Semua Bab พิศวาสรักเด็กฝาก (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 3/4]: Bab 61 - Bab 70

"ปล่อยพลอยได้แล้วค่ะ อายคนอื่นเขา" จากนั้นพลอยลลินณ์จึงเงยหน้าขึ้นไปพูดกับชายหนุ่มพร้อมกับแกะมือใหญ่ออกจากเอว แต่มันกลับไม่เป็นผลเพราะยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งกระชับวงแขนยิ่งแน่นกว่าเดิมจน"ผัวกอดเมียน่าอายตรงไหน" ภูริชพูดหน้าตายพร้อมทั้งออกแรงบีบที่มือแกร่งยิ่งกว่าเดิม น่าโมโหคนตัวเล็กจริง ๆ ที่ไปทางไหนก็มีแต่คนมาสนใจ ถึงจะไม่ใช่ความผิดของเธอโดยตรงก็เถอะแต่อดไม่ได้ที่จะเคืองรูปร่างชวนหลงใหลและหน้าตาสะสวยอันเป็นต้นเหตุไม่ได้"พะ..พูดอะไรคะนั่น เดี๋ยวใครมาได้ยินเข้า" หญิงสาวถึงกับอ้าปากค้างทำหน้าเหวอ ไม่คิดว่าเจ้านายหนุ่มจะพูดคำที่เป็นเสมือนกับเชือกล่ามตัวเองเช่นนี้ ใบหน้าสวยหันซ้ายแลขวาอย่างหวาดระแวงว่าจะมีคนมาได้ยินแต่โชคดีที่ลานจอดรถนี้คนไม่พลุกพล่านจึงรอดพ้นจากการเปิดเผยความสัมพันธ์ที่ไม่เป็นความจริงข้อนี้"ผมพูดเรื่องจริง ขึ้นรถได้แล้ว" ภูริชเอ่ยเสียงห้วนพร้อมกับเปิดประตูฝั่งข้างคนขับ ดันร่างบางขึ้นไปบนรถรวดเร็วแล้วปิดประตูรถให้เสร็จสรรพไม่สนใจคนตัวเล็กที่กำลังอึ้งต่อคำพูดของตัวเอง ก่อนจะรีบสาวเท้ายาวมาขึ้นฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นที่ประจำของตนและสตาร์ทเครื่องยนต์ เท้าใหญ่เหยียบคันเร่งกระชา

"คุณภูอยากหื่นทำไมคะ ไหนบอกว่าง่วงแล้วมากวนพลอยทำไม" พลอยลลินณ์พูดด้วยน้ำเสียงสาแก่ใจอย่างเห็นได้ชัด เสียงหายใจฟืดฟาดทำให้เธอต้องหลุดหัวเราะคิกคัก "ไม่ต้องมาหัวเราะผมเลย หายเมื่อไหร่จะไม่ปรานีเลย" ภูริชเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันคาดโทษคนตัวเล็ก สูดลมหายใจเข้าออกลึก ๆ เมื่ออารมณ์งุ่นง่านเริ่มทุเลาลง"ไม่..ไม่หัวเราะแล้ว" พลอยลลินณ์หน้าเจื่อนลงทันที ยอมรับว่ากลัวบทรักของคนตัวโตที่เร่าร้อนรุนแรงและกินเวลานานหลายชั่วโมงในแต่ละครั้ง จนตอนนี้เธอยังรู้สึกล้าที่ง่ามขาไม่หาย"หรือว่าจะลองฝ่าไฟแดงดู เอาไหม?" ร่างใหญ่ดีดตัวขึ้นมาราวกับติดสปริงไว้ วางศีรษะที่ฝ่ามือโดยที่ศอกค้ำยันอยู่กับที่นอน สายตาคมแวววับยามพูดถึงกิจกรรมที่แปลกแยกไป"ไม่เอา! อีกอย่างคุณภูไม่ควรที่จะมาเอาเปรียบพลอยแบบนี้ เราไม่ได้เป็น ฟะ..แฟนกัน เรากำลังทำเรื่องที่ไม่ถูกต้องกันอยู่นะคะ" หญิงสาวปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าร้อนวาบขนหัวลุกเมื่อนึกถึงเลือดที่ไหลออกมาจากตัวยามทำกิจกรรมเสียว ทำไมเขาได้คิดเรื่องพิเรนท์แบบนี้ได้นะ แล้วจึงรวบรวมสติที่จะพูดถึงความสัมพันธ์อีกครั้งในตอนที่มีโอกาส โอกาสที่เขาไม่สามารถที่จะเบี่ยงเบนความสนใจโดยการรุกเร้ากร

