All Chapters of พิศวาสรักเด็กฝาก (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 3/4]: Chapter 111 - Chapter 120

เวลาต่อมา ทั้งภูริชและพลอยลลินณ์ก็มาร่วมงานแต่งทันเวลา ทั้งคู่เดินตรงไปยังโต๊ะจัดเลี้ยงที่จัดเตรียมไว้ให้แล้ว และพบว่าเสี่ยภาคินทร์ แป้งหอม ธันวา พากันมานั่งดื่มกินกันอยู่แล้ว "แป้งหอมมานานหรือยัง?" พลอยลลินณ์ถามแป้งหอมขณะที่มือเล็กดึงพนักเก้าอี้ตัวใกล้กับเพื่อนออกแล้วหย่อนสะโพกลงนั่งและภูริชก็นั่งเก้าอี้ตัวถัดไปจากเธอ "มาถึงประมาณครึ่งชั่วโมงแล้ว" ว่าที่คุณแม่ตอบใบหน้าอิ่มเอิบยิ้มหวานให้เพื่อนก่อนจะหันไปใช้ส้อมจิ้มอาหารเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ ตามประสาคนรับประทานจุบจิบ การที่แป้งหอมเห็นอะไรก็น่ากินสำหรับเธอไปหมดทำให้ครรภ์ยื่นออกมาเยอะจนผิดตาไปจากเมื่อตอนที่ว่าที่คุณแม่ชวนสวมบิกินี่เล่นน้ำเมื่อเดือนที่แล้ว ที่ตอนนั้นหน้าท้องของเธอเหมือนแค่คนมีพุงเท่านั้น "ทำไมมาเจอกันครั้งนี้มึงถึงตามติดคุณพลอยนักวะ?" ธันวาเอ่ยถามเมื่อเห็นความผิดปกติของคนทั้งคู่ ตั้งแต่ตอนที่งานในช่วงเช้าที่เห็นเพื่อนตามติดผู้ช่วยสาวเป็นเงาตามตัว "นั่นสิวะ เมื่อเดือนที่แล้วไม่เป็นแบบนี้นี่หว่า" เสี่ยภาคินทร์พูดสนับสนุนขึ้นอีกเสียง ก็ตอนที่เขาไปร่วมงานเปิดตัวโรงแรมยังเห็นภูริชทำท่าทางรำคาญพลอยลลินณ์อยู่เลย ชอบหงุดหงิด

ขณะที่รถยนต์แล่นเกือบถึงทางแยกของทางไปบ้านภูริช ชายหนุ่มก็นึกขึ้นได้ว่าลืมถุงไม้กอล์ฟไว้ในห้องทำงาน ที่ต้องขนไปด้วยเพราะเผื่อต้องออกรอบกับหุ้นส่วนเพื่อการกระชับมิตร เป็นเพราะรีบร้อนออกมารับพลอยลลินณ์แต่เช้านั่นเอง"เฮียลืมถุงไม้กอล์ฟ ขอแวะไปที่บ้านก่อนนะ" ภูริชบอกกับคนที่นั่งข้าง ๆ พลางหมุนพวงมาลัยบังคับให้รถเลี้ยวออกจากทางหลักเพื่อมุ่งหน้าไปยังบ้านตนเอง "ค่ะ" พลอยลลินณ์รับคำไม่ได้คิดอะไร ความจริงเขาไม่ต้องขออนุญาตเธอก็ได้ เธอเป็นผู้อาศัยรถเขา เขาจะขับพาเธอไปทางไหนเธอก็ต้องไปด้วยอยู่แล้ว การที่เขาทำแบบนี้แสดงว่าเขาใส่ใจความรู้สึกเธอนั่นทำให้ปากอิ่มอมยิ้มพอใจเงียบ ๆ เมื่อมาถึงบ้าน คนตัวโตก็เดินขึ้นไปยังชั้นบนเพื่อไปหยิบของที่เขาบอกว่าลืม ปล่อยให้แฟนสาวได้พูดคุยกับคุณนายภาวรรณที่ห้องรับแขกด้านล่าง "ตกลงหนูพลอยเป็นแฟนกับลูกชายป้าจริง ๆ เหรอลูก" คุณนายภาวรรณยิงคำถามเข้าจุดไม่มีการอ้อมค้อม ก็ในเมื่อเก็บความสงสัยมาตั้งสี่ห้าวันแล้ว จะถามพ่อลูกชายตัวดีก็ไม่ค่อยอยู่บ้านให้เธอซักไซ้ "ค่ะ.." พลอยลลินณ์ตอบเสียงเบา ใบหน้านวลเนียนเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อขึ้นมาในทันที"ตายแล้ว ในที่สุดพ่อตัวดีของป

