บททั้งหมดของ ชะตาลวงบ่วงบุพเพ: บทที่ 11 - บทที่ 20

กู้ชิงเยว่นึกขึ้นได้จึงเงยหน้าขึ้นมองชั้นตำราของบิดา นางลุกขึ้นบิดเต่ากระเบื้องตัวหนึ่งปรากฏให้เห็นช่องลับที่มีกล่องไม้ซ่อนอยู่ ในนั้นคือโฉนดที่ดินมากมายที่ตระกูลกู้เคยได้รับพระราชทานมา“อย่าได้จัดการด้วยตัวเอง ทางที่ดีมอบคืนให้ทางการแต่ระบุให้ชัดเจนว่าที่ดินทั้งหมด เจ้าต้องการแบ่งให้กับครอบครัวทหารที่สละชีวิตในสนามรบเท่านั้น หลังมอบให้ทางการแล้วย่อมมีคนตรวจสอบเองว่าการแบ่งสรรปันส่วนเป็นไปอย่างยุติธรรมหรือไม่ นี่เป็นการหลีกเลี่ยงคำครหา ทั้งยังเป็นการส่งคืนของพระราชทานให้ทางการอย่างแนบเนียน”กู้ชิงเยว่รีบแยกโฉนดเหล่านั้นออกมาทันที จากนั้นนางครุ่นคิดคล้ายลังเลที่จะปรึกษาชายหนุ่ม เว่ยเสวียนเพียงรอให้นางเป็นฝ่ายตัดสินใจ กระทั่งในที่สุดนางก็กล่าวออกมา“ยังมีที่ดินที่อยู่นอกเมืองหลวง เป็นที่รกร้างหลายแปลง ที่ดินเหล่านี้เป็นของท่านแม่ ข้ากำลังคิดจะแบ่งให้เหล่าองครักษ์ที่ดูแลจวน จะอย่างไรที่นี่ก็ต้องมีการคุ้มกันบ้าง ข้าคิดจะให้พวกเขาใช้สร้างบ้าน จากนั้นให้พวกเขาผลัดกันมาคุ้มกันจวนสลับกับวันหยุด”เว่ยเสวียนพยักหน้า “เขียนสัญญาให้เรียบร้อยว่าพวกเขาต้องทำงานกี่ปี ลงรายละเอียดว่าจะหักจากค่าแรงที่

ข่าวลือเรื่องการแพ้สงครามมีมาให้ได้ยินทุกวัน กู้ชิงเยว่ทางหนึ่งต้องสงบเยือกเย็นปลอบโยนมารดาของสามี ทางหนึ่งต้องคอยระงับอารมณ์หลังได้ยินเสียงกรีดร้องโวยวายตบตีสาวใช้ของหลี่จื่อเว่ยหลังวันที่เว่ยเสวียนกลับชายแดน นางจัดการเรื่องราวในจวนต่ออีกสองวันก็กลับมายังจวนตระกูลเว่ยเว่ยฮูหยินไม่ได้กล่าวอะไร เพียงปลอบโยนนาง จากนั้นบอกให้นางรักษาสุขภาพก่อนกลับเรื่อนมาพักผ่อน สถานการณ์ที่ชายแดนยังคงมีการศึกติดพันไม่หยุดหย่อน ผู้คนอกสั่นขวัญแขวนเพราะกังขาในการปกป้องชายแดนเหนือของตระกูลเว่ย หลังจากที่ต้าฉินสูญเสียแม่ทัพกู้คนสุดท้ายไปสินค้าต่างๆ ล้วนขึ้นราคาเพราะสงครามทำให้การขนส่งเป็นไปอย่างยากยิ่ง แม้ทางการพยายามจัดการแต่เพราะผู้คนหวาดกลัวและกักตุนข้าวของจำเป็น ดังนั้นหลายๆ อย่างจึงเริ่มขาดแคลน จวนใหญ่ๆ ยังไม่ได้รับผลกระทบแต่ชาวบ้านกลับเริ่มอยู่อย่างอัตคัดชั่วพริบตาวันเวลาก็ผ่านไปสามเดือน จดหมายที่ถูกส่งไปยังชายแดนไม่มีตอบกลับมา กู้ชิงเยว่ในใจรู้สึกกังวลแทนผู้ที่ออกศึกอยู่แนวหน้า นางไปปรึกษากับเว่ยฮูหยินจากนั้นออกไปพบองครักษ์สวีเพื่อถามข่าวคราวจากชายแดนเหนือ“ข้าบอกอะไรมากไม่ได้ บอกได้เพียงแม่ทัพเว

นางถามตัวเองเช่นนั้นขณะนึกถึงใบหน้าอ่อนโยนของเว่ยเสวียน กระทั่งนึกถึงใบหน้าของแม่ทัพเว่ยที่เป็นแม่ทัพและขุนนางซื่อตรง เขากับบิดาเป็นคนสั่งให้สังหารพี่ชายของนางจริงๆ หรือ?‘ไม่มีผู้ใดเหมาะสมไปกว่าเจ้า กู้ชิงเป็นพี่ชายของเจ้า แม้แต่งให้เว่ยเสวียนแต่พวกเขากลับไม่ได้ซื่อตรงกับเจ้าแต่แรก ถึงอย่างนั้นเจ้ากลับคำนึงถึงบ้านเมืองและพี่ชายที่กำลังเดินทางสู่สงคราม ทั้งที่เจ้าสามารถทำให้การแต่งงานนั้นเป็นโมฆะ เรามองไม่ผิดเจ้าจะสามารถมองทุกอย่างได้อย่างเป็นกลาง คนของเราสามคนจะไปรับเจ้าที่อาราม เตรียมตัวให้พร้อม’เมื่อกลับมาถึงจวนตระกูลเว่ย กู้ชิงเยว่กลับไปที่เรือนเพราะรู้สึกเหน็ดเหนื่อยทั้งกายใจ ในช่วงสองสามเดือนมานี้เกิดเรื่องราวมากมายจนนางเองก็สับสนอยู่บ้างนึกไม่ถึงว่าหลี่จื่อเว่ยที่ได้ยินเสียงนางกับเสี่ยวซูสนทนาจะพรวดพราดออกมา “เจ้าอย่าลำพองใจไปหน่อยเลย แม้ว่าเจ้าจะเป็นฮูหยินเอก แต่พี่เสวียนรักข้า เราสองคนเติบโตมาด้วยกันทั้งยังให้คำมั่นว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”เห็นชัดว่าอีกฝ่ายยังคงรู้สึกโกรธและเสียหน้า ดังนั้นเมื่อนางกลับมาจึงพรวดพราดออกมาทั้งชุดตัวในสีขาว...“ไม่ว่าเขาจะถูกเจ้ายั่วยวนอย่างไร ห

