All Chapters of พิศวาสรักเด็กฝาก (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 3/4]: Chapter 41 - Chapter 50

"คุณภู พลอยจะกลับห้อง.." พลอยลลินณ์มองประตูห้องตัวเองตาละห้อยเมื่อร่างสูงอุ้มเธอเดินตรงไปยังประตูที่ใหญ่กว่านั่นก็คือประตูห้องนอนของเขาเอง ลองงอแงเผื่อว่าภูริชจะเห็นใจยอมให้เธอได้พักผ่อน"เตียงผมใหญ่กว่าของคุณ ไปห้องผมน่ะดีแล้ว" แต่ทว่าชายหนุ่มกลับตีความหมายว่าคนตัวเล็กในอ้อมแขนพูดถึงสถานที่ทำรักเสียอย่างนั้น ร่างใหญ่เดินมาหยุดที่หน้าประตูห้องนอนแล้วใช้มือข้างที่ช้อนข้อพับขาจับลูกปิดเพื่อเปิดประตูด้วยตัวเองและเมื่อเข้ามาแล้วก็ได้ใช้เท้าดันประตูปิดเองเสร็จสรรพ "พลอยไม่ได้พูดถึงเรื่องนั้นสักหน่อย.." พลอยลลินณ์หน้าแดงเรื่อก้มหน้าหลบสายตาแวววับไปจับจ้องอยู่กับหน้าอกแน่นที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแข็งที่มีจุกไตเล็ก ๆ อยู่ตรงกลางก้อนแข็งแบนทั้งสองข้าง แต่นั่นกลับทำให้ใบหน้าสวยแดงจัดขึ้นกว่าเดิมเมื่อภายในหัวฉายภาพเหล่าบรรดามัดกล้ามนี้กระเพื่อมอยู่เหนือตัวเธอเมื่อครู่ นี่เธอกลายเป็นคนลามกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร "คุณต้องรับผิดชอบมันสิ ดูสิมันไม่ยอมสงบลงเลย" ภูริชพูดเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์พร้อมทั้งกระทุ้งแก่นกายยักษ์ที่ยังคงผงาดแข็งขืนขึ้นมาหาสะโพกกลมเพื่อยืนยันหลักฐานว่าตัวตนของเขายังไม่อ

ภูริชอุ้มกระเตงสาวสวยมาจนถึงเตียงกว้างโดยที่ไม่ยอมให้จุดเชื่อมต่อได้หลุดออกจากกัน รู้สึกเต็มใจให้จุดความสาวโอบล้อมรัดรึงอย่างไม่เคยปล่อยให้หญิงคนไหนเคยทำแบบนี้มาก่อน ชายหนุ่มหยุดอยู่ที่ขอบเตียง เดินเข่าขึ้นเตียงคล่องแคล่วราวกับไม่มีร่างบางอยู่ในอ้อมกอดตุ้บ!"อ๊ะ" พลอยลลินณ์อุทานอย่างตื่นตะหนกขึ้นเมื่อเธอโดนคนตัวโตทิ้งลงบนที่นอนในแนวขวางของเตียง จุดเชื่อมต่อที่แนบชิดติดกันมาตั้งแต่ในห้องน้ำได้หลุดกันทำให้เธอรู้สึกวูบโหวงในช่องท้องทันที "หึ" ไม่เสียเวลาจับร่างบางให้นอนเข้าที่เข้าทาง ภูริชรีบกระโจนเข้าแทรกกลางหว่างขาเรียว ขยับดันเข่าแข็งเข้าไปใต้ต้นขาเนียนบังคับให้แยกออกจากกันกว้างจนกลีบอูมแย้มอ้าอวดสีแดงสดเยิ้มสู่สายตาคม ร่างกำยำโน้มลงไปหาร่างนุ่ม สองมือหนากอบเอาสองเต้าสวยขึ้นมาชูช่ออวดยอดไตสีชมพูรอให้ปากร้อนลงไปอ้างับครอบครอง ลิ้นสากตวัดหยอกล้อยอดถันสลับกับดูดดุนมูมมาม เสียงความเปียกแฉะจากริมฝีปากหนายามเขาลองลิ้มชิมรสกายสาวยิ่งเหมือนเชื้อฟืนช่วยเติมไฟราคะให้เขาได้เป็นอย่างดี โดยที่ท่อนล่างนั้นก็มีส่วนแข็งขึงถูไถอยู่ที่รอยแยก ปลายบานกระตุกหงึกพยายามชอนไชเข้าไปในรูแฉะแต่ผู้เป็นเจ้าขอ

