All Chapters of ล่ามเมีย : Chapter 171 - Chapter 180

หลังจากมื้อค่ำอันแสนอบอุ่นสิ้นสุดลง เหมันต์บังคับรถเข็นพาลลิสาออกมายังระเบียงกว้างของคฤหาสน์ ลมหนาวปนอบอุ่นยามค่ำคืนพัดมาเอื่อย ๆปะทะใบหน้าจนผมปลิวว่อน แสงไฟระยิบระยับของเมืองนี้ เมื่อมองลงไปเบื้องล่างดูราวกับทะเลดาวบนดิน ลลิสาเดินตามมาหยุดยืนข้างรถเข็น พลางสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดด้วยความรู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาตลอดเจ็ดเดือน“ลลิสา” เหมันต์เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ามีกระแสความจริงจังที่ทำให้หญิงสาวหันกลับมามอง“คะ?”ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มขนาดกะทัดรัดออกมาจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ต เขายื่นมันมาตรงหน้าเธอ แสงเทียนจากด้านในสะท้อนให้เห็นความหรูหราของกล่องที่ซ่อนสิ่งล้ำค่าเอาไว้ในนั้น“เปิดดูสิ ของขวัญสำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของคุณ...”ลลิสารับกล่องนั้นมาด้วยความประหลาดใจ นิ้วเรียวค่อยๆ เปิดฝากล่องออก ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็น สิ่งที่นอนนิ่งอยู่บนเบาะกำมะหยี่ไม่ใช่สร้อยเพชรหรือเครื่องประดับราคาแพงระยิบระยับอย่างที่เธอคิด ทว่ามันคือ กุญแจโบราณสีทองเหลืองสลักลายวิจิตร พร้อมกับ เอกสารสัญญาฉบับหนึ่งเธอดึงเอกสาร

แสงแดดอ่อนยามเช้าลอดผ่านม่านผืนหนาในคฤหาสน์หรูที่อิตาลี เผยให้เห็นร่างของลลิสาและเหมันต์ยังกอดกันอยู่ ลลิสาตื่นขึ้นพร้อมความรู้สึกระบมจากค่ำคืนที่ผ่านมา โดยมีเหมันต์โอบกอดไว้ด้วยความเอ็นดูจากด้านหลังแม้ลลิสาจะพยายามขอตัวไปอาบน้ำ แต่เหมันต์กลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นพร้อมหอมแก้มนวลต้ องการออดอ้อนที่จะขอกอดเธอต่อ เมื่อคืนหลังเสร็จกิจเขาเอ่ยปากสัญญาด้วยแววตาจริงจังว่าจะปกป้องเธอจากคนร้ายในฐานะผู้หญิงของเขา ทำเอาลลิสาใจสั่นและซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นนั้นจนหลับไปถึงจะลาลับโลกไปแล้วในความคิดของคนอื่น แต่เขาก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดี ศัตรูของเขาเยอะเกินกว่าเขาจะวางใจลง แน่นอนว่าทุกวินาทีของการใช้ชีวิตจะต้องมีสติและไหวพริบอยู่ตลอดเวลา.บนโต๊ะอาหารขนาดยาว บรรยากาศอบอวลไปด้วยความอุ่นใจและกลิ่นอาหารทีชื่นชอบ เหมันต์นั่งอยู่บนวีลแชร์ราคาแพงข้างโต๊ะ สายตาคมกริบคอยจับจ้องลลิสาที่นั่งอยู่ไม่ห่าง เขาใช้ส้อมจิ้มอาหารพอดีคำแล้วยื่นไปตรงหน้าเธอ“กินอีกหน่อยนะ... ตัวคุณเล็กลงมาก รู้ไหมว่าเมื่อคืนผมแทบไม่กล้ากอดแรง"ลลิสาหน้าแดงวาบเมื่อเขาขุดเรื่องเมื่อคืนมาพูดต่อหน้าแม่บ้านและลูกน้องที่ยืนคอยรับใช้อยู่ห่างๆ เ

หลังจากกดวางสายและบล็อกเบอร์ของมารดา กลับเป็นตัวเธอเองที่ไม่สบายใจเสียเอง ลลิสาก็ทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้ยาวท่ามกลางความเงียบสงัดของระเบียงกว้าง เธอทอดสายตามองเหม่อออกไปนอกไร่องุ่นอันกว้างใหญ่ ทว่าแววตาคู่สวยกลับว่างเปล่าและล่องลอยคล้ายกับกำลังจมลงสู่ห้วงของความเจ็บปวดอีกครั้ง ใครๆก็อยากมีครอบครัวที่แสนอบอุ่นไม่ใช่หรือ เธอเองก็เช่นกัน..แม้ถ้อยคำที่เธอพูดใส่มารดาจะแรงไป แต่ในใจลึก ๆ ของผู้หญิงคนหนึ่ง การต้องเปล่งวาจาพูดไม่ดีใส่ ประกาศตัดขาดจากครอบครัวแท้ๆด้วยตัวเอง มันแฝงไปด้วยความรู้สึกสะเทือนใจได้เหมือนกัน ความรู้สึกไม่ต่างจากตอนที่เธอสูญเสียสามีสักนิด รอยร้าวจากวัยเด็กที่ถูกปล่อยปะละเลยราวกับไม่ใช่ลูก และความทรงจำที่ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีแล่นกลับเข้ามาตอกย้ำจนขอบตาของเธอเริ่มร้อนผ่าว หญิงสาวกอดอกตัวเองไว้แน่นเพื่อสะกดกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่คอ แต่แล้ว.. สามีของเธอที่ยืนดูอยู่ไกลๆ กลับเดินเข้ามาหาเธออย่างประจวบเหมาะ ช่างเลือกเวลาได้ดีเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างสม่ำเสมอทำให้รู้ว่าขาของเขากลับมาแข็งแรงดีแล้ว ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งลงบนม้านั่งข้างกายเธอ ก่อนจะเอื้อมอ้

