เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 175 แทะโลม
วันที่เผยแพร่:
2026-06-26 19:05:09
บทล่าสุด
ล่ามเมีย บทที่ 176 รู้สึกโชคดี
“บะ บ้า”ลลิสาแก้มแดงปลั่งด้วยความขัดเขิน ถึงตอนนี้ก็ยังไม่ชินในการกระทำขี้แกล้งของเขา ก่อนเบนหน้าหนีกลับไปสนใจหม้อต้มน้ำต่อ ทว่ามือหนาของเหมันต์กลับเอื้อมมากระชับเอวบางไว้แทน กดจูบแผ่วเบาลงบนลาดไหล่เนียนผ่านเนื้อผ้าคอกลมเบา ๆ“ให้ชิมแค่พาสต้าเหรอ” ชายหนุ่มกระซิบหยอกล้อเสียงพร่า ทำเอาลลิสาทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนยอมให้อ้อมกอดอันอบอุ่นของเขาโอบรัดไว้ขณะที่อาหารในเตากำลังงวดได้ที่ แก้มเนียนสีแดงระเรื่อถูกแทะโลมด้วยปลายจมูกโด่ง จังหวะนั้นเธอย่นคอและไหล่ด้วยความจักจี้“อย่าค่ะ...เรากำลังทำอาหารกันอยู่นะ เดี๋ยวไม่ได้กินกันพอดี”“ถ้างั้นกินคุณแทน”“เหมันต์คะ”“โอเคๆ เลิกเล่น งั้นรวบยอดทีเดียวคืนนี้นะ”“ชิ..สาไปทำอะไรให้ถึงต้องรวบยอด”“ก็ทำให้ผมแข็งไง”“เหมันต์!”“ฮ่าๆ”มื้อเย็นวันนั้นจบลงด้วยความครื้นเครงและไออุ่นที่อบอวลไปทั่วห้องอาหาร มาเฟียหนุ่มผู้เด็ดขาดและหญิงสาวผู้มั่นคง ได้เรียนรู้ว่าความสุขที่แท้จริงว่าไม่ได้อยู่ในอำนาจล้นฟ้าหรือทรัพย์สินเงินทองเพียงอย่างเดียว แต่ประดิษฐานอยู่ในห้องครัวเล็ก ๆ ที่มีเสียงหัวเราะ และจานอาหารที่พวกเขาร่วมมือทำด้วยกันเพื่อก้าวเดินไปสู่อนาคตข้างหน้าได้ แบ
ล่ามเมีย บทที่ 175 แทะโลม
หลังจากกดวางสายและบล็อกเบอร์ของมารดา กลับเป็นตัวเธอเองที่ไม่สบายใจเสียเอง ลลิสาก็ทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งไม้ยาวท่ามกลางความเงียบสงัดของระเบียงกว้าง เธอทอดสายตามองเหม่อออกไปนอกไร่องุ่นอันกว้างใหญ่ ทว่าแววตาคู่สวยกลับว่างเปล่าและล่องลอยคล้ายกับกำลังจมลงสู่ห้วงของความเจ็บปวดอีกครั้ง ใครๆก็อยากมีครอบครัวที่แสนอบอุ่นไม่ใช่หรือ เธอเองก็เช่นกัน..แม้ถ้อยคำที่เธอพูดใส่มารดาจะแรงไป แต่ในใจลึก ๆ ของผู้หญิงคนหนึ่ง การต้องเปล่งวาจาพูดไม่ดีใส่ ประกาศตัดขาดจากครอบครัวแท้ๆด้วยตัวเอง มันแฝงไปด้วยความรู้สึกสะเทือนใจได้เหมือนกัน ความรู้สึกไม่ต่างจากตอนที่เธอสูญเสียสามีสักนิด รอยร้าวจากวัยเด็กที่ถูกปล่อยปะละเลยราวกับไม่ใช่ลูก และความทรงจำที่ถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีแล่นกลับเข้ามาตอกย้ำจนขอบตาของเธอเริ่มร้อนผ่าว หญิงสาวกอดอกตัวเองไว้แน่นเพื่อสะกดกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่คอ แต่แล้ว.. สามีของเธอที่ยืนดูอยู่ไกลๆ กลับเดินเข้ามาหาเธออย่างประจวบเหมาะ ช่างเลือกเวลาได้ดีเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างสม่ำเสมอทำให้รู้ว่าขาของเขากลับมาแข็งแรงดีแล้ว ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งลงบนม้านั่งข้างกายเธอ ก่อนจะเอื้อมอ้
