All Chapters of พิศวาสรักเด็กฝาก (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 3/4]: Chapter 81 - Chapter 90

"ปล่อยให้หนูค้างเดี๋ยวหนูไม่มีสมาธิทำงาน" ชายหนุ่มพูดพลางอมยิ้มร้ายกาจใส่ตาสวยขณะที่มือดันขอบกางเกงในลงปล่อยให้แก่นกายแข็งเด้งผึงออกมาอวดความปูดโปนน่าเกรงขาม "ไม่ค้างหรอกค่ะ เดี๋ยวคนเข้ามาเจอ อื้อ.. อย่าสิ" พลอยลลินณ์พูดพลางหันไปมองประตูบานใหญ่อีกครั้งอย่างหวั่นวิตกกลัวว่าจะมีใครพรวดพราดเข้าเจอกิจกรรมชวนให้หัวใจวายจึงไม่ทันเห็นนิ้วยาวที่ได้เข้าไปแหวกขอบขากางเกงในไปไว้รวมกันอยู่ฝั่งเดียว หันมาอีกทีก็ตอนที่รู้สึกเย็นวาบที่ร่องเยิ้มซึ่งสีแดงจัดเพราะเพิ่งผ่านศึกหนักทั้งเมื่อคืนและเมื่อเช้ามาหมาด ๆ "แต่เฮียไม่ชอบค้าง" คนเอาแต่ใจเอ่ยขณะที่มือกดหัวบานลงไปหารอยแยกแฉะ มืออีกข้างเอื้อมไปด้านหลังสะโพกงอนแล้วออกแรงดึงร่างบางเข้าหาตัว สายตาคมแวววับหลุบจ้องมองกลีบอูมที่ค่อย ๆ อ้ากลืนกินหัวเห็ดและลึกเข้าเรื่อย ๆ จนกระทั่งหมดลำ "อือ..คุณภู จุก พลอยจุก" พลอยลลินณ์ครางเสียงเบา หน้าสวยเหยเกดูน่าสงสาร การที่เธออยู่ด้านบนแบบนี้มันทำให้ท่อนเนื้ออวบเข้ามาในตัวลึกจนถึงปากมดลูกโดยที่ไม่ต้องอาศัยแรงกระแทกเหมือนที่ผ่านมาด้วยซ้ำ ด้วยความอึดอัดจุกเสียดในช่องท้องทำให้เธอลืมตัวกลับไปเรียกชายหนุ่มคำเดิมเพราะควา

"ค่ะ เฮีย.. คุณภูลองอ่านอีกรอบไหมคะ?" พลอยลลินณ์เปลี่ยนคำเรียกแทบไม่ทันเมื่อนึกได้ว่ามีคนอื่นฟังบทสนทนาอยู่ด้วย ค่อยดึงมือเล็กออกจากมืออุ้งมืออุ่นอย่างนิ่มนวล ตอนนี้เธออยู่ในตำแหน่งผู้ช่วยจะมาทำท่าทางตีสนิทแบบที่อยู่กันเพียงลำพังกันสองคนไม่ได้ "อืม" ภูริชรับใบส่งมอบนั้นมาอ่านไม่นานก็รับปากกาที่คนตัวเล็กเตรียมไว้แล้วลงลายมือชื่อเป็นอันเรียบร้อยกับการรับมอบเรือยอร์ชราคาเก้าหลักนี้ "เรียบร้อย" ภูริชส่งใบส่งมอบให้กับพลวิทย์ ในใจรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่เพื่อนแอบมองผู้ช่วยสาวซึ่งพ่วงตำแหน่งเมียทางพฤตินัยของเขาอีกตำแหน่ง "ขอบใจมากว่ะ โอกาสหน้าให้กูบริการมึงอีกนะครับ ว่าแต่จะไม่แนะนำสุภาพสตรีคนสวยให้กูรู้จักหน่อยเหรอวะ?" พลวิทย์พูดทีเล่นทีจริงทั้งที่ความจริงอยากรู้จักสาวสวยคนนี้ใจจะขาด หากมีโอกาสก็อยากสานสัมพันธ์ด้วยและจะยิ่งง่ายขึ้นเพราะเธอนั้นเป็นพนักงานของเพื่อน "นี่พลอย แฟนกูเอง" ภูริชที่อยากจะแสดงความเป็นเจ้าของคนตัวเล็กใจจะขาด ไม่รอช้าเมื่อพลวิทย์เปิดโอกาสนั้นรีบแนะนำสถานะที่ตัวเองเพิ่งยัดเยียดให้หญิงสาว โดยที่เจ้าตัวนั้นยังไม่รู้เรื่องให้กับพลวิทย์รับรู้ พลางวาดแขนแกร่งขึ้นโอบไห

