Semua Bab พิศวาสรักเด็กฝาก (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 3/4]: Bab 151 - Bab 160

"อ๊ะ อ๊ะ พอ..พอได้แล้ว หนูไม่ไหว..แล้ว" เสียงหวานร้องขอความเห็นใจจากคนที่เอาแต่กระแทกกระทั้นทำร้ายร่องเนื้อกลางตัวเธอไม่หยุด เขาจับเธอพลิกคว่ำพลิกหงายมาร่วมครึ่งคืนแล้วแต่ก็ยังไม่ยอมให้เธอได้พักเสียที เสียงครวญครางผสมกับเสียงเนื้อแฉะตีกระทบกันดังระงมไปทั่วห้องนอนแห่งนี้มาเนิ่นนานแล้ว "เฮียบอกแล้วไงว่าจะปล่อยน้ำให้ห้าน้ำ นี่เพิ่งผ่านไปสามน้ำเองนะ" ภูริชเอ่ยเสียงกระเส่าก่อนจะล้มกายชื้นเหงื่อลงไปทาบทับกายนุ่มที่ชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อพอ ๆ กัน วางศอกแข็งไว้ข้างไหล่เล็กค้ำร่างกำยำของตัวเองไว้เพื่อจะไม่ให้คนใต้อกอึดอัด เพราะแค่ให้เขาเข้าไปอยู่ตัวเธอก็น่าจะอึดอัดเต็มกำลังแล้ว ฝ่ามือใหญ่ลูบไรผมเปียกเยิ้มให้อย่างทะนุถนอมขณะที่ด้านล่างยังคงตอกอัดไม่ผ่อนแรง ตั้งแต่ที่รับประทานอาหารเย็นอิ่ม เขาก็จับหญิงสาวเสริมสร้างความสัมพันธ์ผ่านร่างกายทันที คืนนี้เป็นคืนสุดท้ายแล้วที่จะอยู่ที่ในสถานที่สุดแสนจะโรแมนติกแห่งนี้ เขาจึงไม่ปล่อยเวลาให้เสียเปล่าไป จับคนตัวเล็กกอดฟัดนัวเนียให้สมกับที่นาน ๆ ทีได้มาทำรักในสถานที่แปลกใหม่ "หนูไม่มีแรงแล้ว จะตายอยู่แล้ว อ๊ะ" พลอยลลินณ์พูดพึมพำดวงตาที่เต็มไปด้วยแววความอ่อ

หนึ่งเดือนต่อมา "เฮียลงไปกินกาแฟรอนะ วันนี้เข้าสายสักวันคงไม่เป็นไร" ภูริชพูดขึ้นบอกแก่หญิงสาวที่บิดตัวคลายกล้ามเนื้อบนเตียงนอน เมื่อพูดจบร่างกำยำก็เดินไปถึงประตูห้องนอนพอดี เมื่อคืนพากันเล่นเสียวดึกไปหน่อยเลยตื่นสายกว่าทุกวัน หรือจะพูดให้ถูกคือเขาต่างหากที่ไม่ยอมให้คนตัวนุ่มได้พัก กว่าเขาจะอิ่มในรสสวาทของคนรักก็กินเวลาไปเกือบ ๆ ตีสองถึงจะยอมออกมาจากตัวเธอ ร่างบึกบึนที่ใส่แค่เพียงกางเกงผ้ายืดตัวเดียวเพราะเพิ่งลุกมาใส่ก็ตอนตื่นนอน ส่วนเสื้อนั้นพาดไว้ที่ไหล่เพราะยังไงเสียก็ต้องอาบน้ำเขาเลยขี้เกียจใส่เข้าถอดออก ชายหนุ่มยกมือนวดต้นคอให้คลายความปวดเมื่อย มืออีกข้างเอื้อมไปจับลูกบิดแล้วดึงเปิด แล้วก็ต้องสะดุ้งจากเสียงแหลมที่ดังอยู่นอกห้อง แกรก.. "ตาภู" เสียงที่เขาไม่ได้ยินมาราว ๆ สัปดาห์ดังขึ้น คุณนายภาวรรณเรียกชื่อลูกชายยืนทำหน้าฉงนอยู่ตรงหัวบันไดเมื่อท่านก้าวขึ้นขั้นสุดท้ายพอดี "แม่ แม่มาได้ไงครับ?" ภูริชที่ยืนอยู่ที่ขอบประตูถามผู้เป็นแม่ด้วยน้ำเสียงแปลกใจปนตื่นตะหนก หันกลับไปมองด้านหลังเนื่องจากประตูยังคงเปิดค้างอยู่ทำให้เห็นเด็กฝากของคุณหญิงภาวรรณนั่งผมยุ่งอยู่บนเตียงและคนตัวเล็