ล่ามเมีย บทที่ 174 ความจริงจากปากเขา
ตกเย็นวันนั้น หลังจากที่ลลิสาและเหมันต์กลับมาจากย่านจัตุรัสเก่าแก่ หญิงสาวก็พาชายหนุ่มเข้ามาพักผ่อนในห้องนั่งเล่นที่เปิดฮีตเตอร์ให้อุ่นสบาย ก่อนทรุดตัวลงข้างๆหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเช็กดูตามความเคยชิน หน้าจอเด้งข้อความแจ้งเตือนจากห้องแชทลับที่มีเพียงเธอ เหนือเมฆ และอาคีรา ทว่าคราวนี้ไม่ใช่การรัวข้อความไร้สาระของเหนือเมฆเหมือนทุกที แต่มันเป็นข้อความยาวข้อความหนึ่งที่ดูตั้งใจพิมพ์และแฝงไปด้วยความหมายที่แปลกประหลาด เหนือเมฆ: สา เป็นไงบ้าง เงียบไปเลย การเรียนมันยุ่งขนาดนั้นเลยเหรอ? อย่าหักโหมมากนะ..เป็นห่วง อาคีรา: พวกเราจะรอ เหนือเมฆ : เรียนจบแล้วรีบกลับมาล่ะ อย่าอยู่เพลิน ทันทีที่อ่านจบดวงตาของเธอถูกกลอกไปมา พร้อมขอบตาร้อนผ่าว แสบร้อนกลางอกทั้งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน และท่าทางนั้นก็ทำให้เหมันต์นี่นั่งมองอยู่ผิดสังเกต เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะขมวดคิ้ว . ภายในห้องออกกำลังกายและกายภาพบำบัดส่วนตัวของคฤหาสน์หรู แสงแดดอุ่นช่วงสายส่องผ่านผนังกระจกบานใหญ่เข้ามาอย่างทั่วถึง อุปกรณ์การแพทย์และราวจับขนานสองข้างถูกเซ็ตอัพไว้พร้
ล่ามเมีย บทที่ 173 แผนการล้มเหลว
แสงแดดอ่อนยามเช้าลอดผ่านม่านผืนหนาในคฤหาสน์หรูที่อิตาลี เผยให้เห็นร่างของลลิสาและเหมันต์ยังกอดกันอยู่ ลลิสาตื่นขึ้นพร้อมความรู้สึกระบมจากค่ำคืนที่ผ่านมา โดยมีเหมันต์โอบกอดไว้ด้วยความเอ็นดูจากด้านหลังแม้ลลิสาจะพยายามขอตัวไปอาบน้ำ แต่เหมันต์กลับกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นพร้อมหอมแก้มนวลต้ องการออดอ้อนที่จะขอกอดเธอต่อ เมื่อคืนหลังเสร็จกิจเขาเอ่ยปากสัญญาด้วยแววตาจริงจังว่าจะปกป้องเธอจากคนร้ายในฐานะผู้หญิงของเขา ทำเอาลลิสาใจสั่นและซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นนั้นจนหลับไปถึงจะลาลับโลกไปแล้วในความคิดของคนอื่น แต่เขาก็ยังไม่ไว้ใจอยู่ดี ศัตรูของเขาเยอะเกินกว่าเขาจะวางใจลง แน่นอนว่าทุกวินาทีของการใช้ชีวิตจะต้องมีสติและไหวพริบอยู่ตลอดเวลา.บนโต๊ะอาหารขนาดยาว บรรยากาศอบอวลไปด้วยความอุ่นใจและกลิ่นอาหารทีชื่นชอบ เหมันต์นั่งอยู่บนวีลแชร์ราคาแพงข้างโต๊ะ สายตาคมกริบคอยจับจ้องลลิสาที่นั่งอยู่ไม่ห่าง เขาใช้ส้อมจิ้มอาหารพอดีคำแล้วยื่นไปตรงหน้าเธอ“กินอีกหน่อยนะ... ตัวคุณเล็กลงมาก รู้ไหมว่าเมื่อคืนผมแทบไม่กล้ากอดแรง"ลลิสาหน้าแดงวาบเมื่อเขาขุดเรื่องเมื่อคืนมาพูดต่อหน้าแม่บ้านและลูกน้องที่ยืนคอยรับใช้อยู่ห่างๆ เ
