All Chapters of พิศวาสรักเด็กฝาก (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 3/4]: Chapter 101 - Chapter 110

วันรุ่งขึ้น ภูริชไปรับพลอยลลินณ์ก่อนหกโมงเช้าเพราะเกรงว่าหากมาช้ารถจะติด อีกอย่าง บ้านของหมอชวิณซึ่งเป็นสถานที่จัดงานในตอนเช้าก็อยู่อีกฝั่งหนึ่งของเมือง เขาจึงรีบมารับแฟนสาวตั้งแต่ไก่โห่ และเมื่อมาถึงก็พบว่าหญิงสาวแต่งตัวลงมานั่งรออยู่แล้ว "สวัสดีครับคุณน้า" ภูริชลงจากรถเพื่อไปทำความเคารพพิณเพลงที่เดินออกมาส่งลูกสาวที่หน้าประตูบ้าน ที่ท่านตื่นเช้าก็เพราะต้องลุกขึ้นมาเตรียมอาหารเช้าด้วยจึงถือโอกาสออกมาทักทายชายหนุ่ม "สวัสดีค่ะ" พิณเพลงยกมือขึ้นพนมรับไหว้ "หนูไปนะคะแม่" "จะกลับดึกไหมลูก?" "กลับดึกไหมคะ ต้องอยู่ร่วมงานเลี้ยงตอนค่ำด้วย" พลอยลลินณ์หันไปถามผู้ร่วมเดินทางต่อเพราะเธอไม่รู้ว่าเขาจะพาเธอมาส่งกี่โมง และสถานที่จัดงานต้องผ่านกลางเมืองซึ่งช่วงหัวค่ำรถจะติดมาก ๆ เธอเลยกะเวลาไม่ถูก "น่าจะดึกครับ" "อ้อ จ้ะ งั้นแม่คงไม่รอเปิดประตูให้ หนูเอากุญแจบ้านไปด้วยนะ" พิณเพลงพูดกับลูกสาว การที่มีอายุมากขึ้นทำให้ท่านต้องเข้านอนเป็นเวลาเพราะไม่เช่นนั้นจะทำให้ร่างกายอ่อนแอและล้มป่วยเอาได้ซึ่งไม่เหมือนตอนสมัยสาว ๆ ที่อยู่ดูหนังดูละครจนดึกดื่นก็ไม่เป็นอะไร "ค่ะ" พูดจบร่างบางก็เดินกลับเข้าไปใน

ติ๊ง..เสียงแจ้งเตือนของประตูลิฟต์ดังขึ้นพร้อมกับการเคลื่อนตัวแยกออกจากกันของประตูสีเงินทำให้ผู้ที่โดยสารมากับกล่องลิฟต์มองเห็นโถงทางเดินยาวไกลลิบลิ่ว"กว้างจังเลยค่ะ" พลอยลลินณ์เอ่ยเสียงตื่นเต้นในตอนที่ก้าวเท้าออกมาจากลิฟต์ ดวงตาสวยกวาดมองไปรอบ ๆ ทางเดินโอ่โถง ไม่อยากจะคิดนึกถึงราคาของคอนโดแห่งนี้เลยว่าจะมีราคาสูงเพียงใดถึงจะสมกับความใหญ่โตหรูหราระดับนี้ ขณะที่ดวงตาสำรวจอยู่นั้นเท้าเล็กก็ก้าวตามร่างสูงไปติด ๆ "ห้องนี้ของไอ้ธันมัน" เสียงทุ้มของชายตัวโตเอ่ยขึ้นตอนที่ทั้งคู่เดินผ่านประตูห้องบานใหญ่บานแรก "...." พลอยลลินณ์มองตามคำบอกเล่านั้นแต่ไม่ได้พูดอะไรโต้ตอบ "ส่วนห้องนั้นของไอ้หมอ เมื่อก่อนเมียมันก็มาอยู่นี่พักหนึ่งแต่ตอนนี้พากันย้ายไปที่บ้านไอ้หมอกันหมดแล้ว" ภูริชพยักเพยิดหน้าไปทางประตูอีกห้อง "แก้มใสก็เคยมาอยู่นี่เหรอเนี่ย" หญิงสาวพูดตื่นเต้น ไม่ยักรู้ว่าหมอชวิณก็เคยให้แก้มใสมาพักที่นี่ด้วย "อืม ช่วงที่น้องชายเข้ารักษาตัวเพราะที่นี่ใกล้โรงพยาบาลจะไปจะมาก็สะดวก พอน้องออกจากโรงพยาบาลแล้วก็พากันไปอยู่บ้าน" ภูริชมีน้ำใจอธิบายถึงเหตุที่ทำให้หมอชวิณให้แก้มใสพักที่นี่ แสดงว่าหมอหนุ่