คำปลอบประโลมที่มาพร้อมความจริงใจและเด็ดเดี่ยวหลอมละลายความอึดอัดในใจของลลิสาจนหมดสิ้น เธอเงยหน้าขึ้นสบสายตาคมกริบในระยะประชิด ความโหยหาและความรักอันมหาศาลสอดประสานกันผ่านแววตาหวานเยิ้มคู่นั้นเหมันต์โน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากบางอย่างแผ่วเบา ละมุนละไม และลึกซึ้ง สัมผัสของเขาไม่มีความเร่งรีบหรือป่าเถื่อนหลงเหลือ มีเพียงความเกรงใจและเกียรติที่เขามอบให้เธอ ฝ่ามือหนาค่อยๆ เลื่อนไปปลดกระดุมเสื้อผ้าของเธอออกอย่างสุภาพและทะนุถนอม ราวกับกำลังประคองสิ่งล้ำค่าที่สุดในโลกเอาไว้ชายหนุ่มขยับตัวประคองร่างบางให้นอนเอนกายลงบนฟูก พลิกกายหนาขึ้นมาคร่อม โดยระมัดระวังไม่ให้ทิ้งน้ำหนักลงไปจนเธออึดอัด“ที่รักของผม..” ก้านนิ้วแกร่งเกลี่ยอยู่บนแก้มเนียนอย่างอ่อนโยนราวกับกลัวเธอเจ็บบทรักดำเนินไปอย่างเชื่องช้า เนิบนาบ และอ่อนโยน เหมันต์ใช้ความใส่ใจในทุกการเคลื่อนไหวเพื่อชโลมหัวใจที่เคยเหนื่อยล้าของเธอมาครึ่งค่อนชีวิตให้ละลายหายไป ลลิสากระชับอ้อมกอดรัดแผ่นหลังกว้างของเขาแน่น ซบใบหน้าลงกับอกแกร่งพรางส่งเสียงครางแผ่วในลำคอด้วยความเสียว ปล่อยให้ความวาบหวามแสนหวานหล่อหลอมกลายเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ท่ามกลางความเ

บรรยากาศภายในร้านเสื้อผ้าและของใช้เด็กอ่อนอบอวลไปด้วยความอบอุ่น แสงไฟสีนวลตาตกกระทบลงบนชุดบอดี้สูทตัวจิ๋วหลากสีสันที่แขวนเรียงรายอยู่เป็นเซ็ท ลลิสาในชุดคลุมท้องสีหวานเดินอมยิ้มพลางลูบหน้าท้องนูนเด่นของตัวเองในวัยเจ็ดเดือน สายตาของเธอเป็นประกายระยับยามที่ได้มองข้าวของชิ้นเล็กชิ้นน้อย โดยมีสามีที่น่ารักเดินตามอยู่ไม่ห่าง มือหนาของเขาเข็นรถเข็นคันใหญ่ที่บัดนี้มีทั้งผ้าอ้อมเนื้อนุ่มและขวดนมแบรนด์ดังวางอยู่จนเกือบเต็ม“คุณคะ ดูชุดนี้สิคะ... น่ารักจังเลย”ลลิสาหยิบชุดบอดี้สูทสีชมพูพาสเทลที่มีระบายลูกไม้เล็กๆ ตรงช่วงไหล่ขึ้นมาแนบกับอก ใบหน้าหวานของเธอยิ้มกว้างเหมันต์หยุดรถเข็นแล้วขยับเข้าไปยืนซ้อนหลังร่างบาง มือหนาเอื้อมไปกุมมือเธอที่ถือชุดอยู่ สายตาคมกริบที่เคยดุดันบัดนี้อ่อนแสงลงจนเหลือเพียงความเอ็นดู เขาก้มลงกระซิบชิดใบหูเล็ก“เล็กขนาดนี้ ลูกจะใส่ได้เหรอสา... ใส่อันนี้ได้ก็ตัวเท่าลูกแมวเพิ่งคลอดเลยนะ”“ก็เด็กแรกเกิดตัวเล็กเท่านี้แหละค่ะ คุณพ่อนี่ไม่รู้อะไรเลย” ลลิสาหันมาค้อนขวับเบาๆ แต่แก้มใสของอีกคนกลับขึ้นสีระเรื่อ เมื่อเธอเรียกตัวเองว่าพ่ออย่างเต็มปากเต็มคำ“ถ้างั้นก็ซื้อไปเถอะ อะไรท