Semua Bab พิศวาสรักเด็กฝาก (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 3/4]: Bab 161 - Bab 170

"มึงแพ้ท้องแทนเมียบ้างไหมวะไอ้หมอ?" เสี่ยภาคินทร์ถามหมอชวิณว่าเพื่อนนั้นจะมีอาการเดียวกับตนหรือเปล่าเพราะแก้มใสซึ่งกำลังตั้งครรภ์อ่อน ๆ ช่วงนี้แหละเป็นช่วงที่แพ้ท้องเอาเรื่องเลยล่ะ "ไม่ กูไม่ได้อ่อนแอเหมือนมึงไอ้เสี่ย ตัวโตยังกับยักษ์ปักหลั่นดันแพ้ท้องแทนเมีย" หมอชวิณตอบก่อนจะเหน็บแนมเพื่อนตามประสาคนสนิทกัน "หึหึ" และคำเหน็บแนมนั่นสามารถเรียกเสียงหัวเราะในลำคอจากภูริชได้อย่างเห็นด้วยกับหมอชวิณ ส่วนธันวานั้นได้แต่ส่ายศีรษะอย่างเหนื่อยระอากับความอ่อนแอของเสี่ยภาคินทร์ก่อนมือหนาจะเอื้อมไปหยิบแก้วเครื่องดื่มที่รินรดาชงให้มายกดื่ม "ไม่ต้องมาหัวเราะกูไอ้ภู กูจะรอดูมึง" เสี่ยภาคินทร์พูดขึ้นอย่างหัวเสียที่โดนดูแคลนจึงได้หันมาหงุดหงิดใส่ว่าที่เจ้าบ่าวอย่างภูริช "ว่าแต่เมียมึงไม่ท้องเหรอวะ ของกูกับของไอ้เสี่ยท้องก่อนแต่งกันทั้งคู่เลยถึงได้รีบแต่ง" หมอชวิณหันไปถามคนที่จะเข้าพิธีสมรสในอีกสองวันข้างหน้า การที่ภูริชชวนพลอยลลินณ์มาในที่ที่อโคจรซึ่งมีทั้งเสียงอึกทึกครึกโครม ทั้งควันบุหรี่ฟุ้งเต็มอากาศซึ่งไม่เป็นผลดีกับร่างกายของคนตั้งครรภ์แสดงว่าแฟนสาวของเพื่อนยังไม่มีตัวเล็กอยู่ในท้อง

สองชั่วโมงต่อมา ณ ห้องหอที่ถูกจัดขึ้นในห้องสวีตชั้นบนสุดของโรงแรมใหญ่แห่งเดียวกับงานแต่ง "หนูปวดขาจัง" พลอยลลินณ์โอดโอยขณะที่เดินเชื่องช้าตรงไปนั่งยังเตียงขนาดใหญ่ซึ่งมีกลีบกุหลาบโรยเป็นรูปหัวใจดวงใหญ่เพื่อความโรแมนติก หญิงสาวในชุดแต่งงานสีขาวทิ้งตัวลงนั่งที่ขอบเตียงอย่างแรงจนชายกระโปรงฟูฟ่องแตกกระจายบานขึ้นมาจนแทบจะถึงระดับไหล่ของเธอ ร่างบางก้มลงไปถอดรองเท้าส้นสูงทีละข้างแล้ววางเรียงเป็นระเบียบข้างเตียงก่อนจะบีบพลีน่องที่รู้สึกว่ามันจะแข็งเป็นปั้นเหตุเพราะใช้งานขาหนักเกินไป "เฮียนวดให้" ภูริชวางสูทไว้บนเตียงนุ่มแล้วนั่งลงบนพื้นตรงหน้าภรรยาป้ายแดง ชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาทรงผมเซ็ทเป็นระเบียบจับเท้าเล็กของสุดที่รักขึ้นมาวางบนหน้าขาแกร่งอย่างไม่กลัวภาพลักษณ์เทพบุตรของตัวเองจะดูไม่ดีเพราะความรู้สึกของเขาตอนนี้เป็นห่วงและเห็นใจคนตัวเล็กมากกว่า "เฮียไม่ต้องค่ะ หนูนวดเองได้ เฮียลุกขึ้นเถอะ" พลอยลลินณ์พยายามดึงเท้าตัวเองกลับ รู้สึกไม่สบายใจหากให้สามีมาจับต้องบีบนวดเท้าแบบนี้ "หนูทำเองไม่สะดวกหรอกเฮียทำให้ดีกว่า" มือใหญ่จับขาเรียวไว้ไม่ให้เธอดึงหนีออกไป เมื่อเขาห้า

