Todos os capítulos de ชะตาลวงบ่วงบุพเพ: Capítulo 41 - Capítulo 50

“เมื่อเช้ามีชายคนหนึ่งมาที่นี่ เขาเห็นว่าข้ากับอาเฉามีม้าดังนั้นจึงขอแรงให้ไปช่วยดูอาการม้าที่ล้มป่วย เขา...”“แย่แล้ว!” กู้ชิงเยว่อ้าปากค้างคนที่มีม้า? ท่านลุงหานออกจะพูดมากและชอบพูดเกินเลย คนที่นี่ยังไม่รู้ว่าอาเฉาและเว่ยเสวียนเป็นใคร หากปล่อยให้พูดไปเรื่อยเกรงว่า...กู้ชิงเยว่เดินออกมาด้านนอก นางยังไม่ทันได้ออกจากกระท่อมท่านลุงหานก็พาอาเฉากลับมาส่ง“อ้อ แม่นางเสี่ยวชิง ได้ยินว่าสามีของเจ้ามาตามกลับบ้านเรอะ ดีๆ เห็นว่าหายไปตอนสงคราม ตอนนี้รู้ว่ายังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว เจ้าหนุ่มนี่ยังช่วยดูม้าของข้าที่ป่วย เขาบอกว่ามีวิธีแก้ด้วย”เว่ยเสวียนเดินมาหยุดอยู่ข้างกายนาง“นั่นสามีของเจ้าเองหรอกเรอะ รูปร่างสูงใหญ่ใช้ได้ เป็นทหารหรือท่าทางหน่วยก้านดีมาก รบมากี่สมรภูมิแล้วเล่า”นางละอยากจะถอนหายใจดังๆ เสียจริง เพราะไม่นานคนในหมู่บ้านก็ล้วนมาออกันอยู่ที่กระท่อม คนนั้นดึงเว่ยเสวียนไปทางนี้ คนนี้ดึงอาเฉาไปทางนั้น สอบถามเรื่องสงครามที่พวกเขาเพียงได้ยินได้ฟังก็หวาดกลัวกันจนไม่กล้าออกจากหมู่บ้านพวกเขาต่างเข้ามาแสดงความยินดีกับนางที่สามียังมีชีวิตอยู่ รอดมาจากสงครามได้นับว่าเป็นชะตาลิขิต บุตรในครรภ์

บนพื้นมีฟางแห้งๆ สำหรับม้า แต่ตอนนี้ในโรงเก็บฟืนมุมหนึ่งมีม้าสองตัว อีกมุมมีเว่ยเสวียนและกู้ชิงเยว่ที่กกกอดคลายความหนาวเขาวางนางลงบนตัก ลูบไหล่นางไปมาอย่างปลอบโยน “กระท่อมของเจ้าพังไปแล้ว สงสัยต้องสร้างใหม่ให้แข็งแรงขึ้น”“ไม่ใช่ของข้า” นางกล่าวเสียงอู้อี้ยื่นมือออกมาดึงสาบเสื้อเขายึดเอาไว้ราวยังคงหวาดกลัว “ของเสี่ยวซู”“อ้อ” เขาพยักหน้ารับจากนั้นยื่นมือไปห่อเท้าของนางเอาไว้ในผ้านวมอบอุ่น “รอจนเช้าพายุคงสงบ กระท่อมทั้งหลังคงซ่อมไม่ได้แล้ว แต่บนเขาน่าจะมีต้นไม้ใหญ่ แต่หิมะต้องหนามากแน่ๆ”นางเอนกายพิงเขา ฟังเขาพูดถึงการสร้างบ้านทั้งหลังขึ้นมาราวกับเป็นเรื่องง่ายถึงอย่างนั้นนางก็ลืมไปว่าเขาเป็นแม่ทัพน้อยตระกูลเว่ย ในยามยากเข็นเกิดภัยพิบัติ ฮ่องเต้มักมีราชโองการให้เหล่าทหารออกไปช่วยชาวบ้าน ไม่เว้นแม้แต่การสร้างที่พักอาศัยทั้งชั่วคราวและถาวร“ไม่รู้ของในหีบไม้จะเสียหายหรือไม่ ข้าเก็บเสื้อผ้าที่เพิ่งเย็บเสร็จเอาไว้ในนั้น ของของลูกทั้งหมดด้วย” นางพึมพำเพราะความง่วงงุน“ต้องยังอยู่แน่” เขาปลอบนางพร้อมกับกอดนางแน่นขึ้น “หรือไม่ยังมีเวลาเตรียมใหม่ ตอนนี้สำคัญคือเจ้าต้องปลอดภัย”“อืม...ปลอดภัย

