Semua Bab พิศวาสรักเด็กฝาก (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 3/4]: Bab 71 - Bab 80

"อื้อ" เพราะความตกใจทำให้พลอยลลินณ์เผยอปากร้องจึงทำให้ลิ้นหนาชื้นที่รอท่าอยู่แล้ว สอดแทรกฟันซี่น้อยเข้ามาทันที ลิ้นหนาตวัดกวาดเอาความหวานในโพรงปากน้อย เกี่ยวพันลิ้นเล็กสลับกับดูดกลืนความชื้นจากลิ้นเอารสหวานเข้าปากตัวเองอย่างเคลิบเคลิ้ม จากรสจูบหวาบหวามแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนดุดันตามแรงปรารถนาของคนตัวโตตุ้บ ตุ้บแรงทุบที่บ่าหนาสลับกับแรงดึงทึ้งเสื้อยืดทำให้ชายหนุ่มรู้สึกตัว ค่อย ๆ ถอนริมฝีปากอ้อยอิ่งจนน้ำลายที่ติดอยู่ที่มุมปากทั้งคู่ยืดตามออกมาด้วย"หาย..หายใจไม่ทัน" พลอยลลินณ์เอ่ยด้วยเสียงปนหอบ ก้อนเนื้อด้านซ้ายเต้นรัวที่เมื่อสักครู่เหมือนโดนคนตัวโตแย่งเอาอากาศไปจากเธอ"ไม่ค่อยได้จูบเลยไม่เก่งสักที แบบนี้คงต้องสอนจูบทุกวัน" ภูริชเอ่ยเสียงทุ้มพร่า ในดวงตาสีน้ำตาลเข้มเต็มไปด้วยประกายไฟราคะเปิดเผย สายตายังจับจ้องริมฝีปากนุ่มเปียกอย่างอาลัยอาวรณ์ เขายังติดใจรสหอมหวาานซาบซ่านั้นอยู่"ไม่ต้องทุกวันก็ได้ อ๊ะ" พลอยลลินณ์เอ่ยท้วง เธอรู้ว่าเขาจะไม่หยุดอยู่แค่สอนจูบแน่นอน ก็เขาออกจะหื่นออกขนาดนี้ แรงจับพลิกตัวเร่งรีบในตอนที่มือหนาจับชายกระโปรงชุดนอนออกแล้วดึงทางด้านศีรษะทำให้เธอต้องร้องอุทานกับ

"อื้อ!" ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกทันทีที่โพรงรักโดนทรมานจากความท่อนเนื้อร้อนอีกครั้ง ทุกครั้งที่ชายหนุ่มอัดแก่นกายเข้ามาเธอรู้สึกเหมือนแรงกายโดนสูบไปทุกครั้ง "ของคุณทำผมโคตรเสียว" ภูริชเปล่งเสียงทุ่มพร่าขณะที่โน้มตัวลงไปหาเนื้อนุ่มที่สั่นกระเพื่อมอยู่ด้านล่าง อ้าปากไล่ครอบงับยอดไตนุ่มที่กำลังกลิ้งขึ้นลงตามแรงกระทุ้งของสะโพกแกร่ง แรงดูดมูมมามตามอารมณ์ราคะเกิดเป็นลามกเปียกแฉะดังขึ้นมาบริเวณเนินอกอวบ ขณะที่ปากลากปากสลับดูดยอดถันข้างหนึ่งเขาก็ไม่ปล่อยให้อีกข้างต้องว้าเหว่ มือหนาออกแรงนวดเฟ้นเนื้อนุ่มอย่างเมามันโดยที่ช่วงล่างก็มีสะโพกตอกตรึงไม่มีว่างเว้น"อ๊ะ อ๊ะ อือ" พลอยลลินณ์ได้แต่เผยอปากส่งเสียงครางรับเอาความเสียวซาบซ่านที่คนตัวโตปรนเปรอให้ ยอมปล่อยกายปล่อยใจให้ชายหนุ่มตีตราจองทั้งท่อนบนและท่อนล่าง รู้สึกเจ็บแปลบทุกครั้งที่เขาออกแรงขบเม้มที่ผิวบางจนเกิดเป็นรอยแดงทั่วบริเวณเนินอกทั้งสองข้าง"ผมไม่ไหวแล้ว อยากแตก" ภูริชดึงปากออกจากเต้าใหญ่คู่งาม เคลื่อนใบหน้าขึ้นไปจ้องมองใบหน้าสวยที่แดงก่ำไปด้วยความความกระสันเสียว เพียงแค่เขาเอ่ยคำลามก ร่องแคบของหญิงสาวก็ตอบรับด้วยการเต้นกระตุกถี่ ๆ เป็นสัญญา

