Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

เดิมทีนางเป็นถึงคุณหนูจวนแม่ทัพที่มีคนล้อมหน้าล้อมหลัง ตระกูลกู้เป็นแม่ทัพปกป้องแคว้นต้าฉินมามากกว่าหกชั่วอายุคน บรรพบุรุษสละชีวิตเพื่อปกป้องแคว้นกว่าร้อยชีวิต จวนตระกูลกู้เคยยิ่งใหญ่มีอิทธิพลในราชสำนัก กระทั่งไม่ว่าไปที่ใดล้วนไม่มีใครกล้าล่วงเกินเพียงแต่อดีตก็คืออดีต ดังคำกล่าวที่ว่ามนุษย์ล้วนมีช่วงที่รุ่งโรจน์และจุดตกต่ำที่สุดเสมอ ตระกูลกู้เองก็หนีไม่พ้นชะตากรรมที่ว่าสละชีพกว่าร้อยชีวิตแล้วอย่างไร คนก็นับว่าตายไปแล้ว ชื่อเสียง คุณธรรม นั่นเป็นเพียงความว่างเปล่าที่ไม่อาจจับต้องได้ และคนที่ยังอยู่ต่างหากที่ยังคงต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดต่อไปหลังสูญเสียบิดาไปเมื่อสามปีก่อน แม้ต้าฉินรักษาแดนเหนือเอาไว้ได้ แต่มาบัดนี้บ้านเมืองกลับคับขันเกิดสงครามทุกหย่อมหญ้า‘กู้จิ้ง’ แม่ทัพน้อยและผู้สืบทอดฐานะแม่ทัพกำลังเดินทางสู่สมรภูมิ เขาทวงคำสัญญาจากจวนตระกูลเว่ย คำสัญญาเก่าก่อนของผู้อาวุโสซึ่งล่วงลับ สัญญาหมั้นหมายว่าแม่ทัพน้อยตระกูลเว่ยจะต้องแต่งคุณหนูตระกูลกู้เข้าจวนตระกูลเว่ยตอบรับและยินดีแต่ง ‘กู้ชิงเยว่’ เข้าจวน ทว่าลึกๆ แล้วหญิงสาวรู้ดี ‘เว่ยเสวียน’ แม่ทัพน้อยตระกูลเว่ยมีสตรีที่พึงใจทั้งยังเต

“ถึงอย่างนั้นเยว่เอ๋อร์ เจ้า...ถือเสียว่าเห็นแก่ที่เด็กเป็นผู้บริสุทธิ์เถิด ข้าสัญญาว่าเว่ยเว่ยจะอยู่ในจวนนี้อย่างเจียมตัว ฐานะของเจ้าจะอย่างไรก็เหนือกว่านาง เจ้าจึงจะเป็นฮูหยินน้อยตระกูลเว่ย”กู้ชิงเยว่ยิ้มแต่เป็นรอยยิ้มที่ฝาดเฝื่อนเต็มทน “เจ้าค่ะ”นางรับคำเสียงเบา ไม่แสดงท่าทียินดียินร้ายกับประโยคเหล่านั้น เว่ยฮูหยินมีท่าทีคล้ายอยากจะกล่าวอะไร แต่สาวใช้กลับรีบร้อนเข้ามาบอกว่ามีราชโองการถูกส่งมาทุกคนออกมารวมตัวกันยังประตูใหญ่หน้าจวน หวังกงกงถือราชโองการพร้อมกับกำลังจะเปิดอ่าน เพียงแต่ตอนนั้นเองที่เว่ยเสวียนเร่งร้อนเดินออกมาจากด้านใน ข้างกายของเขามีสตรีงดงามทว่าใบหน้าซีดขาวตามมาด้วยหวังกงกงมองเว่ยเสวียนด้วยสายตาตำหนิแต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา เพียงก้มหน้าอ่านราชโองการเสียงดังลั่น เนื้อความในราชโองการทำให้หัวใจของกู้ชิงเยว่เย็นวาบ...“ด้วยชายแดนเหนือสถานการณ์คับขัน แม่ทัพกู้ส่งสารมาขอกำลังเสริม ฝ่าบาทมีราชโองการให้แม่ทัพเว่ยและแม่ทัพน้อยเว่ยเสวียนรวบรวมกำลังพล จากนั้นเคลื่อนทัพไปช่วยทางเหนือ ออกเดินทางภายในสามวันรอช้าไม่ได้ จบราชโองการ”ทุกอย่างคล้ายหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น กู้ชิงเยว่ในใจน

เช้าวันต่อมากู้ชิงเยว่ยังคงตื่นแต่เช้าเข้าไปคารวะแม่สามี ใจหนึ่งก็กังวลว่าอีกฝ่ายจะกังวลจนล้มป่วย สามีและบุตรชายออกรบ ผู้อยู่เบื้องหลังเองก็ต้องทำใจให้เข้มแข็งเว่ยฮูหยินเป็นคนจิตใจอ่อนโยนและดูเป็นคนใจอ่อน ยังดีที่ข้างกายมีแม่นมและท่านพ่อบ้านคอยช่วยในเรื่องต่างๆ จวนตระกูลเว่ยจึงไม่เกิดความวุ่นวายขึ้น“คุณหนู ทำไมท่านไม่บอกเว่ยฮูหยินไปเล่าเจ้าคะ อี๋เหนียงผู้นั้นมิใช่มีอาการอ่อนเพลียสักนิด ตรงกันข้ามนางกลับยังคงเดินลอยหน้าออกไปจิบชาที่นอกสวน ทำเป็นมองไม่เห็นท่านที่เดินมาปรนนิบัติแม่สามีด้วยซ้ำ เช่นนี้จะยังมีจิตใจเข้ามาคารวะท่านที่เป็นฮูหยินเอกได้อย่างไร” เสี่ยวซูกล่าวด้วยน้ำเสียงอัดอั้นหญิงสาวได้แต่ถอนหายใจ ท่าทีเป็นอริจากอีกฝ่ายนางจับได้จากน้ำเสียงในบ่ายวันนั้นที่นางกลับจากวังหลวง ต่อหน้าผู้อื่นหลี่จื่อเว่ยทำเป็นนอบน้อมถ่อมตน ลับหลังกลับแทบจะเดินชนนางด้วยซ้ำ ไหนเลยจะมีใจเข้ามาคารวะน้ำชาหรือปรนนิบัติเล่า...“อย่าใส่ใจก็จบเรื่องแล้ว ข้ามีเรื่องให้คิดมากพอแล้ว ตอนนี้ห่วงเพียงพี่ใหญ่ที่อยู่แนวหน้า หาไม่ข้าไหนเลยยอมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในความวุ่นวายนี้เล่า” นางกล่าวพร้อมกับเดินไปนั่งลงยังโต๊