"เรามานอนทำกิจกรรมฆ่าเวลากันไหม" "มะ..ไม่ดีหรอก.." "แต่เฮียว่าดีออก" ภูริชกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ จิตใจฮึกเหิมเมื่อสันนิ้วชี้เปียกเยิ้มไปด้วยน้ำกระสันของหญิงสาว แม้ว่ามือของเขาจะยังอยู่นอกผืนผ้าน้อยก็ตาม บ่งบอกว่าไฟสวาทของเธอได้ถูกเขาจุดติดแล้ว"พลอยง่วง หยะ..อยากนอน เมื่อคืนนอนน้อยเดี๋ยวหน้ามืดตอนไปกลางงานแต่ง" พลอยลลินณ์หาข้ออ้างสุ้มเสียงสั่น เธอก็พูดไปอย่างนั้น ใครจะไปหลับลงในเมื่อก้อนเนื้อน้อยในอกเต้นราวกับกองเพลแบบนี้ แต่เธอก็เพลียเกินกว่าจะร่วมมือกับเขาดี ๆ ก็เธอยังล้าที่ง่ามขาไม่หายเลยนี่นา ถ้าได้แนบชิดกันอีกไม่วายที่เธอจะร่วมงานขาแข้งสั่นเป็นแน่"ก็นอนสิ" ภูริชบอกเสียงพร่าเพราะความกระสันเข้าครอบงำเต็มที่จนรู้สึกทรมานที่แก่นกาย จับไหล่บางบังคับให้หญิงสาวนอนราบไปกับพื้นโซฟาแล้วก็ใช้ร่างใหญ่โตแทรกเข้าไปนั่งกลางหว่างขาเนียนนุ่ม ส่งผลให้ชายเสื้อเชิ้ตที่บานและสั้นอยู่แล้วตลบขึ้นไปกองอยู่ที่หน้าท้องแบน สายตาคมฉายประกายแวววับในตอนที่ก้มมองเนินเนื้อนูนอยู่ใต้ผ้าชิ้นเล็กที่เด่นหราอยู่กลางลำตัว ฝ่ามือสากสองข้างลูบขึ้นลงที่โคนขาด้านในที่เนียนนุ่มอย่างหลงใหล ลมหายใจพ่นออกฟืดฟาดเหมือนดังโรคจิ

