All Chapters of พิศวาสรักเด็กฝาก (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 3/4]: Chapter 91 - Chapter 100

เวลาประมาณ 22.00 นาฬิกา พลอยลลินณ์ก็ขึ้นห้องส่วนตัวเพื่อพักผ่อนหลังจากที่คุยกับบิดามารดาจนหายคิดถึงกันแล้ว ร่างบางเดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระล้างคราบเหงื่อไคลที่หมักหมมมาทั้งวัน ผ่านไปประมาณยี่สิบนาที เธอก็ออกมาจากห้องน้ำโดยที่มือสองข้างหนึ่งจับผ้ายีผมนุ่มหอมกรุ่นของตัวเอง แล้วเดินตรงไปยังโต๊ะเครื่องแป้งเพื่อทาครีมบำรุงผิวที่ทำเป็นกิจวัตรและต้องทำการเป่าผมให้แห้งก่อนจะเข้านอน และในตอนที่หญิงสาวปิดไฟเพดานเพื่อจะเข้านอนนั้น โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ทำเอาเธอที่อยู่คนเดียวถึงกับใจเต้นไม่เป็นล่ำเป็นสันเมื่อได้ยินเสียงนั้น ติ๊ด ๆ ติ๊ด ๆ "ดึกแล้วจะโทรมาทำไมเนี่ย" พลอยลลินณ์พูดพึมพำเมื่อได้เห็นชื่อสายเรียกเข้าเป็นภูริช เหลือบดูเวลาด้านบนสุดของหน้าจอก็พบว่าเป็นเวลาห้าทุ่มกว่าแล้ว นิ้วเล็กปัดหน้าจอรับสายก่อนจะยกขึ้นแนบใบหู "ค่ะ เฮียยังไม่นอนอีกเหรอคะ?" พลอยลลินณ์กรอกเสียงลงไปก่อนจะค่อย ๆ เอนตัวลงนอนไปบนที่นอนนุ่มอันแสนคุ้นเคย 'เฮียนอนไม่หลับ' เสียงทุ้มอ่อนแรงดังมาตามสายทำเอาคนที่ได้ฟังถึงกับอมยิ้มขึ้นมาทันที "ทำไมเป็นแบบนั้นล่ะคะ เฮียเผลอไป

ไม่ทันที่จะพูดคุยอะไรกันต่อ ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ไม่มีการเคาะประตูขออนุญาตบ่งบอกว่าผู้เปิดมีอำนาจในห้องนี้เต็มที่ "พลอยลูก พี่นิวมาหาแน่ะ แม่บังเอิญไปเจอที่ห้าง" เป็นเสียงของพิณเพลง เจ้าของออฟฟิศนี้ที่เป็นคนเปิดประตูเข้ามาและด้านหลังท่านก็มีชายหนุ่มหน้ามนเดินตามเข้ามาอีกคนเมื่อเห็นว่าวันนี้ลูกสาวจะมาช่วยดูโรงแรม ท่านและสามีอย่างประวิทย์จึงถือโอกาสพักผ่อน ปล่อยให้ลูกสาวผู้เป็นทายาทได้ทำงานด้วยตัวเอง "พี่นิวมาเหรอคะ?" พลอยลลินณ์รีบลุกจากโต๊ะทำงานเดินไปสองบุคคลที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยอาการตื่นเต้นที่ได้เจอกับชายที่ชื่อว่า พี่นิว นิวเป็นพี่ชายที่อยู่บ้านติดกันและเป็นเพื่อนเล่นกับพลอยลลินณ์ตั้งแต่เด็ก เธอติดนิวมากและนับถือเป็นพี่ชาย แม้กระทั่งโตมาทั้งคู่ก็ยังติดต่อกัน ในช่วงที่พลอยลลินณ์จะเดินทางไปทำงานที่โรงแรมของภูริชเป็นช่วงที่นิวไปศึกษาดูงานที่ต่างประเทศพอดี ไม่แปลกใจที่พอมาเจอกันครั้งนี้พลอยลลินณ์จะเก็บอาการดีใจไว้ไม่อยู่เมื่อได้เจอกับพี่ชายข้างบ้าน "อ้าว คุณภูริชมาเหรอ?" พิณเพลงเอ่ยถามเมื่อมองเข้ามาในห้องแล้วพบกับร่างสูงที่ยืนอยู่ตรงชุดโซฟารับแขก "สวัสดีครับ

"อิ่มจังเลย" พลอยลลินณ์ลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเองขณะที่เดินคู่กับภูริชกลับมายังรถ ส่วนนิวนั้นขอแยกตัวไปซื้อของเข้าบ้านเมื่อรับประทานอาหารอิ่มแล้ว "ดีใจมากสินะที่ได้เจอกับคุณนิวน่ะ" ภูริชพูดขึ้นมาเสียงเรียบ สายตาคมปรายไปมองใบหน้าสวยที่มีร่องรอยของความสุขอยู่ "ดีใจสิคะ พี่นิวใจดีจะตาย พี่นิวชอบตามใจพลอย" พลอยลลินณ์พูดถึงพี่ชายข้างบ้านด้วยน้ำเสียงใส ในหัวฉายภาพไปยังสมัยเด็กในตอนที่ทั้งคู่เรียนโรงเรียนเดียวกันตั้งแต่สมัยประถม พอมีการบ้านเธอก็วิ่งไปหานิวให้ช่วยสอนการบ้านให้แถมยังมีขนมนมเนยที่นิวไปหยิบมาให้อีก ทั้งคู่ไม่ค่อยได้เจอกันก็ตอนที่นิวเข้ามหาวิทยาลัยซึ่งต้องไปอยู่หอพัก "ดีใจจนถึงขนาดลืมผัว" ภูริชเอ่ยเสียงเข้ม สายตาคมกริบมองไปยังแฟนสาวอย่างเอาเรื่อง ถึงเวลาที่เขาจะคิดบัญชีหญิงสาวเสียที ประจวบเหมาะที่ทั้งคู่เดินมาถึงรถยนต์คันใหญ่พอดี และตำแหน่งที่รถจอดอยู่นี้ก็อยู่ด้านในสุดของที่จอดจึงไม่มีผู้คนหรือรถยนต์วิ่งพลุกพล่าน จึงเหมาะที่จะเป็นสถานที่เตือนความจำคนตัวเล็กที่บังอาจลืมเขาได้ "ไม่..ไม่ลืมเสียหน่อย เฮียอย่ามาใส่ร้ายนะ" พลอยลลินณ์พูดเสียงสั่นเมื่อได้เห็นสายตาคมคู่นั้น มันไม่