ล่ามเมีย บทที่ 172 ภาพวาดที่สวยที่สุด
หญิงสาวครางแผ่วเบาในลำคอ สองมือเรียวบางเอื้อมไปเกาะไหล่กว้างของเขาไว้เพื่อพยุงตัว ขาเผลออ้าถ่างออก ชวนเชิญให้เขาสอดมือเข้าไปใต้กระโปรงอย่างง่ายดายเหมันต์ค่อย ๆ ถอนจูบอย่างอ้อยอิ่ง แถมเผลอขบปากล่างของเธอ สายตาขทอดมองใบหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่อ ในตอนนั้นความรักและหลงใหลถาโถมเข้ามาเต็มไปหมด ขยับตัวจากรถเข็นประคองตัวเองขึ้นมาบนเตียงนุ่มข้างๆ แม้ร่างกายท่อนล่างของเขาจะยังไม่สมบูรณ์ แต่พละกำลังจากอ้อมแขนและร่างกายส่วนบนแข็งแกร่งและเต็มไปด้วยความกระสันจากบุรุษเพศยังคงเดิมเขารวบร่างบางของลลิสาให้เอนกายลงนอนเคียงข้างกันบนฟูกหนา เหมันต์พลิกกายขึ้นมาทาบทับอยู่เหนือร่างเล็ก ระมัดระวังไม่ให้ทิ้งน้ำหนักตัวลงเจนเกินไปโดยการใช้ท่อนแขนค้ำไว้ในท่ายืนศอก สายตาของทั้งคู่ประสานกันในระยะประชิด ตอนนั้นบรรยากาศรอบๆไม่มีประโยชน์ใดๆอีกแล้ว ท่ามกลางความเงียบที่มีเสียงหัวใจสองดวงเต้นสอดประสานกันพร้อมเพรียง นอกนั้นก็คือเสียงลมหายใจกระชั้น“ผมอาจทำไม่เต็มที่ คุณต้องช่วยผมนะ” เหมันต์กระซิบเสียงแหบพร่า ก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอขาวระหง สูดดมความหอมละมุนที่เขาโหยหามาโดยตลอด“ให้สาทำให้ก่อนไหมคะ” ลลิสาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสีย
ล่ามเมีย บทที่ 171 คืนร่วมรัก
หลังจากมื้อค่ำอันแสนอบอุ่นสิ้นสุดลง เหมันต์บังคับรถเข็นพาลลิสาออกมายังระเบียงกว้างของคฤหาสน์ ลมหนาวปนอบอุ่นยามค่ำคืนพัดมาเอื่อย ๆปะทะใบหน้าจนผมปลิวว่อน แสงไฟระยิบระยับของเมืองนี้ เมื่อมองลงไปเบื้องล่างดูราวกับทะเลดาวบนดิน ลลิสาเดินตามมาหยุดยืนข้างรถเข็น พลางสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดด้วยความรู้สึกเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาตลอดเจ็ดเดือน“ลลิสา” เหมันต์เอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ามีกระแสความจริงจังที่ทำให้หญิงสาวหันกลับมามอง“คะ?”ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มขนาดกะทัดรัดออกมาจากกระเป๋าเสื้อเชิ้ต เขายื่นมันมาตรงหน้าเธอ แสงเทียนจากด้านในสะท้อนให้เห็นความหรูหราของกล่องที่ซ่อนสิ่งล้ำค่าเอาไว้ในนั้น“เปิดดูสิ ของขวัญสำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ของคุณ...”