Todos os capítulos de ชะตาลวงบ่วงบุพเพ: Capítulo 31 - Capítulo 40

นางหลบซ่อนตัวเอาตัวรอดมาง่ายๆ ทำในใจรู้สึกผิดต่อบรรพชนผู้ล่วงลับ หรือหากไม่ใช่นางก็จะกลับไปหาคำตอบว่าสิ่งใดกันแน่ที่ค้างคาในใจของนาง ทำให้นางไม่อาจสงบสุขกองทัพของเซี่ยซูลอบเดินทางปะปนมากับขบวนพ่อค้า ทั้งทางเรือและทางบก กู้ชิงเยว่มากับเรือของหมอชราและฮูหยิน นางปลอมตัวเป็นบุตรสาวของพวกเขา เช่นกันกับทหารหลายนายที่ปลอมเป็นบ่าวไพร่ของเรือขนส่งสมุนไพร จุดมุ่งหมายก็คือนอกเมืองต้าเหอทางตะวันตกของเมืองหลวงต้าฉินกู้ชิงเยว่รู้สึกร่างกายอ่อนล้า นางยืนโงนเงนเพราะรู้สึกคลื่นเหียน เมื่อพยายามสูดลมหายใจเข้าอาการนั้นก็หายไป นางโทษว่าเพราะตนพักผ่อนน้อยหากแต่เมื่อหมดสติและตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ท่านหมอจินกลับกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“ยินดีด้วยแม่นาง ไม่สิต้องเรียกว่าฮูหยินจึงจะถูก เจ้าตั้งครรภ์แล้ว”นางนิ่งงันไปนานมาก...ตั้งครรภ์?!นึกถึงค่ำคืนเร่าร้อนในโรงเตี๊ยมชาวยุทธ์ ระยะเวลาที่ผ่านมา หลายๆ อย่างที่กำลังเกิดขึ้น ตัวนางที่สิ้นหวังและท้อแท้จนไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรกับอนาคตนึกถึง...เขา ที่เลือกทอดทิ้งนางเมื่อมีโอกาสได้อยู่เพียงลำพัง กู้ชิงเยว่นั่งเหม่อลอยครุ่นคิดถึงเรื่องต่างๆอยู่ๆ น้ำตาของนางก็หลั่งริ

เห็นสภาพของเขาแล้วนางรีบปิดปากกลั้นเสียงร้อง ขอบตาร้อนผ่าว หัวใจหล่นวูบ นางเดินเข้าไปช้าๆ ค่อยๆ นั่งลงข้างๆ เตียงคนเจ็บกลิ่นคาวเลือดยังคงอยู่เพราะบาดแผลของเขาแม้พันแผลใส่ยา แต่ดูเหมือนมันยังสดใหม่ ดังนั้นเลือดจึงยังคงซึมออกมาให้เห็นมองดูดวงตาที่ยังคงปิดสนิท นางยื่นมือสั่นเทาไปอังจมูกของเขา จากนั้นก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก นางก้มหน้าน้ำตารินออกมาในที่สุด...นางพ่ายแพ้แล้วไม่ว่าจะโกรธเขามากเพียงใด เสียใจจนเจ็บปวดมากเพียงใดที่เขาเลือกทอดทิ้งนาง แต่หัวใจของนางที่มีให้เขา กลับยิ่งทำให้นางเศร้าเสียใจที่เห็นสภาพเขาเป็นเช่นนี้ทว่า...อย่างน้อยเขาก็ยังหายใจกู้ชิงเยว่สำรวจดูผ้าพันแผล นางเดินออกไปขอผงยาห้ามเลือดและผ้าพ้นแผลผืนใหม่ กระทั่งกลับมาหาเว่ยเสวียน ลงมือใส่ยาพันแผลให้เขาอย่างที่ท่านหมอจินเคยสอนนางหลังจากมั่นใจว่าบาดแผลเขาไม่มีเลือดซึมออกมา นางนั่งมองเขาครู่หนึ่งจากนั้นเลือกที่จะเดินออกมาข้างนอก นายทหารคนนั้นยังคงยืนอยู่ เขาเดินมาหานางด้วยท่าทางกังวล“ฮูหยินน้อย” เขาเกาศีรษะ “ท่านแม่ทัพกำชับว่าไม่ให้เอ่ยถึงฐานะของท่านแต่ว่า...”“พูดออกมาเถิด” นางมองออกว่าเขามีเรื่องลำบากใจ“คือ..

กู้ชิงเยว่มองใบหน้าเปี่ยมสุขของเสี่ยวซู นางปฏิเสธไม่ลงจริงๆ ในเมื่อไม่มีทางเลือกที่ดีกว่านี้ ดังนั้นทั้งสองจึงไปยังหมู่บ้านหนานเฉิงทางใต้ของแคว้นต้าฉินต้าหวัง หัวหน้าหมู่บ้านหนานเฉิงพอรู้ว่าเสี่ยวซูกลับมา เขาดีใจมากจนร้องไห้เสียงดังลั่น ชายวัยสี่สิบรีบให้ฮูหยินของตนเชือดไก่ปรุงอาหารต้อนรับเสี่ยวซูกับนางอย่างใจกว้าง เพราะในหมู่บ้านอันห่างไกลจากตัวเมืองเช่นนี้ ส่วนมากแล้วจะเชือดไก่เฉพาะในยามที่มีงานเลี้ยงสำคัญเท่านั้นในเวลาปกติแล้วพวกเขาจะกินผักที่ปลูกเองและไข่ไก่ที่เลี้ยงไว้ หรือหากมีคนขึ้นเขาล่าสัตว์ นานๆ ครั้งจึงจะมีเนื้อสัตว์จากนั้นจัดการแบ่งสันปันส่วนไปอย่างทั่วถึงบ้านเดิมของเสี่ยวซูเป็นแต่เพียงกระท่อมทรุดโทรม ดังนั้นทั้งสองจึงอาศัยอยู่ที่บ้านต้าหวังเป็นการชั่วคราวทุกคนในหมู่บ้านรู้จักนางในนามเสี่ยวชิง หญิงสาวให้เสี่ยวซูแนะนำว่าเป็นสหายที่เป็นสาวใช้ด้วยกัน เพราะนางต้องการละทิ้งฐานะคุณหนูจวนแม่ทัพกู้ในแต่ละวันชาวบ้านแบ่งคนมาช่วยซ่อมแซมกระท่อมของเสี่ยวซู บ้านนั้นมีผ้านวมก็แบ่งมาให้ บ้านโน้นมีเสื้อผ้าไม่ได้ใช้ก็นำมามอบ บ้านอีกหลังมีข้าวสารก็แบ่งมา ส่วนอีกบ้านมีแม่ไก่ บ้านหลังถัดม