"อย่าดูด อ๊ะ อ๊ะ!" แม้ว่าอยากจะเอื้อมมือไปผลักไสแค่ไหนแต่เธอก็ไม่สามารถทำได้เพราะต้องต้องใช้ยันพื้นประคองร่างกายในตอนที่ใจกลางสาวโดนคนตัวโตถาโถมอัดท่อนเนื้ออวบเข้าใส่ไม่ยั้ง ปากอิ่มอ้าปากค้างเมื่อโดนความเสียวซ่านเล่นงานไม่หยุด ยิ่งชายหนุ่มกระแทกเข้าแรงเท่าไรโพรงเนื้อก็สนองตอบโดยการหลั่งน้ำเชื่อมออกไปชะโลมแก่นกายเท่านั้น รู้สึกเจ็บแปลบทุกครั้งที่ริมฝีปากย้ายที่ประจับตราจูบไปจนทั่วแผ่นหลังของเธอและแล้วพลอยลลินณ์ก็ไม่สามารถธรรมชาติของร่างกายได้อีกต่อไป สมองขาวโพลนดวงตาพร่ามัวปากอิ่มชาระริก ภายในโพรงเนื้อเริ่มกระตุกเต้นถี่ยิบส่งสัญญาณว่าอารมณ์สวาทของเธอใกล้ถึงจุดสุดยอด และชายหนุ่มก็เข้าใจถึงแรงเร่งเร้านั้นเป็นอย่างดี"เสียวหัวฉิบ! พร้อมกันเลย" ภูริชเอ่ยเสียงทุ้มพร่า ผละมือที่นวดเฟ้นอกอวบมาจับที่เอวคอดจากนั้นจึงเร่งจังหวะสะบัดเอว ตะบี้ตะบันยัดท่อนเนื้อเข้าโพรงรักฉ่ำแฉะรัวถี่ คนตัวเล็กที่โดนอารมณ์สวาาทครอบงำเปล่งเสียงร้องครวญครางออกมาเต็มที่ เสียงเนื้อกระทบกันเคล้ากับเสียงหวานที่ร้องคร่ำครวญยิ่งเหมือนกับการเติมไฟราคะของเขาให้ลุกโชติช่วง และมีวิธีที่จะดับไฟได้ก็จะมีแต่การใส่แรงไม่ยั้งในตอนท