“ข้าไม่เคยนึกตำหนิท่านแม่เลยเจ้าค่ะ เพียงแต่หลายๆ เรื่องอยากให้เวลากับทุกๆ ฝ่ายได้ปรับตัวเช่นกันกับตัวข้า อีกทั้งตอนนี้บ้านเมืองระส่ำระสายเพราะสงคราม ข้าจึงไม่ได้กล่าวถึงให้ท่านแม่ไม่สบายใจ เพียงแต่จากบนลงล่าง จากนายสู่บ่าว ทุกอย่างล้วนจำเป็นต้องมีกฎเกณฑ์และคงไว้ซึ่งลำดับขั้น หาไม่ในยามคับขันในจวนจะวุ่นวายจนไม่อาจจัดการ”เว่ยฮูหยินพยักหน้าทั้งยังมีท่าทีจนใจ“เรื่องที่เกิดขึ้นกะทันหันจนทุกคนไม่อาจตั้งตัวก็จริง แต่นับจากวันนี้ข้าเพียงหวังว่ามันจะไม่เกิดซ้ำขึ้นอีก ในเมื่อข้าแต่งเข้ามาแล้ว ก็ถือว่าตัวเองกลายเป็นคนของตระกูลเว่ย ข้าได้แต่หวังว่าตระกูลเว่ยเองก็จะเห็นข้าเป็นคนกันเองมิใช่คนนอก”หลี่จื่อเว่ยคล้ายคาดไม่ถึงว่าเรื่องจะออกมาเป็นเช่นนี้ นางมองกู้ชิงเยว่ที่มีท่าทีคล้ายไม่แยแสกับสิ่งใด คราแรกยังคิดว่าสตรีผู้นี้จัดการไม่ยากเป็นคุณหนูในห้องหอถูกประคบประหงมตามใจมาตั้งแต่เด็ก ขอเพียงนางยั่วโมโหเข้าหน่อยนางก็จะถือไพ่เหนือกว่า ยิ่งอีกฝ่ายลงไม้ลงมือต่อหน้าบ่าวไพร่ นางก็จะได้รับความสงสารเห็นใจ...ที่ไหนได้อีกฝ่ายกลับรับมือได้ด้วยความเยือกเย็นที่สำคัญเหตุใดตอนนี้แทนที่เว่ยฮูหยินจะเห็นใจนาง ก

“พี่ใหญ่ ป่านนี้ท่านคงได้พบกับท่านพ่อ ท่านแม่ รวมไปถึงบรรพชนตระกูลกู้แล้ว” นางถอนหายใจเบาๆ “ท่านว่า...ข้าควรทำเช่นไรต่อไปดี”นางมองไปยังดวงจันทร์ที่กำลังเคลื่อนคล้อยออกจากหมู่เมฆแสงจันทร์เริ่มสาดส่องลงมา ทำให้มองเห็นกู้ชิงเยว่ชัดเจนขึ้น นางสวมชุดไว้ทุกข์ใบหน้าเศร้าหมอง ถึงอย่างนั้นในยามที่กล่าวถึงพี่ชาย รอยยิ้มของนางกลับงดงามราวโฉมสะคราญแห่งดวงจันทร์เว่ยเสวียนจ้องหญิงสาวอยู่เช่นนั้นอย่างลืมตัว กระทั่งได้ยินเสียงสะอื้นเบาๆเขานิ่งงันยืนตัวแข็งทื่อ หลายวันนับจากวันที่พากู้จิ้งกลับมา กู้ชิงเยว่เพียงน้ำตาไหลออกมาเงียบๆ นางไม่ได้ร้องไห้อีกเลยนับจากวันแรก ทุกคนที่มาร่วมงานแม้มองเห็นเพียงความเศร้าสร้อย แต่กลับไม่มีใครได้เห็นนางร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างสิ้นหวังเช่นนี้เขาเผลอก้าวตัวไปข้างหน้า ความโดดเดี่ยวที่ทำให้รับรู้ได้ของนาง ทำให้เขาลืมตัวจนห้ามตัวเองไม่อยู่ กระทั่งทำให้กู้ชิงเยว่ตกใจ นางลุกพรวดขึ้นจากนั้นถอยหลังไปอย่างหวาดระแวง“ข้าเอง” เขามองนางนิ่งไม่ได้ก้าวเข้าไปอีกนางรีบเช็ดน้ำตาออกจากนั้นมองเขา “ท่านมาถึงตั้งแต่เมื่อไร”“ครู่หนึ่งแล้ว ทุกคนตามหาเจ้ากันทั่ว บ่าวไพร่เริ่มกังวลแล้ว”ก