ทุกอย่างที่เกิด เหตุการณ์วุ่นวาย กลับเปิดโอกาสให้เขาและนางได้ใกล้ชิดกระทั่งได้ร่วมหอ เขาไม่เสียใจและยังตระหนักว่าหัวใจของเขาถูกนางดึงดูดทีละน้อย ไม่ใช่เพราะความงดงาม ไม่ใช่เพราะอารมณ์ชั่ววูบ ทั้งยังไม่ใช่เพราะนางอ่อนหวานเย้ายวนกู้ชิงเยว่มิใช่สตรีอ่อนแอที่ต้องการการปกป้อง ตรงกันข้ามในบางครั้งสตรีตัวเล็กๆ กลับสั่นคลอนได้แม้กระทั่งบัลลังก์แคว้นต้าฉินการก่อกบฏทำให้ชีวิตของเขาพลิกผัน ขณะที่กำลังรวบรวมกำลังพล อยู่ๆ ก็มีทหารนำจดหมายเข้ามาส่ง หลี่จื่อเว่ยกำลังหลบหนีจากการตามล่า นางกำลังมาหาเขาที่สะพานแม่น้ำอันเหอ!!!นางกำลังตั้งครรภ์บุตรของเขา ลายมือนี้เขาไม่มีทางจำผิด เพราะมันคือลายมือของนางเอง ดังนั้นเขากับทหารสิบคนจึงควบม้าไปยังสะพานข้ามแม่น้ำอันเหอที่นั่น...ศรอาบยาพิษมากมายพุ่งตรงเข้ามายังคนทั้งสาม สตรีสองนางที่เขาห่วงใย เขากลับต้องเลือกช่วยคนใดคนหนึ่ง เพราะหากยังไม่ตัดสินใจ ศรอาบยาพิษเหล่านั้นก็จะสังหารพวกนางในเวลาต่อมาอยู่ดีหลี่จื่อเว่ยตั้งครรภ์ เด็กบริสุทธิ์ที่ยังไม่มีโอกาสได้ลืมตาดูโลก ไหล่ซ้ายของเขาเคยได้รับบาดเจ็บ บัดนี้กำลังรับน้ำหนักไม่ไหว มือกำลังลื่นหลุดลงเรื่อยๆ เขามองเห็นด

“เช่นนั้นหรือ เจ้ารอสักเดี๋ยวข้าไปหยิบมาให้เพิ่ม ฝากไปให้ท่านลุงต้าหวังด้วย เขาเองก็ชอบกิน”“เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจนะขอรับ”เมื่อต้าเหิงจากไปเสี่ยวซูก็กลับมา “คุณหนูข้าไปส่งเด็กๆ กลับบ้านครบแล้วเจ้าค่ะ”“ดีแล้ว เจ้าหิวแล้วหรือยัง วันนี้เรากินมื้อเย็นเร็วหน่อย วันนี้อากาศหนาวต้าเหิงนำฟืนมาเติมให้ เกรงว่าพรุ่งนี้หิมะคงตกแล้ว”“จริงด้วย หิมะตกทางเข้าหมู่บ้านต้องถูกปิดเข้าออกไม่ได้เป็นแน่ ยังดีที่เราเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว อากาศหนาวหิมะตกกว่าจะละลายก็เดือนสองเดือน หากท่านเจ็บท้องคลอดเราจะได้รับมือได้ ยังดีที่ท่านยายหลิวเป็นหมอตำแยเก่า นางทำคลอดเก่งมา เด็กทุกคนที่ท่านสอนเขียนอ่านก็ได้นางทำคลอดให้”กู้ชิงเยว่ก้มลงลูบครรภ์นูนป่องของตน ผู้อาวุโสหลายคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเด็กคนนี้ต้องเป็นบุรุษไม่ผิดแน่ถึงอย่างนั้นไม่ว่าบุรุษหรือสตรี เขาก็คือบุตรของนาง นอกจากหวังให้เขาลืมตาดูโลกอย่างปลอดภัย นางก็ไม่ได้หวังอื่นใดอีกกลางดึกคืนนั้นอากาศหนาวเหน็บ ไม่ว่าจะข่มตาให้หลับอย่างไรกู้ชิงเยว่ก็ยังตื่นตัว นางลุกจากเตียงโดยระมัดระวังไม่ให้เสี่ยวซูตื่น วันนี้เสี่ยวซูเหนื่อยมาทั้งวันหลังออกไปช่วยท่านยายหานทอ