"โทรมาขัดจังหวะกูทำไมวะ?" ภูริชกรอกเสียงหงุดหงิดลงไปหลังจากปัดหน้าจอรับสายแล้ว และแน่นอนว่าคนในสายนั้นเป็นเพื่อนสนิทอย่างหมอชวิณเขาจึงได้ระบายอารมณ์โมโหได้เต็มที่โดยที่รู้ว่าเพื่อนเขานั้นไม่ถือสา 'มึงกำลังชักว่าวอยู่เหรอถึงมาหาว่ากูขัดจังหวะ' หมอชวิณก็ไม่ยอมแพ้ที่โดนเพื่อนพาลใส่ตอกกลับมาด้วยถ้อยคำไม่เสนาะหูเช่นกัน "เชี่ย! มีอะไร?" ภูริชสบถให้เพื่อนก่อนจะถามถึงธุระที่เพื่อนหมอโทรมาหาด้วยคำพูดที่เป็นการเป็นงานขึ้นกว่าเดิม 'วันอาทิตย์ที่จะถึงนี้ กูเรียนเชิญมางานแต่งกูด้วยครับเพื่อน' เสียงหมอชวิณตอบกลับมาถึงงานมงคลระหว่างเขากับแก้มใสแฟนสาว "จะสละโสดอีกคนเหรอวะเนี่ย?" ภูริชเอ่ยถามราวกับไม่ชอบใจที่เพื่อนจะสิ้นสุดการเป็นอิสระแต่ภายในใจนั้นก็ยินดีกับเพื่อนที่เจอเนื้อคู่แล้ว 'แล้วมึงจะรู้ว่ามีเมียนอนให้กอดทุกวันดีจะตาย อ้อ แล้วเมียกูบอกให้เชิญผู้ช่วยมึงมาด้วยนะ คุณพลอยน่ะ บอกว่าอยากให้เพื่อนมาร่วมงาน กูฝากมึงไปบอกให้ด้วยนะ' หมอชวิณพูดด้วยน้ำเสียงสดใส ฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าหมอหนุ่มนั้นมีความสุขแค่ไหน "เออ เดี๋ยวกูบอกให้ แล้วนี่มึงจะมาฮันนีมูนที่นี่ไหมเนี่ย?" ภูริชรับคำเพื่อนก่อนจะถ

ทั้งคู่แยกกันเข้าห้องน้ำ เมื่อพลอยลลินณ์เดินออกมาจากห้องน้ำก็พบว่าภูริชยืนพิงกำแพงและกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับดารานายแบบ แม้ว่าจะมีผิวที่กรำแดดไปนิดเนื่องจากสภาพอากาศบนเกาะแต่มันก็ไม่กลบความดูดีนั้นได้เลย มีแต่จะช่วยเพิ่มให้ใบหน้าของเขาแลดูดุดันสมชายชาตรียิ่งขึ้น ร่างสูงใหญ่ที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีกรมท่ากางเกงสีดำยืนล้วงกระเป๋าหนึ่งข้าง ส่วนอีกข้างจับโทรศัพท์เครื่องใหญ่ยี่ห้อหรู ท่าทางที่เขากำลังทำอยู่นี้ดึงดูดสายตาสาวน้อยสาวใหญ่ที่เดินผ่านไปมาให้ชำเลืองมองได้เป็นอย่างดี รวมทั้งหญิงสองคนที่เดินออกหน้าพลอยลลินณ์มาก็พากันมองแล้วและกระซิบกระซาบหัวเราะเขินอายกันสองคน น่าหมั่นไส้คนที่ยืนทำเท่ไม่รู้เหนือรู้ใต้จริง ๆ แล้วทำไมเธอต้องไม่พอใจเขาด้วยล่ะเนี่ย คิดแล้วพลอยลลินณ์ก็ลอบถอนใจออกมาเบา ๆ กับความรู้สึกสับสนของตัวเอง "อืม ทำตามที่คุณว่ามานั่นล่ะ" เมื่อร่างบางเดินเข้าไปใกล้ก็ได้ยินภูริชพูดกับทางปลายสาย เสียงที่แว่วออกมาคิดว่าน่าจะเป็นวัชระที่โทรมาปรึกษาเรื่องงาน ภูริชดันแผ่นหลังออกจากกำแพงแข็งในตอนที่พลอยลลินณ์เดินไปถึง เขาใช้ท่อนแขนแกร่งพาดเข้าท

"แล้วหนูไม่ใช่ว่าชอบเฮียเหมือนกันเหรอ" "ก็..ชอบมั้ง.." พลอยลลินณ์เอ่ยเสียงอ้อมแอ้มที่ต้องมาสารภาพความในใจกับหนุ่มหล่อข้าง ๆ แก้มนวลของเธอแดงปลั่งเพราะความเคอะเขิน เกิดมาไม่เคยได้พูดคำคำนี้กับใคร จะมีบ้างที่เคยแอบปลื้มรุ่นพี่ในตอนที่เรียนมัธยมแต่ก็เป็นอารมณ์ของก็เด็กสาวทั่วไปที่ชื่นชอบคนฮอตคนดัง ไม่เหมือนกับตอนนี้ที่ต้องเอื้อนเอ่ยคำที่เชื่อมโยงความสัมพันธ์ของทั้งคู่แบบนี้ "จะมั้งทำไมวะ ชอบก็บอกชอบสิ" ภูริชเผลอพูดเสียงดังเพราะหงุดหงิดที่คนตัวเล็กพูดไม่ชัดเจน "เฮียพูดกับพลอยไม่เพราะเลย" พลอยลลินณ์ตวัดสายตาขุ่นเคืองไปให้คนตัวโต "เฮียขอโทษ ต่อไปจะพูดดี ๆ ตกลงเราเป็นแฟนกันแล้วนะ" ชายหนุ่มรีบขอโทษขอโพยเพียงเพราะคนตัวเล็กส่งสายเฉือดเฉือนมาให้ อนาคตเขาชัดเจนมากว่าคงจะเป็นพ่อบ้านที่เกรงใจภรรยา ในตอนนั้นเองที่รถยนต์คันหรูแล่นมาถึงบ้านหลังใหญ่พอดี ภูริชรีบดับเครื่องยนต์แล้วกระโดดลงจากรถจากรถ เร่งสาวเท้าไปยังฝั่งที่นั่งข้างคนขับเพื่อไปเปิดประตูรถให้คนที่เพิ่งตกลงเป็นแฟนกันอย่างเอาใจ "เข้าข้างในก่อนนะ เฮียขอเอากระเป๋าไปเก็บก่อนแล้วเฮียจะไปส่ง" "ค่ะ ไม่รู้ว่าคุณป้าอยู่บ้านไหม" พลอยลลินณ์เอ่ย