เธอมองคนตรงหน้าผ่านม่านตาที่เคลือบไปด้วยหยาดน้ำ สำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ถึงไม่เห็นดาบอยู่ในมือเหมือนครั้งที่ผ่านมา ทว่าเห็นเพียงคราบเลือดก็เพียงพอแล้ว “คุณ..ฆ่าเขาไปแล้วสินะ” เธอยิ้มทั้งน้ำตา เป็นรอยยิ้มที่ขมขื่นที่สุดเท่าที่เคยมี ....xxx.... เสียงน้ำจากฝักบัวดังซ่ากระทบพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ เหมันต์ยืนนิ่งอยู่ใต้กระแสน้ำนั้นทั้งยังสวมเชิ้ตสีขาวซึ่งบัดนี้กลายเป็นสีแดงหม่น น้ำที่ไหลผ่านตัวเขาเปลี่ยนเป็นสีชมพูจางๆ ก่อนจะไหลลงท่อระบายน้ำไป ราวกับเขากำลังพยายามล้างร่องรอยของการเข่นฆ่า ให้จางหายไปกับความทรงจำ ทว่า เป็นไปไม่ได้หรอก เขายกมือขึ้นลูบหน้า น้ำเย็นจัดไม่ได้ช่วยให้จิตใจที่รุ่มร้อนสงบลงได้เลย แววตาที่เคยคมปราบและเย็นชาตอนที่ตวัดดาบสังหารศัตรู บัดนี้กลับดูว่างเปล่าและหม่นแสงลงอย่างถนัดตา “จบแล้วงั้นเหรอ..” เขากระซิบกับตัวเอง เสียงนั้นถูกกลืนหายไปกับเสียงน้ำ เขาหลับตาลง ภาพใบหน้าของศ
続きを読む
