All Chapters of พิศวาสรักเด็กฝาก (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 3/4]: Chapter 1 - Chapter 10

"แม่รับปากกับน้าพิณไปแล้ว อย่าทำให้แม่ต้องผิดคำพูดสิลูก ให้น้องไปทำงานเป็นผู้ช่วยสักปีนึงก็ได้" "แต่ผมมีวัชระอยู่แล้วนะครับ" ภูริชอ้างถึงผู้ช่วยที่ตอนนี้ทำงานแทนเขาอยู่ที่เกาะ ซึ่งเกาะนั้นเป็นสถานที่ตั้งโรงแรมแห่งใหม่ล่าสุดของตัวเอง ที่มีพิธีเปิดอย่างเป็นทางการในไม่กี่วันนี้ "เอาน่า ผู้ช่วยหลาย ๆ คนน่ะดีออกจะได้แบ่งเบางานลูกได้หลายด้าน ถือว่าแม่ขอนะ" "แบ่งเบาหรือทำให้ยากกว่าเดิม.." ภูริชบ่นพึมพำแล้วกระแทกแผ่นหลังกว้างเข้าใส่พนักพิงด้านหลังอย่างจนปัญญา ปรายตามองคนต้นเหตุก็เห็นหญิงสาวนั่งบีบมือตัวเองแน่นเพราะอาการประหม่า "คุณป้าคะ ถ้าคุณภูริชเขาไม่สะดวก หนูไม่ไปทำงานละ..(แล้วก็ได้)" พลอยลลินณ์หันไปพูดกับคุณนายภาวรรณ แต่ไม่ทันที่เธอจะพูดจบประโยค เสียงของภูริชก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน "พรุ่งนี้ผมออกเดินทางเก้าโมงมาให้ทันด้วยนะครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ สวัสดีครับน้าพิณ" ภูริชพูดตัดบทพูดของเจ้าของเสียงหวาน เธอกำลังทำให้เขาดูเป็นคนใจแคบในสายตาของผู้ใหญ่นั่นทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูกที่โดนเด็กเมื่อวานซืนมาลูบคม ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นพรวดเมื่อบอกกำหนดการณ์ให้ผู้ช่วยคนใหม่รับทราบ หันไปสวัส

"เดี๋ยวป้าเดินไปส่ง" คุณนายภาวรรณพูดขึ้นแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างระมัดระวังเพราะหากว่าท่านรีบเกินไปอาจจะทำให้หน้ามืดเหตุเพราะเลือดขึ้นไปเลี้ยงสมองไม่ทันได้ สองหญิงต่างวัยเดินออกมาจากตัวบ้านพร้อมกันเพื่อมายังรถยนต์อเนกประสงค์คันใหญ่ ที่มีภูริชกำลังยกกระเป๋าขึ้นรถอยู่ พลอยลลินณ์ลากกระเป๋าไปใกล้จุดที่คนตัวโตยืนจัดของที่ท้ายรถ เพื่อที่จะเก็บกระเป๋าของเธอบ้าง แล้วเธอก็ใจหายวูบ เพราะมือหนาได้เอื้อมมาดึงกระเป๋าที่เธอถือออกไปโดยไม่บอกไม่กล่าว ทำให้ฝ่ามือร้อนมาโดนมือนุ่มของเธออย่างไม่ตั้งใจ ทำให้เธอต้องปล่อยมือออกจากหูกระเป๋าอัตโนมัติ "อ๊ะ!" "ผมยกเก็บให้" ภูริชยอมเปิดปากพูดเสียงเข้มเมื่อเห็นอาการตระหนกของหญิงสาว เขายัดกระเป๋าใบย่อม เสร็จก็หันมาคว้ากระเป๋าล้อลากใบใหญ่ขึ้นไปเก็บอีกใบ ก่อนจะกระแทกลมหายใจหนัก ๆ ให้กับท่าทางรักนวลสงวนตัวของคนตัวเล็ก 'โตขนาดนี้ทำราวกับว่าไม่เคยถูกเนื้อต้องตัวกับผู้ชาย' ภูริชได้แต่คิดกระแนะกระแหนในใจ เขาจะพูดออกมาตามใจคิดได้อย่างไรก็ในเมื่อแม่ของเขายืนยิ้มมองอยู่ ไม่รู้ว่าแม่ของเขาถูกอกถูกใจอะไรผู้หญิงคนนี้นักหนา ถึงต้องตามออกมาส่งขนาดนี้ "ขอบคุณค่ะ" พลอยลลิน

