All Chapters of พิศวาสรักเด็กฝาก (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 3/4]: Chapter 51 - Chapter 60

ดวงตาที่เต็มไปด้วยประกายไฟราคะจ้องมองไปยังใบหน้าเล็กที่กำลังเม้มปากเข้าหากันแน่น เรียวคิ้วสวยวิ่งเข้าหากันใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ในตอนที่ท่อนเนื้อร้อนค่อย ๆ ชำแรกผ่านปุ่มนุ่มเข้าไป ปล่อยให้เอ็นแข็งลองลิ้มชิมรสการเต้นระริกของโพรงรักต้อนรับตัวตนของเขาแม้ว่าการบีบรัดนั้นจะทรมานเขาจนปวดหนึบไปทั้งลำก็ตาม และจังหวะใกล้จะสุดลำนั้นเขาก็ได้กระแทกสะโพกป้อนแก่นกายให้ร่องแคบได้กินจนมิดโคน"อ๊า!" พลอยลลินณ์เผลอเปล่งเสียงน่าอายออกมาเมื่อกลั้นความจุกเสียดปนเสียวซ่านที่คนตัวโตมอบให้ไม่ได้อีกต่อไป เผยอปากค้างสูดเอาอากาศเข้าอากาศเข้าออกถี่ ๆ ขณะที่ปรับตัวกับความใหญ่โตที่เข้ามาในตัว ความคับตึงอึดอัดที่ช่องทางรักทำให้เธอต้องขยับขาเรียวแยกออกจากกันให้กว้างกว่าเดิมอย่างเลี่ยงไม่ได้ และนั่นทำให้คนตัวโตถอนแก่นกายและพรวดพราดกลับเข้ามาได้ลึกขึ้นกว่าเดิม "รู้ตัวไหมว่าตัวเองน่าเอาขนาดไหน หื้ม?" ภูริชถามเสียงแตกพร่า โน้มร่างกำยำลงไปหาร่างนุ่มนิ่ม สองมือช่วยเกลี่ยเส้นผมออกจากหน้าเล็กจากนั้นก็ประคองศีรษะเล็ก กดเอาไว้ในตอนที่สะโพกแกร่งเดินหน้าตอกตรึงหนักแน่นจนคนตัวเล็กสั่นคลอนไปตามจังหวะ ก้อนเนื้ออวบในบราเซียร์กลิ้งขึ้นล

"โคตรเสียว เปลี่ยนท่าหน่อย" ภูริชรีบผละปากออกจากปากน้อย ไม่สนใจที่จะเช็ดน้ำลายที่ยืดย้อยออกมาจากริมฝีปากอิ่มในตอนที่เขาถอนริมฝีปาก ดึงแก่นกายแข็งออกจากโพรงรัก จับขาเรียวพลิกไปหาอีกข้างจนร่างบางอยู่ในท่าตะแคง สอดแขนเข้าไปยังหน้าท้องแบนออกแรงดึงขึ้นให้คนตัวเล็กอยู่ในท่าคลานเข่า เมื่อจัดท่าได้ที่แล้วเขารีบเดินเข่าเข้าไปประชิดกับสะโพกผาย มือหนาข้างหนึ่งจับที่ไหล่บางส่วนอีกข้างจับกดที่ปลายบานไปที่ร่องแดงเยิ้มฉ่ำแล้วสะบัดสะโพกอัดลำท่อนพรวดเข้าไปจนสุดลำ "อื้อ!" ถ้าไม่มีมือหนาจับพยุงที่บ่าไว้หญิงสาวคงทรุดฮวบลงไปแล้วเมื่อปลายลำท่อนกระทุ้งเข้าที่ผนังมดลูกอย่างจัง ความคับแน่นของช่องทางรักทำให้เธอต้องขยับเข่าออกจากกันกว้างขึ้นอัตโนมัติหารู้ไม่ว่านั่นเท่ากับเปิดโอกาสให้คนข้างหลังได้เข้ามาในตัวลึกง่ายขึ้นลึกขึ้น"เสียวฉิบ!" ภูริชสบถออกมาเมื่อทนต่ออารมณ์ดิบของตัวเองไม่ได้อีกต่อไป มือที่จับอยู่กับไหล่บางเลื่อนมาจับที่เอวคอด สองมือช่วยกันดึงเข้าหาตัวในตอนที่สะบัดเอ็นแข็งออกไป เม็ดเหงื่อเริ่มซึมออกมาตามไรขนบ่งบอกว่าด้านในเขานั้นร้อนรุ่มเพียงใดแต่ถึงอย่างนั้นเอวแกร่งก็ไม่หยุดโยกย้าย ยังคงสาดส่งตัวตนใหญ