ลลิสารับกล่องนั้นมาด้วยความประหลาดใจ นิ้วเรียวค่อยๆ เปิดฝากล่องออก ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็น สิ่งที่นอนนิ่งอยู่บนเบาะกำมะหยี่ไม่ใช่สร้อยเพชรหรือเครื่องประดับราคาแพงระยิบระยับอย่างที่เธอคิด ทว่ามันคือ กุญแจโบราณสีทองเหลืองสลักลายวิจิตร พร้อมกับ เอกสารสัญญาฉบับหนึ่งเธอดึงเอกสาร
ล่ามเมีย บทที่ 158 พาร์ทเนอร์คนใหม่
เมื่อความมืดเข้าปกคลุมน่านฟ้า แสงไฟในห้องโดยสารเริ่มสลัวลง น้ำตาที่สะกดกลั้นมานานก็ไหลอาบแก้มเนียนเงียบๆ ลลิสายกมือขึ้นกอดตัวเองซุกหน้าลงกับหมอนใบเล็ก สะอื้นไห้จนตัวโยนโดยไร้เสียง เพื่อไม่ให้รบกวนผู้โดยสารคนอื่น ...เธอไม่ได้อยากห่างกับเขาเลยสักนิด . . บรรยากาศภาย
ล่ามเมีย บทที่ 157 จากลารอบสอง
ภายในห้องนั่งเล่นที่แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามา แต่กลับไม่อาจขับไล่ความหนาวเหน็บในใจของคนทั้งคู่ได้ ลลิสาอยู่หน้ากระเป๋าเดินทางใบใหญ่ มือเรียวของเธอจัดเสื้อผ้าเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อซ่อนความสั่นเทา อย่างที่บอก..เธอเลือกทีจะเก็บความจริงไว้ข้างหลัง ยอมให้คนทั้งโลกสรุปเอาเองว่าสามีของเธอได้ตายไปแล้ว
ล่ามเมีย บทที่ 156 อย่าทิ้งไปไหน
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่าน ทอแสงประกายอบอุ่นไปทั่วทั้งห้องพัก เหมันต์รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเป็นคนแรก เขายังคงนอนนิ่งไม่ยอมขยับ ด้วยกลัวว่าคนข้างๆจะตื่น ชายหนุ่มทอดสายตามองใบหน้าจิ้มลิ้ม เธอในตอนนี้อยู่น่าเอ็นดู แสงแดดอ่อนๆขับผิวเนียนลื่นของเธอทวีคูณความเปล่งปลั่ง นิ้วเรีย
ล่ามเมีย บทที่ 155 แสงจันทร์เป็นพยาน
เสียงลมหายใจหอบกระชั้นดังระงมห้อง เครื่องปรับอากาศที่มักจะถูกเปิดไว้ก่อนหน้าเจ้าของห้องกลับมาครึ่งชั่วโมงจนเย็นฉ่ำกลับไม่ช่วยอะไร ความเงียบที่เคยโรยตัวลงมามักจะทำผู้พิการหนาวเหน็บ บัดนี้ไม่ใช่แบบนั้นอีกแล้ว เนื่องจากมีใครบางคนมาแทนที่ เปลี่ยนแปลงสิ่งนั้นไปโดยปริยาย “อา..” พว
บางทีคุณอาจจะชอบ
พลาดรักมาเฟีย
โนเนจัง15.2K viewsผัวแก่ 25++( nc ไม่อั้น )
ศานิชล14.4K viewsFAKE LOVE หลอกว่ารัก
Piggy.g54.7K viewsพรากรักมาเฟียเถื่อน
Philipnana25.0K viewsฤดีซ่อนรัก
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko297 viewsBAD STORIES พิษรักมาเฟีย | NC20+ |
ลิลลี่สีกุหลาบ148 viewsBAD FRIEND ร้อนรักเลว
กชภาภัค2.6K viewsBAD STORIES เด็กมาเฟีย | NC20+ |
ลิลลี่สีกุหลาบ334 views
