Todos os capítulos de ชะตาลวงบ่วงบุพเพ: Capítulo 21 - Capítulo 30

เว่ยเสวียนดับเทียนจากนั้นเอนกายลงนอน ทั้งสองไม่ได้สนทนากันอีก ต่างคนต่างเงียบคล้ายต้องการพักผ่อนจริงๆ เพียงแต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่อาจข่มตาให้หลับ ทั้งที่ตลอดวันร่างกายเหน็ดเหนื่อยจนแทบไม่อาจทานรับอยู่ๆ เว่ยเสวียนก็ถอนหายใจและทำลายความเงียบลง เขานอนตะแคงข้างมาหาหญิงสาว “พรุ่งนี้หากควบม้าไม่หยุดพักน่าจะเข้าเขตอวี่โจวในช่วงบ่าย”อวี่โจว... นั่นคือจุดที่นางกับเขาต้องแยกจากกัน นางต้องกลับเข้าเมืองหลวง ส่วนเขาต้องเร่งเดินทางต่อไปยังหั่วโจว“เจ้าค่ะ”มือใหญ่ยื่นออกไปในความเลือนราง แสงจันทร์ส่องลอดเข้ามาในช่องหน้าต่าง สายตาที่ปรับเข้ากับความมืดทำให้ทั้งสองมองเห็นใบหน้าของกันและกันที่อยู่ใกล้จนชิดเว่ยเสวียนสอดมือรั้งกู้ชิงเยว่เข้าสู่อ้อมกอด เขาจุมพิตยังหว่างคิ้วนางหญิงสาวตัวแข็งทื่อดวงตาคู่งามเหลือบขึ้นมองเขา“กู้ชิงเยว่”“จะ...เจ้าคะ”“ข้าดีใจมากตอนได้รับจดหมายจากเจ้า คราแรกที่บอกเจ้าให้ส่งจดหมายผ่านองครักษ์สวี ข้าไม่ได้คาดหวังว่าเจ้าจะส่งจดหมายมาหาข้า”นางนิ่งฟังเขาเงียบๆ นึกถึงสิ่งที่ได้ยินมาจากหวังตง เรื่องที่เขาเก็บจดหมายของนางเอาไว้อย่างดี หัวใจของนางเต้นแรงมาก“ข้าไม่ได้เขียนตอบ เจ้า

ต้นขาอ่อนถูกมือใหญ่เลื่อนลงเกาะกุม เมื่อเขาค่อยๆ จุ่มจ้วงทีละน้อย...ทีละน้อย“อา...” เว่ยเสวียนขบเม้มริมฝีปากอิ่มพร้อมคำรามแผ่วเบา มือใหญ่ควานหามือนุ่มนิ่มคว้าจับทั้งสองข้าง ดันให้นางวางลงเหนือศีรษะ กดมันเอาไว้จากนั้น...จุมพิตลึกล้ำปิดเสียงร้องของหญิงสาวแนบแน่นเขาไม่อาจทานทนจึงแอ่นเอวสอบกระทั้นลึก แก่นกายร้อนโจนจ้วงกดเกร็งค้างกู้ชิงเยว่สะท้านไปทั้งร่าง ความแสบสันที่กลืนกินรสสัมผัสซาบซ่าน กลับรวดร้าวจนร่างนางดิ้นเร่าผลักไส เขาไม่เพียงไม่ยอมผละห่างยังจงใจกดร่างนางลงกับเตียงยิ่งขึ้นหัวใจของเว่ยเสวียนเต้นแรงมาก นางเองก็เช่นกันชั่วขณะที่เขาจุมพิตนางเพื่อไม่ให้นางส่งเสียงหวีดร้อง จุดประสานกลับเต้นตุบเรียกร้องจนเขาแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ เพราะความต้องการอันรุนแรง“อา” เขาผละจากจากจุมพิตเพราะมั่นใจว่านางจะไม่กรีดร้อง หน้าผากแนบลงพร้อมกระซิบเสียงเบา “เยว่เอ๋อร์ของข้า” ดวงตาคมของเขาสานสบกับหญิงสาว ส่วนหน้าแนบชิด จุดประสานเริ่มเรียกร้องมากขึ้น...มากขึ้น กระทั่งเว่ยเสวียนเริ่มกระทั้นเอวสอบเบาๆเสียงครวญดังประสานแผ่วเบาเพราะจังหวะเสียดครูดจากการถอดถอน เว่ยเสวียนสูดปากขณะจุมพิตหญิงสาวเพื่อดึงความสนใจ

กว่ารถม้าจะกลับมาถึงอารามย่อมช้ากว่าการเดินทางด้วยม้า ถึงอย่างนั้นกู้ชิงเยว่ก็รู้สึกขอบคุณในความห่วงใยของเว่ยเสวียน เพราะหลังผ่านค่ำคืนเข้าหอกับชายหนุ่ม นางก็แทบจะเดินโดยไม่ให้ถูกสงสัยได้ยากยิ่ง หากวันนั้นยังฝืนขี่ม้านางคงแย่เป็นแน่ที่อารามทุกอย่างยังคงดูเหมือนเป็นปกติ เสี่ยวซูแทบจะทิ้งกาน้ำชาในตอนที่เห็นนางกลับมาอย่างปลอดภัย เห็นสาวใช้ผอมลงในใจของกู้ชิงเยว่รู้สึกสงสารอีกฝ่าย รู้ว่าเสี่ยวซูคงเป็นห่วงนางมากเป็นแน่กลับเข้ามาในเมืองหลวงองครักษ์ทั้งสามคนของฮ่องเต้แยกกับนางที่ประตูเมือง กู้ชิงเยว่นั่งรถม้าของจวนตระกูลเว่ยกลับจวน เว่ยฮูหยินเองก็ดีใจที่เห็นนางกลับมาอย่างปลอดภัย ทว่าเมื่อนางกลับเรือนก็รู้สึกประหลาดใจเมื่อรู้มาว่าหลี่จื่อเว่ยกลับไปเยี่ยมมารดาที่นอกเมืองเช่นกันความสงสัยก่อนหน้านี้กลับมาหลังนางจัดการเรื่องที่ได้รับมอบหมายเสร็จสิ้น ถึงอย่างนั้นนางยังไม่ได้พบหลี่จื่อเว่ย ดังนั้นจึงปล่อยเรื่องนี้ไปก่อนเช้าวันต่อมากู้ชิงเยว่ขออนุญาตเว่ยฮูหยินกลับไปที่จวน ทั้งนี้ก็เพราะต้องการส่งคนที่ไว้ใจได้ออกไปสืบหาข่าว ไม่ว่าสถานการณ์จะดีหรือร้าย นางคิดว่าสมควรหาทางหนีทีไล่เอาไว้ ขากลับนึกไม่