คุณนายภาวรรณเดินทางกลับทันทีเมื่อได้คุยกับลูกชายและว่าที่ลูกสะใภ้แล้วโดยได้ข้อสรุปว่าให้คุณนายภาวรรณไปทาบทามสู่ขอพลอยลลินณ์จากประวิทย์และพิณเพลงก่อน หากว่ายังไม่ได้ฤกษ์แต่งงานในเวลาใกล้ ๆ นี้ก็จะทำการไปขอขมาและหมั้นกันเอาไว้ก่อน โดยที่ภูริชและพลอยลลินณ์จะขออยู่สะสางงานอยู่ที่นี่สักสองสามวันถึงจะเดินทางตามคุณนายภาวรรณไปได้ "ผมจะเข้ากรุงเทพวันพุธนี้นะ ฝากดูคณะทัวร์ที่จะมาวันพฤหัสด้วย" ภูริชเอ่ยขณะที่เขายังก้มหน้าอยู่กับแฟ้มเอกสารโดยมือหนายังจรดปากกาเซ็นยิก ๆ ไม่ได้เงยหน้ามองคู่สนทนาเลยสักนิด "จะไปแต่งงานสินะครับ" วัชระพูดพร้อมกับอมยิ้มเชิงล้อเลียน และคำพูดของเขาก็สามารถเรียกความสนใจจากเจ้านายหนุ่มจากแผ่นกระดาษบนโต๊ะได้ แม้กระทั่งผู้ช่วยสาวที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเบื้องหลังก็เงยมองหน้าด้านข้างของผู้ช่วยหนุ่มรุ่นพี่ "รู้ได้ยังไง?" ภูริชถามพลางขมวดคิ้วสงสัย เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าไม่มีใครรู้ มีเพียงเขา พลอยลลินณ์และคุณนายภาวรรณ หรือว่า "คุณนายคุยให้ผมฟังตอนที่ผมขับรถไปส่งท่านที่ท่าเรือน่ะครับ ท่านดีใจใหญ่ที่จะมีลูกสะใภ้สักที" นึกแล้วเชียว ภูริชคิดในใจในตอนที่วัชระตอบให้ความกระจ่างแก่

หลังงานหมั้นจบลง ภูริชและพลอยลลินณ์ก็กลับมาทำงานเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือฐานะทางสังคมของผู้ช่วยสาวที่มีตำแหน่งคู่หมั้นควบคู่ไปด้วย และคราวนี้ภูริชจะได้เดินคู่ทำกะหนุงกะหนิงกับแฟนสาวได้เสียทีหลังจากที่ต้องทำเป็นหลบ ๆ ซ่อน ๆ ในตอนที่อยู่ในโรงแรมตามคำสั่งของพลอยลลินณ์ "สวัสดีครับนาย มาทำงานแต่เช้าเลยนะครับ ผมนึกว่าวันนี้จะไปฮันนีมูนกันเสียอีก" วัชระที่ยืนหน้าเคาน์เตอร์เอ่ยทักนายหัวหนุ่มก่อนจะหันไปส่งยิ้มทักทายคู่หมั้นของนายหัว "ฮันนีมูนกันทุกคืนอยู่แล้ว หรือเราจะไปฮันนีมูนที่เกาะเล็กอีกดี" ภูริชพูดอวดความหวานของคู่ตัวเองให้ผู้ช่วยหนุ่มฟังแล้วหันไปถามความเห็นคนตัวเล็กที่ยืนข้าง ๆ แล้วตอนนั้นเขาก็ได้แววตาดุกลับมา "ไม่ไปไหนทั้งนั้นแล้วล่ะค่ะ หยุดไปหลายวันแล้วยังจะหยุดอีกเหรอคะ?" พลอยลลินณ์พูดเสียงเรียบ ความจริงเธออยากจะดุให้กับความแอบหื่นของคนตัวโตที่ไปพูดเรื่องลามกแบบนั้น แต่เพราะอยู่ท่ามกลางพนักงานหลายชีวิตเลยต้องห้ามใจไว้เพราะเห็นแก่หน้าชายหนุ่ม "งั้นไปตอนแต่งก็ได้ เฮียอยากพาหนูไปดำน้ำแบบนั้นอีก เราค่อยไปตอนนั้นก็ได้เนอะ" ภูริชเอ่ยพร้อมยิ้มกริ่มส่งให้คู่หมั้นสาว ทำให้บรรด

สองเดือนต่อมา ในที่สุดพิธีสมรสของภูริชและพลอยลลิณณ์ก็มาถึงในอีกสองวันนับจากนี้ วันนี้กลุ่มเพื่อนสนิทจึงได้มาสังสรรค์ที่คาสิโนของเสี่ยภาคินทร์ และแน่นอนคนตั้งครรภ์ทั้งสองนั่นก็คือแป้งหอมและแก้มใสไม่ได้ตามสามีมาด้วย แต่พลอยลลินณ์กลับไม่เหงาเพราะได้มีสาวน้อยหน้าใสที่ธันวาหนีบมาด้วยเป็นเพื่อนคุย ถึงแม้ว่าหน้าตาของพ่อเลี้ยงหนุ่มจะไม่สบอารมณ์อยู่บ้างก็ตามที "ไหนบอกว่าเป็นเด็กไร่ข้าง ๆ มึงไงไอ้ธัน แต่นี่มึงพาเธอมาอีกแล้ว" เสี่ยภาคินทร์พูดขึ้นพลางเอื้อมมือไปหยิบแก้วเหล้าตรงหน้ามายกขึ้นจิบ เหล้าที่เขาชงเองเพราะตั้งแต่ที่บรรดาหนุ่ม ๆ เพลย์บอยมีภรรยาเป็นตัวเป็นตนก็ไม่เคยใช้บริการสาว ๆ ในผับนี้อีกเลยเพราะกลัวว่าถ้าหากว่าเมียสาวรู้เข้าพวกเขาจะได้นอนนอกห้องกันเป็นทิวแถว ธันวาซึ่งยังโสดเมื่อเห็นเพื่อนชงกันเองจึงไม่ได้ใช้เรียกสาวมาเอนเตอร์เทนตัวเองด้วยเหมือนกัน "กูพามาใช้งานหรอก" ธันวาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดไม่รักษาน้ำใจของคนที่เขาพูดถึงก่อนจะยื่นแก้วเครื่องดื่มซึ่งเหลือแต่ก้อนน้ำแข็งส่งไปให้สาวน้อยข้าง ๆ เมื่อต้องการเครื่องดื่มอีก มือน้อยขาวเนียนรับมาแล้วก็จัดการช