"อ๊ะ หยะ..อย่าแกล้ง" พลอยลลินณ์ห้ามเสียงสั่น หน้าท้องแบนหดเกร็งรับรสสัมผัสจากปลายมนนุ่มที่กำลังปั่นอารมณ์ของเธอให้เสียวสยิวปนปวดหน่วงที่ติ่งเนื้อเล็กสีสวยสด"งั้นเอาจริงล่ะนะ" เหมือนว่าภูริชจะตีความหมายผิดอย่างจงใจ ชายหนุ่มกระตุกยิ้มพอใจที่ได้เห็นคนใต้ร่างทำหน้านิ่วคิ้วขมวดจากการที่โดนเขาทรมาน เมื่อเสียงหวานร้องขอเช่นนั้นเขาจึงเบนความสนใจไปที่ปากทางรักที่เยิ้มไปด้วยน้ำเชื่อมเตรียมรอต้อนรับความใหญ่โต หัวแม่มือกดลำท่อนให้อยู่ในแนวราบจ่อหัวเห็ดเบ่งบานไปยังปากทางรูเนื้อนิ่มแล้วกระแทกสะโพกยัดเอ็นเนื้อเข้าไปสุดลำยาว "อ๋า!" พลอยลลินณ์ร้องเสียงหลง สองมือน้อยไล่คว้าหาที่พึ่งจนไป่หยุดอยู่ที่ท่อนแขนแข็งแรง จิกเล็บลงไปในเนื้อแกร่งเมื่อรู้สึกอึดอัดคับแน่นตรงกลางจุดบอบบาง ใบหน้าเล็กแหงนขึ้นมองไปยังเพดานด้านบนขณะที่ปากอิ่มอ้าค้างหอบรัวเร็วในตอนที่โพรงเนื้อกำลังปรับตัวกับสิ่งที่ล่วงล้ำเข้ามา รีบดึงเข่าขึ้นสูงจนต้นขานิ่มแทบจะหลุดจากหัวเข่าแกร่งเพื่อหวังว่าการกระทำนั้นจะช่วยให้เธอคลายความอึดอัดแต่เธอนั้นคิดผิด เพราะคนตัวโตอาศัยจังหวะที่กลางหว่างขาเธอเปิดออกกว้าง เขาก็ถอยสะโพกออกแล้วกระแทกซ้ำเข้ามาลึก

"หนู ตื่นได้แล้ว" "อือ" เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นใกล้ ๆ กับใบหูทำให้พลอยลลินณ์รู้สึกตัวตื่น เปลือกตาบางขยับขยุกขยิกก่อนจะค่อย ๆ เปิดขึ้นแล้วเธอก็เห็นแผงอกอันเต็มไปด้วยมัดกล้ามเป็นอันดับแรก เนื่องจากชุดคลุมที่ชายหนุ่มใส่อยู่นั้นสาบเสื้อได้แยกออกจากกันอวดความสมบูรณ์แบบของมวลกล้ามเนื้อให้เธอได้ชม ดวงตาสวยจ้องอยู่ที่ไตเล็กกลางเนินเนื้อแน่นก็นึกสนุกอยากจะใช้นิ้วเขี่ยเล่น แต่แล้วแก้มเนียนก็แดงซ่านขึ้นมาในตอนที่ได้สติอับอายความคิดของตัวเอง นี่เธอนึกอยากจะเล่นร่างกายของเขาเหมือนกับที่เขาชอบเล่นร่างกายของเธออย่างนั้นเหรอ ทำไมถึงความคิดของเธอถึงได้กลายเป็นคนลามกแบบนี้ไปได้ "ใกล้ถึงเวลางานแล้ว" ภูริชพูดเพื่อเตือนความให้หญิงสาวรับรู้เมื่อคนตัวเล็กยังไม่มีทีท่าว่าจะลุกขึ้นไปเตรียมตัว เอาแต่จ้องแผงอกของเขาไม่วางตา สายตาหวานแลดูซุกซนสำรวจยอดไตเล็กอกของเขาสลับกันไปมา คนตัวเล็กจะรู้ตัวบ้างไหมว่าการที่เธอทำแบบนี้มันเหมือนการเชื้อชวนให้เขาเข้าขย้ำกินอีกรอบ หากไม่ติดว่าต้องไปร่วมงานมงคลสมรสเพื่อน เขาก็คงไม่ยอมนอนนิ่งให้เธอแทะโลมร่างกายอยู่ฝ่ายเดียวแน่ "อะ..อ้อค่ะ" พลอยลลินณ์หลุดจากภวังค์ลามกของตนเองรับค