"มะ..ไม่ไหวแล้ว จะ..ตาย..อยู่แล้ว" พลอยลลินณ์คร่ำครวญเสียงขาดหาย ร่างกายโดนมือหนาพลิกคว่ำพลิกหงายมาเกือบ ๆ สองชั่วโมงแล้ว ร่างกายเธอได้เสร็จสุขสมไปหลายต่อหลายรอบจนระโหยโรยแรงไปหมด แต่คนตัวโตยังไม่เสร็จในรอบที่สี่ของการแนบชิดในคืนนี้ ร่างเล็กอยู่ในท่าคลานเข่า หมอบหน้าลงไปวางคางบนพื้นที่นอนนุ่ม ปากน้อยอ้าเผยอโกยเอาอากาศเข้าปอดเมื่อจมูกน้อยไม่สามารถใช้งานได้อย่างมีประสิทธิภาพ สะโพกผายของเธอตั้งยกสูงและถูกประคองโดยคนด้านหลังไม่ให้ไถลหนีจากท่อนเนื้อร้อน อกอวบนุ่มเสียดสีไปมาตามจังหวะกระแทกอยู่กับพื้นนุ่มด้านล่างจนเนื้อบางขาวเนียนเปลี่ยนเป็นสีแดงเถือก มือน้อยดึงทึ้งปัดป่ายผ้าปูจนยับย่นไปทั้งผืนไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันเป็นสนามรักที่ถูกใช้งานอย่างหนัก"ใกล้แล้ว ๆ คุณน่ะเอาโคตรมัน ซี้ด.. ตอดแรงฉิบ!" ภูริชสบถเสียงพร่า ยิ่งได้เสียงหวานครางเสียงขาดห้วงเนื่องจากโดนลำท่อนใหญ่สูบเอาพลังงานมา เขายิ่งมีแรงฮึกเหิมเร่งสะบัดสะโพกแกร่งเข้าใส่กลางตัวเธอเร็วขึ้นแรงขึ้น และเขาก็จับสัญญาณการบีบรัดรัวถี่ในโพรงเนื้อได้ คนตัวเล็กใกล้ถึงฝั่งฝันเต็มที เขาจึงสนองต่อปฏิกิริยานั้นโดยการเพิ่มความรัวเร็วเพื่อให้ทั้งเขาและ

พลอยลลินณ์เดินลงมาจากชั้นด้วยชุดที่พร้อมไปทำงาน วันนี้เธอเลือกเสื้อแขนยาวเนื้อซีฟองคอเต่าสีครีมและกระโปรงทรงเอสีดำเข้ารูปอวดทรวดทรงหุ่นนาฬิกาทรายของตนเอง "วันนี้ใส่เสื้อมิดชิดจังนะ" ภูริชเอ่ยทักเมื่อเห็นการแต่งตัวของหญิงสาว ถึงคนตัวเล็กจะใส่ชุดที่มิดชิดแต่ด้วยชุดที่ค่อนข้างอวดรูปร่างทำให้เธอมักเป็นที่สะดุดตาของเพศตรงข้ามได้เสมอ เหมือนดังเช่นเขาที่มักจะแอบมองอยู่บ่อย ๆ "...." ดวงตาสวยตวัดค้อนคนที่ถามเหมือนไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ก็เป็นเพราะใครกันล่ะ ผิวบางบริเวณลำคอของเธอถึงเต็มไปด้วยรอยปานสีแดง ดีที่มีเสื้อตัวนี้ไม่เช่นนั้นเธอก็คงต้องโปะรองพื้นหนาเตอะเพื่อลบร่องรอยน่าอายนี้ณ โรงแรมสุดหรูร่างสูงของภูริชเดินนำพลอยลลินณ์ผ่านประตูกระจกใสเข้ามาด้านใน ในตอนที่ทั้งคู่กำลังจะเดินผ่านหน้าล็อบบี้เพื่อไปที่ลิฟต์โดยสาร ก็มีเสียงเรียกของผู้หญิงรั้งให้หยุดเท้าเสียก่อน"พลอย" เสียงนั้นบ่งบอกถึงอารมณ์ตื่นเต้นปนดีใจของผู้เรียกได้เป็นอย่างดี"อ้าว สา" พลอยลลินณ์เมื่อหันไปเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้น เธอก็ยิ้มกว้างเอ่ยทักผู้เป็นเพื่อนที่เรียนมหาวิทยาลัยมาด้วยกัน"บังเอิญจัง นี่มาเที่ยวเหมือนกันเลยเหรอ?" สายังไม

"พลอยจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว แล้วคุณภูก็ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนั้นด้วย เรื่อง..เรื่องเมื่อคืนพลอยจะลืม ๆ มันไป" พลอยลลินณ์ถึงกับหน้าร้อนวูบวาบ คำพูดติดขัดเมื่อต้องพูดเรื่องบนเตียงกับเขาในขณะที่ภาพในหัวดันคิดไปถึงภาพร่วมรักเร่าร้อนเมื่อคืนทำให้แก้มนวลเริ่มเปลี่ยนเป็นแดงเรื่ออย่างเห็นได้ชัด มือเล็กค้ำยันไว้ข้างหลังเมื่อคนตัวโตโน้มหน้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนสามารถรับรู้ถึงความร้อนของลมหายใจของกันและกัน"คุณขี้ลืมง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ? งั้นมารำลึกความหลังกันหน่อยเป็นไง" ภูริชพูดพร้อมกับดันให้ร่างบางเสียหลักล้มไปนอนราบบนพื้นโซฟา ไม่ยอมให้หญิงสาวได้ตั้งหลักรีบจับขาเรียวแยกออกคร่อมร่างใหญ่ของตัวเองส่งผลให้กระโปรงของเธอร่นรั้งขึ้นสูงจนกางเกงในสีขาวโผล่ออกมาให้เห็น จับรวบข้อมือเล็กไว้ด้วยมือข้างเดียวแล้วกดไว้เหนือศีรษะเล็ก อีกข้างเลื่อนมายังจุดสงวนลูบไล้ร่องเล็กกลางหว่างขาโดยมีผ้าผืนเล็กขวางกั้นอยู่ระหว่างเนื้อยุ่นกับปลายนิ้วยาว"นี่มันห้องทำงานนะคะ หยะ..หยุดสิ" พลอยลลินณ์พูดเตือนเสียงสั่น ร่างกายแข็งเกร็งเมื่อนิ้วร้ายกาจแหวกขอบขากางเกงในออกไปรวมกันอยู่อีกด้าน ลมของจากเครื่องปรับอากาศเป่ามากระทบยังร่องเ