลำนี้จอดอยู่ เป็นคนตัวเล็กเองนั่นแหละที่ไม่รู้แล้วตื่นเต้นไปเอง และยิ่งเขาพูดกระตุ้นโพรงเนื้อร้อนก็ยิ่งบีบรัดเขาให้เสียวซ่านสุขสม แบบนี้ไงเขาถึงอยากให้เธอตื่นเต้นเวลาที่ได้ทำรักกัน "เขา..เขาไปแล้ว หนูอึดอัดจัง อื้อ.." พลอยลลินณ์เปล่งเสียงหอบกระเส่า ซุกหน้าเข้าหาสันกรามแข็งอย่างออดอ้อน สองมือเล็กจับยังมือแข็งที่วางอยู่บนหน้าขาเนียนของเธอ เล็กบางจิกลงไประบายค