“เหลวไหล!” หวังตงมีท่าทีโกรธกรุ่นอย่างเห็นได้ชัด “เขาจะทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไร ทุกวันทัพตระกูลกู้และทัพตระกูลเว่ยที่ร่วมมือกันรับมือข้าศึกก็เหน็ดเหนื่อยจนแทบสิ้นแรง แม่ทัพเว่ยแทบไม่ได้กินดื่มหรือนอนหลับ เขาทำทุกอย่างเพื่อทดแทนแม่ทัพกู้ ทั้งยังสร้างขวัญกำลังทหารตระกูลกู้ ทุกคนมองออกว่าแม่ทัพเว่ยภักดีและทุ่มเทกับต้าฉิน สังหารแม่ทัพกู้? เขาจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร ไม่มีเหตุผลเลย”“ไม่มีจริงๆ หรือ” กู้ชิงเยว่ถามเขาด้วยท่าทีจริงจังหวังตงมีท่าทีงุนงง “คุณหนูท่านกับแม่ทัพเว่ยมิใช่เพิ่งแต่งงานกันหรอกหรือ เขามีท่าทางดีใจราวกับรบชนะศึกตอนที่ได้รับจดหมายจากท่าน ดูแล้วเขาต้องคิดถึงท่านมากแน่ เขารักทะนุถนอมท่านเช่นนี้เก็บจดหมายของท่านทุกฉบับอย่างดี เช่นนี้เขาจะทำให้ท่านเสียใจได้อย่างไร ข้าน้อยไม่เชื่อ”ได้ยินดังนั้นกู้ชิงเยว่ก็หน้าแดงก่ำ นึกไม่ถึงว่าจะได้ยินเรื่องเช่นนี้เข้า นางกระแอมกลบเกลื่อนจากนั้นจิบชาลงไปคำหนึ่ง “ท่านมั่นใจหรือว่าไม่เห็นสิ่งใดน่าสงสัย”“มั่นใจขอรับ ข้าอยู่ในกองทัพมาตั้งแต่เด็ก มองออกว่าผู้ใดต้องการให้บ้านเมืองสงบสุข ผู้ใดต้องการให้บ้านเมืองวุ่นวาย แม่ทัพเว่ยไม่มีทางทำให้ด่านเหนื

“เหตุใดพาตัวเองเข้ามาเสี่ยงอันตรายเช่นนี้ ที่นี่ชายแดนเหนือไม่ใช่นอกกำแพงเมืองหลวง” เว่ยเสวียนยังคงไม่ยอมปล่อยนาง “ตอนแรกที่ท่านพ่อบอกข้ายังไม่อยากเชื่อ เจ้ามาที่นี่จริงๆ สวรรค์ ในยามสงครามชายแดนเหนือวุ่นวาย หากเกิดอะไรขึ้นกับเจ้า...” เขาดูตกใจมากจริงๆ ดังนั้นนางจึงไม่ได้ดิ้นรนขัดขืน“มิใช่ต้องไปหารือกับท่านพ่อหรือเจ้าคะ ยังมีกำแพงเมืองปล่อยไว้คงไม่ดี” นางอุ่นใจหลังรับรู้ถึงความห่วงใยของเขาเว่ยเสวียนกอดนางแน่นๆ คราหนึ่งก่อนตัดใจปล่อย เขามองเห็นเสื้อผ้าทีนางสวม ไหนจะใบหน้ามอมแมมจากการเดินทาง “ข้าจะให้คนนำน้ำร้อนกับอาหารเข้ามาให้” กล่าวจบเขาก็มีสีหน้ายุ่งยากกู้ชิงเยว่หัวเราะ นางรู้ว่าหากมีคนอื่นล่วงรู้ว่ามีสตรีในค่ายทหารคงเกิดเรื่องใหญ่เป็นแน่ “เพียงให้กุนซือหวังตงมาที่นี่ก็พอเจ้าค่ะ”“หวังตง? เขารู้ว่าเจ้ามาที่นี่?”นางพยักหน้า “มีหลายเรื่องยังบอกท่านไม่ได้ เอาไว้มีเวลา...” เขาลูบศีรษะนางด้วยรอยยิ้มทำให้นางชะงัก“สมเป็นบุตรสาวแม่ทัพกู้ เจ้ากล้าหาญมาก” เขาถอนหายใจพร้อมกับดึงนางเข้าสู่อ้อมแขนอีกครั้ง “กลัวมากกระมัง เดินทางไกลคงลำบากไม่น้อย”เขาลูบหลังนางราวกำลังปลอบโยน กระทั่งในที่สุดน