"ถ้าอยากได้ก็จับมันเข้าไปหน่อยสิมือเฮียไม่ว่าง" ภูริชยิ้มร้ายกาจในตอนที่ออกคำสั่งกับภรรยาสาว ดึงสะโพกถอยหลังให้ลำแข็งออกห่างจากรอยแยกเพื่อให้ปลายมนที่กระตุกหงึกหงักไล่มุดหาทางเข้าแต่เขาก็ไม่ให้มันเข้าไปง่ายเพราะอยากจะให้เมียรักมีส่วนร่วมกับการทำรักในครั้งนี้ จะได้ไม่หาว่าเขากระสันอยากในรสสวาทฝ่ายเดียว "เฮียแกล้งหนู.." พลอยลลินณ์ช้อนดวงตาหวานฉ่ำมองค้อนให้คนด้านบนก่อนที่มือน้อยจะเลื่อนลงไปหาลำแข็งกดหัวหยักลงไปหาปากทางเข้าฉ่ำแฉะของตัวเองเพราะเธอนั้นทนไม่ไหวกับความปรารถนาของตัวเองไม่ได้แล้ว มืออีกข้างรีบคว้าเข้าที่หน้าขาแข็งตอนที่สามีสุดหล่อดันลำใหญ่เข้ามา เล็บเล็กออกแรงจิกลงที่เนื้อแน่นลึกขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อความอึดอัดเล่นงานไปทั่วจุดเชื่อมต่อ ริมฝีปากอิ่มเผยอค้าง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเพราะคนตัวโตอัดแน่นอยู่ในช่องท้องถึงกระนั้นก็ยังมีความกระสันเสียวปนอยู่ร่างกายจึงเร่งปล่อยน้ำหล่อลื่นออกมาต้อนรับทันที "ไม่งั้นจะรู้เหรอว่าหนูก็อยากได้เฮียเหมือนกัน" สิ้นสุดน้ำเสียงเจ้าเล่ห์สะโพกแกร่งก็สะบัดดันแก่นกายพรวดเขาหาร่องนุ่มสุดลำจนร่างเล็กสะดุ้งเฮือกสั่นระริกราวกับยินดีที่เขาเข้าไปอยู่ในก

ณ โรงพยาบาลใหญ่ประจำเกาะ ตอนแรกภูริชนั้นพาภรรยาสาวไปหาหมอตรวจโรคทั่วไปแต่พอซักประวัติแล้วพลอยลลินณ์ก็ถูกส่งตัวไปยังแผนกสูตินารีเวชเพราะหมอค่อนข้างแน่ใจว่าอาการที่เธอบอกเล่านั้นอาจจะเป็นอาการของคนแพ้ท้อง ขณะนั้นหญิงสาวก็มีอาการพะอืดพะอมเป็นระยะตลอดเวลาที่นั่งรอคิวตรวจ "เชิญคุณพลอยลลินณ์ค่ะ" พยาบาลหญิงวัยประมาณสี่สิบเดินมาเรียกเมื่อถึงคิวแล้ว "ค่ะ" พลอยลลินณ์ขานรับและลุกขึ้นเดินตามหลังพยาบาลเข้าห้องตรวจทันทีและแน่นอนว่าภูริชนั้นก็ตามเข้าไปด้วยเพราะอยากรับรู้ข่าวดีถ้าหากว่าภรรยาของเขานั้นตั้งครรภ์ขึ้นมาจริง ๆ เพราะนายหัวหนุ่มก็อยากรู้เหมือนกันว่าน้ำยาของตัวเองนั้นได้ผลดีหรือไม่เมื่ออ้อนวอนให้เมียรักหยุดรับประทานยาคุมหลังจากที่แต่งงานกัน "หมอขอแสดงความยินดีกับคุณพ่อคุณแม่ด้วยนะคะ ตอนนี้คุณแม่ตั้งครรภ์ได้แปดสัปดาห์แล้วค่ะ" คุณหมอหญิงท่าทางใจดีพูดขึ้นขณะที่สายตาที่มีแว่นใสอยู่ด้านหน้ามองไปยังหน้าจอสี่เหลี่ยมขนาดเล็กโดยมือขาวของเธอจับเครื่องมืออัลตราซาวน์ขยับวนไปทั่วหน้าท้องแบนของพลอยลลินณ์อย่างชำนาญ "เฮีย.." พลอยลลินณ์เรียกสามีเสียงสั่นเครือ น้ำตาเอ่อขึ้นทั้งสองเบ้าตาด้วยคว

ที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่าง ทั้งสามหนุ่มนั่งคุยกันตามประสาหนุ่ม จนกระทั่งเวลาผ่านไปสักพักหมอชวิณจึงลุกขึ้นเดินไปหยิบเบียร์กระป๋องรอบที่สองเมื่อเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่เขาหยิบมารอบแรกนั้นหมดไปเสียแล้ว ช่วงนี้หมอหนุ่มซื้อมาติดตู้เย็นไว้เผื่อเพื่อนฝูงจะแวะมาเยี่ยมเยียนลูกน้อยของตนเอง "เมื่อไหร่มึงจะมีลูกคนที่สองวะไอ้เสี่ย กูมีทีหลังแต่แซงหน้ามึงแล้วนะ" ภูริชเอ่ยถามเสี่ยภาคินทร์ขณะที่หันไปรับกระป๋องเบียร์เย็นเฉียบมาจากหมอชวิณก่อนจะเปิดฝาเครื่องดื่มมึนเมาไปด้วยจนได้ยินเสียงฟู่อันเนื่องมาจากการอัดลมที่ถูกกักเก็บไว้ในกระป๋องทรงกลมชัดเจน แน่นอนว่าภูริชไม่เคยลืมเรื่องที่โดนเพื่อนดูถูกเอาไว้เมื่อครั้งก่อนโน้นแม้ว่าจะผ่านมาได้แปดเดือนแล้วก็ตาม "ลูกกูเพิ่งจะได้หกเดือน" เสี่ยภาคินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงขุ่นเพราะรู้ว่าตัวเองกำลังโดนเพื่อนเกทับเรื่องการผลิตทายาทอยู่ เขาพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิดก่อนจะยกกระป๋องเบียร์ในมือขึ้นซดดับอารมณ์ขุ่นมัวของตัวเอง โดนดูถูกแบบนี้กลับไปนี่คงต้องชวนเมียเด็กทำลูกคนที่สองเสียแล้ว "มึงทำท่าไหนวะถึงได้ลูกแฝดแบบนี้ บอกกูหน่อยกูจะเอาไปทำบ้าง" หมอชวิณเอ่ยขึ้นด้วยความอยากรู้อ