“ดีๆ ได้ลูกชาย คนโตเป็นลูกชาย”ทุกคนเข้ามายินดีกับเขา แต่เขากลับตะโกนถามเข้าไป “เยว่เอ๋อร์เล่า นางเป็นอย่างไรบ้าง ปลอดภัยหรือไม่”เสียงหัวเราะดังออกมาจากด้านใน “นางปลอดภัยดี เจ้าไม่ต้องห่วง อีกเดี๋ยวข้าจะพาเจ้าหนูไปให้เจ้าดู ตัวใหญ่แข็งแรงเชียว”เว่ยเสวียนได้ยินก็โล่งอก เขาเดินไปมาหน้าประตู เมื่อประตูถูกเปิดออกเขาก็ชะโงกหน้าเข้าไปมองหากู้ชิงเยว่ ท่านยายหลิวอุ้มบุตรชายของเขาออกมา เขาอุ้มบุตรชายเอาด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ“ข้าเข้าไปหาเยว่เอ๋อร์ได้แล้วหรือยัง”“รออีกนิดเถิด รอตอนนำเจ้าหนูไปให้นมเจ้าค่อยเข้าไปดูนาง”“ทำไมเล่านางเป็นอย่างไรบ้าง”“ข้าบอกแล้วว่านางไม่เป็นไรเพียงเหนื่อยเท่านั้น อีกเดี๋ยวให้นางพักเจ้าค่อยเข้าไป”“ขอรับ ขอบคุณท่านมาก ขอบคุณพวกท่านที่ช่วย”เหล่าผู้อาวุโสหัวเราะกับท่าทางของเว่ยเสวียน พวกเขาอดที่จะเอ็นดูบุรุษตัวใหญ่ที่ผ่านสมรภูมิรบแล้วรอดตายมาได้ แต่ตอนนี้กลับมีท่าทางราวกับคนไม่รู้ความไม่ผิดกู้ชิงเยว่ลืมตาขึ้นด้วยความเหนื่อยล้า สิ่งแรกที่นางมองเห็นก็คือสายตาห่วงใยของเว่ยเสวียน เขาจับมือนางแนบเข้ากับแก้ม โน้มตัวลงลูบหน้าผากนางเอ่ยถามเสียงเบา “เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง ยังเ

“เพราะเขาปล่อยให้หม่อมฉันตกลงไป เขาเลือกที่จะช่วยอนุของเขาที่เขาคิดว่ากำลังตั้งครรภ์อยู่”ได้ยินเช่นนั้นเห็นชัดว่าองค์หญิงสูงศักดิ์ไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน นางมีท่าทีตกใจ ตื่นตระหนก ทั้งยังไม่อยากจะเชื่อ “แล้วทำไมเจ้ายัง...”“ทำไมหม่อมฉันยังกลับมากับเขาน่ะหรือเพคะ” นางยิ้มบาง “องค์หญิงเพคะ คนทุกคนล้วนเคยผิดพลาดด้วยกันทั้งนั้น ข่าวลือพวกนั้นทำให้ทรงอยากรู้จักเว่ยเสวียนมากขึ้น บวกกับเขาเคยช่วยองค์หญิงเอาไว้ ไม่แปลกที่จะทรงหลงใหลและหวั่นไหวกับสิ่งที่ทรงทอดพระเนตรเห็น ถึงอย่างนั้นทรงตรัสว่าชอบเขา เช่นนั้นทรงรู้จักเขาดีเพียงใด”เงียบ...ไม่มีคำตอบ ดังนั้นกู้ชิงเยว่จึงกล่าวต่อ“ไม่มีผู้ใดเพียบพร้อมไปทุกด้าน คนทุกคนล้วนมีข้อดีและข้อเสีย หม่อมฉันเองก็เช่นกัน ทรงอย่าลืมว่าเว่ยเสวียนเองก็เป็นมนุษย์ปุถุชนทั่วไป เพียงแต่เขาอาจจะมีข้อดีกว่าใครหลายคน เพราะที่ผ่านมาเขาพยายามแก้ไขความผิดพลาดของตัวเอง นี่คือเหตุผลในหลายๆ ข้อที่หม่อมฉันยอมตามเขากลับมาเมืองหลวง หากทรงตรัสว่าจะเสกสมรสแต่กลับนัดหมอมฉันออกมาเงียบๆ เกรงว่าฮองเฮาคงตรัสเรื่องนี้กับเขามาแล้ว ดังนั้นเมื่อคืนเขาจึงไม่กลับจวน หากให้หม่อมฉันเดา

เว่ยเสวียนจับข้อมือของนางดึงให้นางลุกขึ้นมานั่งลงบนตัก เพียงแต่กู้ชิงเยว่กลับนั่งคร่อมลงไปเผชิญหน้ากับเขา สองมือของนางวางทาบใบหน้าของเขา มองเขานิ่ง...“ท่านพี่”“หืม”“ท่านแม่บอกว่าตอนนี้ลูกจวินก็โตแล้ว เรา...สมควรมีบุตรสาวตัวน้อยๆ อีกสักคน” นางกล่าวจบก็เงยหน้าจุมพิตเขาแผ่วเบาเว่ยเสวียนประหลาดใจเล็กน้อย ตลอดมาทั้งเขากับนางมิใช่ไม่เคยร่วมหอกอดก่าย แต่อาจเพราะเขาเหน็ดเหนื่อยจากการฝึกทหาร นางเองก็ต้องดูแลเว่ยกู้จวิน ไม่ก็ดูแลจวนทั้งสองต่างคนต่างมีหน้าที่ที่ต้องทำ ดังนั้นช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกันอย่างดูดดื่มจึงหาได้ยากยิ่งบางที...การออกมาเพียงสองคนเช่นนี้เว่ยเสวียนลูบเอวอ่อนของนางเบาๆ จุมพิตเกี่ยวกระหวัดตอบรับนางอย่างลึกล้ำ ความปรารถนาลุกโชนเมื่อนางเองก็บดเบียดตัวตนกับหน้าตักของเขาอย่างยั่วยวนกู้ชิงเยว่สอดสองมือกอดไหล่กว้าง นางเบียดส่วนหน้ากับอกแกร่ง รับรู้ถึงฝ่ามือร้อนที่กำลังสอดผ่านสาบเสื้อเข้ามากอบกุมอกอิ่ม นางเพิ่งอาบน้ำในทะเลสาบผิวกายจึงเนียนนุ่มละมุน เขาเคล้นคลึงสลับลูบไล้ จุมพิตเร่าร้อนกำลังเร่งร้อนและเรียกร้องมากขึ้นกู้ชิงเยว่ดึงสายคาดเอวของเว่ยเสวียนออก ดันตัวเสื้อของเขาลงจากล