"หือ? อะไรนะคะ เฮียกับหนูเหรอ?" ใบหน้าเล็กเงยหน้าขึ้นมองหน้าหล่อเหลาคนที่เปลี่ยนสรรพนามเรียกระหว่างเธอกับเขา และปากอิ่มก็อ้าปากครางเมื่อคนตัวโตดันแท่งเนื้อพรวดพราดเข้ามาจนสุดโคนในตอนที่ความสนใจเธออยู่ที่สรรพนามแปลกใหม่นั้น"อ๊า!""อืม เฮียกับหนู อา..เอากี่ทีก็โคตรแน่น" ภูริชครางเสียงต่ำ ก้มหน้าลงมองยังจุดเชื่อมต่อก็พบน้ำสีขุ่นที่ถูกแก่นกายเข้าไปแย่งเนื้อที่จนต้องซึมแทรกลำท่อนออกมาเอ่อจนเปื้อนโคนเนื้อของเขาเต็มไปหมด"ไหน..ไหนบอกไม่ใช่..ญาติผู้ใหญ่ อื้อ..อย่าเพิ่ง..ขยับ.." กว่าจะพูดจบประโยคแทบจะขาดใจเพราะเขาไม่ยอมให้เธอได้ปรับตัวกันความใหญ่โตเลยสัก พอเข้ามาแล้วสะโพกก็ชักลำท่อนอวบเข้าออกทันที แม้ว่าจะมีน้ำรักที่เขาปล่อยไว้เมื่อคืนก็ใช่ว่าเธอจะไม่คับตึงที่ช่องทางรัก ก็ท่อนเนื้อเขานั้นใหญ่โตเสียขนาดนั้น ใหญ่จนคิดว่ามันไม่น่าจะสามารถเข้ามาวิ่งเล่นในตัวเธอได้"ตอนนี้เป็นพ่อทูนหัวแล้ว ซี้ด..อย่าตอดแรงเดี๋ยวเฮียแตกเร็ว" ภูริชเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เฉพาะแค่ความดูดหนึบก็ทำให้เขาแทบจะสะกดกลั้นความเสียวไม่ได้อยู่แล้ว แล้วยังมาเจอการเต้นกระตุกรัดอีกมันก็ยากที่จะอยู่เฉยได้อีกต่อไปร่างกำยำขยับลุกยื

พลอยลลินณ์ที่ปากยังหลงเหลือรอยยิ้มเอื้อมมือไปหยิบถุงขนมลงเก็บใส่ลิ้นชักด้านล่าง ตั้งใจว่าจะรับประทานหลังมื้ออาหารกลางวันนี้เลย "มานี่หน่อย" ภูริชสั่งเสียงห้วน ใบหน้าหล่อตีสีหน้าบอกบุญไม่รับจนคนมองถึงกับเสียวสันหลังขึ้นมาฉับพลัน ร่างบางเดินมาหยุดยังด้านข้างโต๊ะซึ่งเป็นที่ประจำหากว่าเจ้านายหนุ่มเรียกให้เธอไปรับมอบหมายงาน "มาใกล้ ๆ " "ค่ะ มีอะไรจะให้พลอยทำ..ว้าย!" พูดไม่ทันจบประโยคพลอยลลินณ์ก็ต้องร้องออกมาอย่างตื่นตะหนกเมื่อถูกคนตัวโตยื่นมากระตุกแขนจนเธอต้องเสียหลักล้มไปนั่งยังตักกว้าง เธอตะเกียกตะกายจะลุกขึ้นแต่มือหนาจับเอวคอดกดไว้ไม่ให้เธอได้ลงไปจากตักอย่างใจประสงค์ "เมื่อกี้เรียกวัชระว่ายังไงนะ" ภูริชพูดเสียงอดไรฟันพลางก้มหน้าลงมองหน้าหวาน สายตาคมกริบจ้องเขม็งกดดันให้คนบนตักตอบคำถาม "ก็..พี่วัชระ ทำไมเหรอคะ?" พลอยลลินณ์ตอบพลางนึกตามว่าเธอพูดอะไรผิดไป จะเป็นเรื่องไล่เรียงอายุก็ไม่ใช่เพราะวัชระนั้นแก่กว่าเธอพอสมควร ไม่มีทางที่จะเรียกผิดแน่ "ทีกับเฮียล่ะไม่ยอมเรียก แต่ไปเรียกไอ้หมอนั่นว่าพี่ได้ ทำไมสองมาตราฐานแบบนี้" ภูริชเอ่ยเสียงกดต่ำ รู้สึกทั้งหึงทั้งหวงที่เห็นหญิงสาวให้ความสน