"หนูซื้อของเสร็จแล้วเหรอ?" ภูริชหันไปถามโง่ ๆ เขานึกคำไม่ออกเมื่อโดนคนตัวเล็กยืนจ้องราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เขาเผลอนิดเดียวแฟนสาวก็เดินอยู่ข้างหลังเสียแล้ว สายตาดุดันที่มองมายังเขากับมินนี่นั้นทำเอาชายหนุ่มกลืนน้ำลายดังเอือก ออกแรงที่มือกระตุกมือมินนี่ออกจากท่อนแขนอย่างไวอย่างไม่ต้องรักษาความเป็นสุภาพบุรุษอีกต่อไป ถ้าไม่เช่นนั้นเขาคงได้กลายเป็นเถ้าถ่านเสียเอง เขาเพิ่งเข้าใจคำคนที่บอกว่ากลัวเมียมันเป็นแบบนี้นี่เอง นี่ไม่ใช่อาการเกรงใจที่เขามักจะพูดกับบรรดาเพื่อน ๆ นี่แหละคืออาการกลัวเมียชัด ๆ เพียงแค่เห็นดวงตาคู่นั้น เขาก็กลัวว่าแม่เจ้าประคุณทูนหัวจะกระโดดเข้าขย้ำคอเสียจริง "เฮียอยากมาเล่นเหรอคะ?" พลอยลลินณ์ไม่ตอบคำถามแต่ว่าถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก เล่นในความหมายของเธอหมายถึงเที่ยวเล่นหาความสำราญตามประสาผู้ชายเพลย์บอยที่คนตัวโตมักทำประจำจนคุณนายภาวรรณรู้สึกไม่สบายใจจนให้เธอเป็นหูเป็นตาให้ แต่ถ้าเขาจะทำเหมือนแต่ก่อน เธอคงต้องตัดขาดจากผู้ชายมักมากแบบนี้ หญิงสาวคิดในใจขณะที่ดวงตาคู่สวยซึ่งมีแววขุ่นเคืองจับจ้องยังใบหน้าหล่อเหลาของแฟนหนุ่มที่เคลื่อนเข้ามาใกล้เธอไม่วางตา "ไม่..ไม่

"ไหน ๆ หนูก็ไม่ให้เข้านอนห้องหนูแล้ว เฮียขอเอาตรงนี้สักน้ำนะ" ภูริชเอ่ยเสียงพร่าขณะที่ใช้มือข้างหนึ่งแหวกขอบขากางเกงในเข้าไปสัมผัสกับเนื้ออูม นิ้วยาวลากไปตามรอยแยกแล้วไปหยุดที่ปากทางรักชื้นแฉะจากนั้นจึงใช้สองนิ้วรุกล้ำเข้าไปในร่องเนื้อร้อนระอุนั้นทันที "อื้อ.. หยะ..อย่ามาทำบ้า ๆ ตรงนี้นะ อ๊ะ!" หญิงสาวปรามเสียงสั่นเมื่อรู้สึกแสบที่ปากทางรักเนื่องจากเธอยังไม่มีอารมณ์ร่วมในตอนที่นิ้วร้ายกาจบุกรุก แต่ก็แล้วก็ต้องอุทานเมื่อปลายนิ้วหยุดบดขยี้ปุ่มเนื้อบริเวณทางซึ่งเป็นส่วนที่ทำให้เธอเกิดความกระสัน เพียงแค่นั้นร่างกายไม่รักดีก็เร่งน้ำเชื่อมเหนียวหนืดออกมาอย่างหน้าไม่อาย ทั้ง ๆ ปากห้ามปรามแต่ร่างกายดันไปร่วมมือกับคนลามกเสียนี่ "หนูก็อยากเหมือนกันนี่นา" ภูริชเอ่ยกระเซ้าพลางขยับมือดึงสองนิ้วเข้าออกโพรงเนื้อฉ่ำแฉะเนิบนาบสลับหมุนควงไปรอบ ๆ โพรงเนื้อ เขารู้สึกได้ถึงน้ำหล่อลื่นที่ไหลออกมา น้ำหล่อลื่นที่เขาตั้งใจกระตุ้นให้มันออกมาเพื่อเตรียมพร้อมรับความใหญ่โตของเขาเข้าไปในตัว เสียงดังเจาะแจะดังออกมาเป็นระยะให้คนทั้งคู่ได้ยิน ขณะที่กำลังเรียกไฟปรารถนาของแฟนสาวชายหนุ่มก็ใช้มือข้างที่ว่างจับสองมือน้อ

พลอยลลินณ์ยืนหอบหายใจจนตัวโยน ด้วยอุณหภูมิอุ่นของน้ำเชื้อที่เพิ่งออกมาจากร่างกายคนตัวโตทำให้เธอร้อนท้องวูบวาบ ทั้ง ๆ ที่แขนขาเธออ่อนเปลี้ยไปหมดหากไม่มีท่อนแขนที่เกี่ยวหน้าท้องไว้เธอคงทรุดลงไปกองกับพื้นด้านล่างแล้ว แต่กระนั้นปุ่มเนื้อนุ่มด้านในโพรงรักก็ยังพากันขยันขันแข็งรีดเค้นเอาน้ำขุ่นข้นเข้ามาในตัวอย่างไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อยอ่อนเหมือนร่างกายเลยสักนิด ดวงตาสวยหลุบไปมากลางหว่างขาก็พบว่าน้ำเชื้อที่ล้นเอ่อออกมาจาตัวเธอกำลังเร่งไหลไปตามเรียวขาด้านใน แล้วความรู้สึกหวาดกลัวก็เกิดขึ้นมาในหัวใจเมื่อนึกถึงการคุมกำเนิดที่ไม่มีผลร้อยเปอร์เซนต์แบบนี้ แฟนหนุ่มปล่อยในทุกครั้งที่ทำรักกันและไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แนบชิดกันทีไรเขาไม่เคยปล่อยน้อยกว่าสามครั้ง แล้วแบบนี้เธอจะไม่เสี่ยงตั้งครรภ์ก่อนที่จะพร้อมเสียเหรอ แล้วยิ่งเคยเห็นคนใกล้ตัวตั้งครรภ์ทั้ง ๆ ที่คุมกำเนิดด้วยวิธีนี้เธอยิ่งไม่สบายใจ "เฮีย ครั้งต่อไปใช้ถุงยางบ้างสิคะ หนูกลัวท้อง" พลอยลลินณ์พูดเสียงปนหอบเสนอแนะนำแนวทางป้องกันที่ปลอดภัยที่สุด "เฮียไม่ชอบใส่ เดี๋ยวไม่แนบสนิทกับหนู" คนตัวโตปฏิเสธขึ้นมาทันควัน แม้ว่าจะไม่เคยสักครั้งที่เขาใช้ถุงยาง