สองชั่วโมงต่อมา จากที่ว่าตั้งใจจะแค่ของีบประเดี๋ยวประด๋าว แต่เพราะเสียงน้ำทะเลที่วิ่งเข้าหยอกล้อหาดทรายเกิดเป็นเกลียวคลื่นส่งเสียงอื้อซ่า เลยเป็นเสมือนเสียงกล่อมให้พลอยลลินณ์หลับได้นานกว่าที่คิด ไหนจะลมเย็น ๆ ที่พัดผ่านช่องประตูเข้าเป็นระยะ ๆ ผสมกับเสียงกระดิ่งเล็ก ๆ ที่ห้องไว้ด้านบนขอบประตูดังกรุ้งกริ้งน่ารักนั่นอีก เลยทำให้ในตอนที่เธอสะลึมสะลือรู้สึกตัวแล้วได้ยินบรรดาเสียงพวกนี้ทำให้สมองผ่อนคลายแล้วจมสู่ภาวะนิทราครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งสมองและร่างกายได้พักผ่อนเต็มที่จึงได้ตื่นขึ้นมาเต็มตา "กี่โมงแล้วคะ?" เสียงหวานแหบแห้งงัวเงียเอ่ยถามคนตัวโตที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟาอีกตัว เขาไม่ได้มานั่งเบียดในตอนที่เธอหลับอยู่ "จะบ่ายสามแล้ว" ภูริชตอบหลังจากที่ได้เงยไปดูเวลาจากนาฬิกาที่แขวนบนผนังห้อง "หนูนอนนานเลย" พลอยลลินณ์พูดก่อนจะค่อย ๆ ดันร่างกายลุกขึ้นนั่งอย่างเมื่อยขบ การที่ร่างกายเพิ่งหลุดจากการหลับไหลทำให้รู้สึกอ่อนเพลียไร้สิ้นเรี่ยวแรงไปหมด "โดนไปน้ำเดียวยังนอนนานขนาดนี้ ถ้าโดนสักสี่ห้าน้ำจะไม่นอนเป็นวันเลยเหรอ" ภูริชปิดหนังสือที่อ่านขณะที่พูดล้อเลียนโดยมีการอวดอ้าง
Baca selengkapnya