องครักษ์อีกหกคนก้าวเข้ามาในห้อง “ตอนนี้ที่ทำได้คือถ่วงเวลาให้พวกเจ้าออกไปจากเมืองหลวง เว่ยฮูหยินท่านตามองครักษ์สามคนไปยังแดนเหนือ แม่ทัพเว่ยสำคัญต่อเรื่องครั้งนี้มาก หากท่านปลอดภัยแม่ทัพเว่ยย่อมหมดห่วง กู้ชิงเยว่เจ้ากับองครักษ์อีกสามคนไปยังเมืองหั่วโจว หากเว่ยเสวียนพบเจ้าหวังกงกงไม่มีทางทำให้เขาหลงกลเด็ดขาด”นางเข้าใจว่าเพราะเหตุใดฮ่องเต้จึงทรงทำเช่นนี้ ตอนนี้มีเพียงแม่ทัพเว่ยที่สามารถปกป้องบัลลังก์นี้ หากยังทรงรั้งคนตระกูลเว่ยเอาไว้ คนของไทเฮาอาจใช้ความปลอดภัยของพวกนางต่อรองกับแม่ทัพเว่ยแม้ยังคงเชื่อว่าแม่ทัพเว่ยภักดีต่อบ้านเมือง แต่นี่นับว่าเป็นการซื้อใจคน เพราะหากคนปลอดภัยจิตใจภักดีก็จะยิ่งฮึกเหิม แม่ทัพเว่ยจะต้องมาเพื่อปกป้องบัลลังก์อย่างแน่นอนเหล่าองครักษ์พาหญิงสาวออกมาจากวังหลวงด้วยเส้นทางลับ ถึงอย่างนั้นรอบนอกกำแพงวังหลวงกลับมีทหารมากมายคอยตรวจตรา กลุ่มคนที่มากจนสะดุดตาทำให้พวกนางทั้งหมดที่มีจำนวนถึงแปดคนจำเป็นต้องแยกย้ายกันหนีองครักษ์หลิวกับคนของนางอีกสามคนพาเว่ยฮูหยินแยกไปอีกทาง ส่วนกู้ชิงเยว่มีองครักษ์อีกสามคนพาหลบเร้นไปประตูเมืองฝั่งตรงข้ามถึงอย่างนั้นเพราะจำนวนคนที่น้อ

ภาพแผ่นหลังของคนสองคนที่กำลังจากไป ทำให้หัวใจของกู้ชิงเยว่ยิ่งเจ็บปวด ถึงตอนนี้จึงตระหนักว่านางได้เผลอมอบใจให้เว่ยเสวียนไปแล้ว หรือบางทีนางเองก็ตระหนักดีว่านับจากเสร็จสิ้นงานศพของพี่ชาย หัวใจของนางก็ได้มอบให้เขาไปแล้วแม้ว่านางไม่อยากยอมรับ แต่ความเจ็บปวดที่ถูกเขาทอดทิ้ง เพียงเพราะเขาเลือกที่จะช่วยใครอีกคน แม้ว่าหลังจากคิดเช่นนั้นในใจจะรู้สึกผิด เพราะเด็กในครรภ์ของหลี่จื่อเว่ยเป็นผู้บริสุทธิ์ก็ตาม‘พี่เสวียนเป็นของข้า เขารักข้าเพียงคนเดียว ข้ากำลังจะคลอดบุตรให้เขา’‘ข้าไม่ได้รักเจ้า ไม่เคยมีใจ’ใบหน้าเย็นชาของเขายิ่งตอกย้ำให้หัวใจของนางบีบรัด มองดูคนทั้งสองจากไปกู้ชิงเยว่ทำได้เพียงมองเงียบๆ ทั้งที่น้ำตาของนางกำลังหลั่งริน“แม่นาง...แม่นาง...ตื่นเถิด”เสียงของชายชราปลุกนางให้ตื่นจากฝันร้าย กู้ชิงเยว่ลืมตาขึ้นมองเพดานที่กำลังโคลงเคลงหลังตกลงไปในแม่น้ำอันเหอ ความจริงนางคิดว่าตัวเองตายไปแล้ว ที่ไหนได้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งกลับอยู่บนเรือที่กำลังมุ่งไปยังตะวันตกคล้ายชะตาของนางยังไม่ถึงคาด ขาของนางหักไปข้างหนึ่ง ร่างกายบอบช้ำ ไหล่หลุด แต่นอกเหนือไปจากนั้นก็ไม่นับว่ามีสิ่งใดน่ากังวล นางถูกช่วย