"อ๊ะ อ๊ะ พลอยจุก.. อื้อ!" ร่างบางผวาเข้ากอดลำคอหนาอย่างต้องการหาที่พึ่งพิงขณะที่สะโพกกลมพยายามยั้งน้ำหนักไว้ไม่ให้ลงหาส่วนแข็งแกร่งเต็มที่ ทุกครั้งที่ลำเนื้อใหญ่วิ่งพราดพราดเข้ามาปลายหัวเห็ดก็กระแทกเข้าใส่ปากมดลูกเธอทุกครั้งไป แต่ตนตัวโตไม่ยอมให้เธอหนีห่างไปง่าย ๆ เขาใช้แรงที่เยอะกว่ากดสะโพกผายลงบังคับให้โพรงรักได้กินเอ็นเนื้อเต็มที่จนเธอจุกเสียดในช่องท้องไปหมด"ทีหลังห้ามลืมผัว" ภูริชคาดโทษเสียงทุ้มพร่า ขณะที่กำลังทำโทษคนในอ้อมกอดเพื่อให้เธอได้จำฝังใจแต่คนตัวเล็กกลับสู้กลับโดยการโอบรัดตัวตนเขารุนแรง ยิ่งเขาสะบัดสะโพกกระทุ้งขึ้นไปแรงเท่าใดปุ่มเนื้อในโพรงรักยิ่งพากันเต้นระริกต้อนรับจนเขาแทบคลั่งกับการตอดรัดของกายสาว ไม่แน่ใจว่าที่ทำอยู่นี้เป็นการลงโทษแฟนสาวหรือว่ากำลังลงโทษตัวเองกันแน่"จะไม่ลืมอีกแล้ว อื้อ เบา..เบาหน่อยได้ไหม อึก.." พลอยลลินณ์ขอร้องเสียงติดขัด ความรุนแรงที่ชายหนุ่มมอบให้ทำเธอหายใจไม่เป็นจังหวะ ถึงแม้จะจุกเสียดทรมานแต่ก็มีความเสียวซ่านเจือปน ปากน้อยอ้าค้างเร่งโกยอากาศเข้าปอดเมื่อสิ่งใหญ่โตที่เธอนั่งทับเริ่มแผลงฤทธิ์แรงขึ้น นานนับสิบนาที จากที่ชายหนุ่มเข้ามาเป็นจังหวะเ

พลันสายตาคมเหลือบไปเห็นสองชายหญิงที่กำลังเดินตรงมาทางนี้จึงเกิดนึกสนุก ดึงท่อนเนื้ออวบออกจากโพรงรักฉ่ำแฉะแล้วจับร่างบางพลิกคว่ำแล้วดึงขึ้นให้อยู่ในท่าคลานเข่า รีบโน้มตัวคลานคร่อมร่างบางให้อยู่ใต้แผงอกแกร่ง ขยับสะโพกให้เอ็นเนื้อเข้าประชิดที่จุดทำเสียวจุดเดิมทันที เมื่อเข้าประจำตำแหน่งจึงได้ชักเข้าชักออกเนิบนาบปลุกเร้าอารมณ์กระสันของคนด้านหน้าให้เกิดขึ้นมาอีกครั้ง"อื้อ พลอยเหนื่อยแล้วนะ อ๊ะ เดี๋ยว ๆ เฮียอย่าเพิ่งขยับสิมีคนเดินมาทางนี้นะ" พลอยลลินณ์งอแงเสียงเบาแต่แล้วเธอก็ต้องใจเต้นโครมครามเมื่อเหลือบไปเห็นชายหญิงเดินเข้ามาใกล้ตำแหน่งที่รถจอดอยู่พอดี เอี้ยวตัวไปยื่นมือไปดันหน้าท้องแกร่งไว้ไม่ให้เขาเข้ามาในตัวด้วยหัวใจที่เต้นระทึกเพราะกลัวว่าคนคู่นั้นจะรับรู้ถึงความสั่นไหวของรถคันที่เธอกับแฟนหนุ่มทำกิจกรรมเสียวกันอยู่ ความรู้สึกตื่นเต้นของเธอพลอยทำให้โพรงเนื้อเต้นตุบตับตามผู้เป็นเจ้าของไปด้วย"ตอดแรงฉิบ!" ภูริชสบถออกมาอย่างสุดจะทนเมื่อโพรงเนื้อบีบรัดเขารุนแรงจนปวดหนึบไปทั้งลำ ยอมหยุดสะโพกแช่ตัวตนให้นอนนิ่งอยู่ช่องทางรักแคบในตอนที่สองชายหญิงเดินผ่านหน้ารถไป แต่การที่เขาปล่อยให้ปุ่มเนื้อโอ