"กี่โมงแล้วเนี่ย?" เสียงหวานแว่วเข้ามาในโสตประสาทพร้อมกับการเคลื่อนไหวของร่างนุ่มนิ่มในอ้อมกอดทำให้ภูริชรู้สึกตัวตื่น รู้สึกถึงฝ่ามือนุ่มมาจับที่ท่อนแขนเพื่อยกออกจากเอวคอดเนียนนุ่มที่เขาพาดเกี่ยวมาตลอดคืน แทนที่เขาคลายวงแขนให้ความร่วมมือกับหญิงสาวเขากลับกระชับวงแขนเพิ่มแรงกอดรัดมากกว่าเดิม ดึงเอาร่างบางเขามาแนบชิดจนรู้สึกถึงก้อนเนื้อหยุ่นที่บดเบียดอยู่กับอกกว้างของตนเอง จมูกโด่งลอบสูดดมกลิ่มแชมพูอ่อนที่ออกมาจากศีรษะน้อยซึ่งแนบอยู่กับคางหนาของตนเอง"คุณภูริช ปล่อยพลอยค่ะ สายแล้วนะ" พลอยลลินณ์พูดขึ้นพลางใช้มือดันที่ไหล่แข็งเพื่อให้ลำตัวของทั้งคู่แยกออกจากกัน ความสนใจพุ่งไปยังแสงสว่างของแสงแดดยามเช้าที่ลอดช่องผ้าม่านเข้ามา ประมาณการว่าน่าจะได้เวลาไปทำงานแล้ว แต่แทนที่คนตัวโตจะร้อนรนรีบปล่อยเธอให้หลุดจากวงแขนเขากลับกอดเธอนิ่งอยู่อย่างนั้น"ผมบอกว่าให้เรียกว่ายังไง หรือว่าเรียกเฉพาะตอนครางจะได้ทำให้ครางต่อ" ภูริชพูดขึ้นในขณะที่เปลือกตายังปิดอยู่ รู้สึกขัดใจไม่น้อยที่หญิงสาวกลับไปเรียกชื่อจริงของเขา ทั้ง ๆ ที่เมื่อคืนเธอยังเรียกชื่อเล่นตลอดเวลาที่แนบชิดกันอยู่เลย"คะ..คุณภู เราต้องไปทำงานน

"เสร็จแล้ว" พลอยลลินณ์พูดกับตัวเองเบา ๆ ปากอิ่มอมยิ้มอย่างภูมิใจที่สามารถจัดการงานสำเร็จได้ก่อนเวลาที่ตัวเองกำหนดไว้ มือเล็กปิดแฟ้มเอกสารเล่มหนาตรงหน้า วางช้อนทับกับอีกเล่มที่อยู่มุมโต๊ะเพื่อจะได้ส่งให้ผู้มีหน้าที่คนต่อไปจัดการ "มานี่สิผมจะสอนงานใหม่ให้" ภูริชพูดขึ้นโดยที่สายตายังจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์"ค่ะ" พลอยลลินณ์รับคำก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาเจ้านายตัวโต ร่างบางเดินไปหยุดอยู่ที่ข้างเก้าอี้โดยที่มีชายหนุ่มนั่งอยู่ จากตำแหน่งนี้ทำให้เหมือนกับว่าเธอกำลังยืนค้ำหัวผู้ใหญ่อยู่ คงไม่ดีแน่หากต้องอยู่ลักษณะนี้ตลอดจนกว่าเขาจะสอนจบ"พลอยไปเอาเก้าอี้ดีกว่า" พูดจบเธอก็ตั้งท่าหันกลับเพื่อจะไปลากเก้าอี้ทำงานของตนมา แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ก้าวเท้า มือใหญ่ของภูริชได้คว้าหมับเข้าที่ข้อมือแล้วออกแรงดึงจนร่างเล็กเสียหลักถลาลงไปนั่งยังหน้าตักกว้างอย่างเหมาะเจาะฟุบ!"ว้าย!" พลอยลลินณ์อุทานขึ้นอย่างตกใจที่จู่ ๆ ตัวเองก็เสียหลักลงมานั่งบนตักของเจ้านาย เธอรีบขยับสะโพกกลมลนลานจะลงจากตักแข็งแต่ก็โดนฝ่ามือใหญ่กดที่หน้าท้องแบนไว้ รู้สึกถึงความอุ่นของฝ่ามือที่ส่งผ่านทะลุผ้าเนื้อบางทำให้เกิดความร้อนวูบวาบไปทั่

เวลาดำเนินไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน เนื่องจากอาหารสดที่ซื้อไว้ยังไม่หมดวันนี้จึเลยไม่ต้องแวะตลาด ภูริชจึงได้ขับรถพาพลอยลลินณ์กลับบ้านเลย มาถึงบ้าน หญิงสาวตรงดิ่งเข้าครัวเพื่อปรุงอาหารมื้อเย็น ส่วนภูริชนั้นได้ขึ้นไปด้านบน ไม่นานร่างสูงก็เดินลงมาในชุดลำลองดูสบายตัว "วันนี้ทำอะไรกิน?" ชายหนุ่มเดินมาหยุดที่โต๊ะยาวที่มีไว้สำหรับเตรียมอาหาร พิงสะโพกใส่ขอบโต๊ะ ยกมือกอดอกยืดคอชะเง้อหน้าเพื่อดูอาหารที่อยู่ในกระทะ"ฉู่ฉี่ปลากับผัดบรอกโคลีใส่กุ้งค่ะ" พลอยลลินณ์ตอบโดยไม่ได้หันหน้าไปหาคู่สนทนา เพราะกำลังสนใจสิ่งที่อยู่ในกระทะ มือเล็กเอื้อมไปหยิบขวดเครื่องปรุงมาเหยาะใส่เมื่อชิมแล้วยังไม่ได้รสชาติที่ต้องการ"ดูน่าอร่อยเหมือนคนทำนะ" ภูริชพูดขึ้นมาเสียงเรียบแต่ทว่าแฝงไปด้วยความลามก "พูด..พูดอะไรคะ อะไรอร่อย?" ทำเอาคนที่โดนดึงไปรวมกับรสชาติอาหารทำหน้าไม่ถูก ตวัดสายตามามองเพียงนิดก่อนจะหันหลังให้กับชายหนุ่ม ตักสิ่งที่อยู่ในกระทะใส่ลงในจาน ทำให้ไม่เห็นสายตาคมที่กำลังสำรวจทรวดทรงองค์เอวด้านหลังของเธอ ไม่รู้ตัวเลยว่าหุ่นทรงนาฬิกาทรายของเธอนั้นมันมักจะกระตุ้นอารมณ์ทางเพศของคนข้างหลังได้อยู่เสมอ