เวลาเดินหน้าไปจนกระทั่งถึงเวลาเลิกงานครืด"วันนี้ต้องไปตลาดซื้อของใช่ไหม?" ภูริชเลื่อนเก้าอี้ไปทางด้านหลังก่อนจะยันตัวลุกขึ้นยืน เขาเอ่ยถามขณะที่ยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่มุมโต๊ะมาหย่อนใส่กระเป๋ากางเกง หันไปคว้ากุญแจรถที่วางในตำแหน่งเดียวกันมาถือไว้แล้วเดินไปหาคนร่วมห้องที่กำลังเก็บอุปกรณ์สำนักงานเข้าที่ประจำ"ค่ะ" พลอยลลินณ์ตอบโดยไม่ได้หันมามองหน้าคู่สนทนาเพราะเธอกำลังก้มลงไปหยิบกระเป๋าถือใบเล็กที่เก็บไว้ในลิ้นชักล่างของโต๊ะ"วันนี้ผมอยากกินน้ำพริก คุณทำเป็นไหม?" ภูริชหยุดรอที่หน้าโต๊ะทำงานของผู้ช่วยสาว สายตาคมดันซุกซนเหลือบไปมองร่องอกขาวในตอนที่เธอก้มตัวลงไป พลันรู้สึกถึงการตื่นตัวท่อนเนื้อที่ห่ออยู่ในร่มผ้า เขารีบเสมองไปทางอื่นก่อนจะทำให้ตัวเองทรมานเหมือนเมื่อคืนที่ต้องนอนรวดร้าวค่อนคืน คนตัวเล็กจะรู้ตัวไหมว่าถึงแม้ว่าเธอไม่แสดงท่าทางยั่วยวนแต่ก็สามารถทำให้เขาคลั่งได้"น้ำพริกกะปิได้ไหมคะ? พลอยทำอร่อยนะ เดี๋ยวทอดไข่เจียวไว้ทานคู่กันด้วย ทานกับข้าวสวยร้อน ๆ แค่นึกถึงก็น้ำลายสอแล้ว" พลอยลลินณ์พูดด้วยเสียงสดใส ริมฝีปากอิ่มฉีกยิ้มยามนึกถึงเมนูที่จะทำในเย็นนี้ ในตอนที่เธออยู

"ผมไม่ว่างน่ะ" ภูริชตอบออกไปขณะที่พยายามดึงท่อนแขนออกจากการพันตูจากทั้งสองสาว แต่แรงเหนี่ยวของทั้งสองข้างทำให้เขาไม่อาจจะหลุดพ้นจากพันธนาการได้"ตอนนี้ว่างใช่ไหมคะแคตตี้ถึงได้เห็นคุณภูมาเดินอยู่แถวนี้ งั้นเข้าไปข้างในกับเรานะคะเราจะบริการให้อย่างถึงใจเลย" แคตตี้เจ้าของชื่อร่างอวบอัดพูดขึ้นพลางขยิบตาให้อย่างรู้กัน เบียดร่างเข้าใส่ร่างใหญ่อย่างยั่วยวน"ผมต้องไปธุระต่อ" "มินนี่ไม่เชื่อ ธุระอะไรนี่มันถุงกับข้าวชัด ๆ ไปค่ะ ไปกินกับพวกเราดีกว่าไม่ต้องไปทำให้เหนื่อยหรอกค่ะ" มินนี่พูดขึ้นพร้อมทั้งตั้งท่าจะดึงคนร่างใหญ่เข้าไปด้านใน"นี่มันยังไม่มืด ผมค่อยมาใหม่ตอนสามทุ่มดีกว่า" ชายหนุ่มพูดถึงเวลาที่เขาเคยมาเที่ยว "งั้นก็ได้ พวกเราจะรอนะคะ" แคตตี้หันไปรอบ ๆ ดูบรรยากาศที่ภูริชกล่าวอ้างและเห็นด้วยเพราะถ้าเข้าไปตอนนี้ห้องวีไอพีที่ชายหนุ่มเคยจองประจำน่าจะยังไม่พร้อมรับแขก แคตตี้กับมินนี่สบสายตากันแล้วพยักหน้าเห็นด้วยกับเวลาที่ลูกค้าหน้าหล่อกระเป๋าหนักบอก สองสาวยอมปล่อยแขนแกร่งให้เป็นอิสระ ก่อนจะไปทั้งคู่ได้หันมาส่งจูบอย่างให้ท่าแล้วเดินหายเข้าไปในผับ "กลับบ้านกัน" ภูริชเดินมาถึงร่างบางที่ยืนถือถ

"อย่ามาจับพลอยค่ะ" พลอยลลินณ์พูดเสียงแข็งผิดแผกจากเดิมไปมากจนเธอยังนึกตกใจกับน้ำเสียงตัวเอง แต่จะให้เธอพูดปกติกับเขาได้อย่างไรเมื่อเขาเพิ่งออกไปหาความสำราญใส่ตัวมา"เป็นอะไร โกรธอะไรผม?" "นี่ไม่รู้จริง ๆ เหรอคะ?""ไม่รู้จริง ๆ ผมใจคอไม่ดีนะที่เห็นคุณเย็นชาแบบนี้""ฮึ สนใจความรู้สึกพลอยด้วยเหรอ สนใจแต่ก็ออกไปมั่วกับหญิงอื่น""พลอย! ผมไปมั่วตอนไหน" ภูริชถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าคนตัวเล็กจะพูดไม่ให้เกียรติกันแบบนี้"ก็เพิ่งไปทำมาไม่ใช่เหรอไง อย่าคิดว่าที่นัดกันแล้วพลอยไม่ได้ยินนะคะ แต่ก็เป็นสิทธิ์ของคุณที่จะไปมั่วแบบนั้นเพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกันอยู่แล้ว แต่หลังจากนี้ไม่ต้องมายุ่งกับพลอยอีก พลอยขยะแขยง" พลอยลลินณ์พ่นวาจาคำพูดรุนแรงอย่างเหลืออดไม่สนใจว่าคนฟังจะคิดว่าตัวเองเป็นคนก้าวร้าว ความรู้สึกที่ประทุอยู่ภายในอก พอได้ระบายเลยเกิดเป็นคำพูดที่ไม่เจริญหู"ไปกันใหญ่แล้ว ที่ผมออกไปข้างนอกผมกลับไปเอาสัญญานี่ เห็นวัชระบอกว่าคุณอนุวัฒน์เขาเพิ่มรายละเอียดเข้ามาอีกผมเลยต้องไปเอามาอ่านให้ละเอียด" ภูริชพูดขึ้นพร้อมทั้งชูแฟ้มเอกสารขึ้นให้หญิงสาวดู เพราะเธอมัวแต่หลับหูหลับตาโกรธทำให้ไม่ทันสังเก