ณ โรงแรม P ภูริชขับรถมาจอดยังบริเวณหน้าโรงแรม ขณะที่กำลังยกสัมภาระลงจากรถสายตาเขาก็เหลือบไปเห็นวัชระผู้ช่วยของตัวเองกำลังก้มหน้าอ่านอะไรบางอย่างบนไอแพดส่วนเท้าก็ก้าวเดินมุ่งหน้าเข้าไปด้านใน “วัชระ” ภูริชเอ่ยเรียกชื่อผู้ช่วยเสียงดังฟังชัด และเสียงเรียกนั้นทำให้วัชระชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าไปในเขตประตู เขาละสายตาเงยหน้าจากหน้าจอแล้วหันรีหันขวามองหาต้นเสียงว่าอยู่ตำแหน่งไหน “ครับนาย” เมื่อเห็นตำแหน่งของนายแล้วผู้ช่วยหนุ่มจึงรีบสับเท้าเร็วไปหา แต่ผู้หญิงหน้าสวยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ร่างสูงทำให้วัชระถึงกับชะงักเพียงนิดก่อนจะดึงสติทำหน้าให้เป็นปกติ ดูจากที่หญิงคนนั้นช่วยเจ้านายของเขายกกระเป๋าลงจากรถทำให้เดาได้ว่าทั้งคู่เดินทางมาด้วยกัน ยังไม่ทันที่ผู้ช่วยหนุ่มจะทันได้คิดอะไรต่อเสียงของภูริชก็ดังขึ้น “พาผู้หญิงคนนี้ไปห้องพักพนักงานหน่อย” “ครับ แล้วเธอเป็น..” “ผู้ช่วยคนใหม่ของผม” “อะ..อ้าว แล้วผมล่ะครับ นายจะไล่ผมออกเหรอ?” วัชระที่ได้ยินตำแหน่งของหญิงสาวหน้าหวานถึงกับทำหน้าเจื่อนที่จู่ ๆ จะมีคนมาทำหน้าที่ของเขาโดยที่เขาไม่รู้ล่วงหน้า “เปล่า.. คุณก็ทำเหมือนเดิมนั่นแหละ เธอคนนี้จ

"นายมาแล้วเหรอครับ ผมเตรียมเอกสารไว้ให้นายเซ็นบนออฟฟิศนะครับ แล้วนี่ก็กำลังแนะนำงานง่าย ๆ ให้คุณพลอยอยู่ครับ" วัชระเดินมาหยุดที่เบื้องหน้าภูริชพร้อมกับเอ่ยทักทาย แต่ดูเหมือนว่าเจ้านายของเขาจะไม่ได้สนใจการบอกกล่าวของเขาแม้แต่น้อย สายตาของภูริชมองเลยไหล่ของวัชระไปด้านหลังซึ่งเป็นตำแหน่งที่พลอยลลินณ์หยุดยืนอยู่ วันนี้เธอแต่งหน้าอ่อน ๆ ช่วยเสริมสร้างความเด่นของใบหน้าสวยของเธอให้ดูเด่นขึ้นซึ่งต่างจากเมื่อวานที่เหมือนเด็กกะโปโลอย่างสิ้นเชิง ริมฝีปากอิ่มทางลิปกลอสทำให้ดูอิ่มเอิบน่าลิ้มลอง มองไล่ลงไปตามลำคอขาวน่าขบเม้ม แล้วชายหนุ่มก็ลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อสายตาคมเลื่อนลงไปปะทะกับก้อนอกที่มีขนาดใหญ่เกินตัวของหญิงสาวที่ดันพุ่งเสื้อออกมา เมื่อวานเธอใส่เสื้อยืดตัวโคร่งจึงทำให้สิ่งสวยงามตรงส่วนนี้ไม่สะดุดตา แต่พอวันนี้หญิงสาวใส่เสื้อขนาดพอดีตัวจึงทำให้เห็นได้อย่างชัดเจน จากที่มองด้านหลังเมื่อครู่ว่ารูปร่างของเธอทำให้ลมหายใจสะดุดแล้ว พอได้มาเห็นด้านหน้าแล้วมันให้หัวใจแกร่งถึงกับเต้นโครมครามไม่เป็นล่ำเป็นสัน เมื่อวัชระมองตามสายตาของภูริช เขาจึงวาดเท้าไปด้านข้างขยับตัวเพื่อเปิดมุมมอง

ทั้งคู่ต่างคนต่างนั่งทำงานกันเงียบ ๆ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา และบางครั้งก็มีเสียงเคาะแป้นพิมพ์และเสียงกดเมาส์ในบางครั้ง จนกระทั่งล่วงเลยมาจนถึงเวลาของอาหารกลางวันก็ไม่มีทีท่าว่าคนตัวโตจะขยับตัวเพื่อต้องการไปรับประทานอาหารกลางวันเลยสักนิด จ้อก.. จ้อก.. เสียงของกระบวนการทำงานในกระเพาะของพลอยลลินณ์ดังขึ้นเมื่อเธอไม่ได้รับประทานอาหารในตอนที่ร่างกายต้องการ เธอรู้สึกหิวมาตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนแล้วแต่ในเมื่อเจ้านายตัวโตไม่หยุดพักเธอก็ไม่กล้าที่หยุดพักก่อนเขาได้ มือน้อยลูบไปมาที่หน้าท้องตัวเองเหมือนกับว่าการกระทำนั้นจะช่วยปิดเสียงน่าอายนั้นได้ “หิวข้าวก็ไปกิน” ภูริชพูดขึ้นโดยที่สายตาของเขายังจ้องอยู่ที่หน้าจอสี่เหลี่ยมตรงหน้า เสียงท้องของเธอร้องเสียงดังจนเขาที่อยู่ไกลยังได้ยินแสดงว่าพยาธิในท้องคงจะอาละวาดกันน่าดู “แล้วคุณภูริชไม่ทานเหรอคะ?” พลอยลลินณ์เอ่ยถาม ไม่ใช่เพราะห่วงใยแต่หากเป็นเพราะถามเป็นมารยาทที่พึงมีเมื่อเขาอุตส่าห์มีน้ำใจให้เธอปลีกตัวไปรับประทานอาหารคนเดียว มือน้อยสาละวนเก็บของบนโต๊ะเข้าที่อย่างรีบเร่งทันทีที่เจ้านายเอ่ยอนุญาต “ผมยังไม่หิว คุณไป