เขาคลั่งรักข้ามากเช่นนี้ ข้าจะหนีไปไหนได้의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

71 챕터

บทที่ 14 งานมงคลที่มีแต่ความสุข (5/5) ...จบ

            เขากดแท่งหยกแข็งขึงเข้าสู่ส่วนลึกในโพรงนุ่มตรงกลางตัวนาง แม้จะมีน้ำหวานที่เอ่อล้นเมื่อครู่ แต่ทว่าความคับแน่นเพราะไม่เคยมีชายใดครอบครองทำให้แท่งหยกของเขาถูกรัดรึงจนแทบจะทนไม่ไหว ส่วนนั้นของเขาปวดหนึบอย่างรู้สึกรัญจวน            “ชิงซิน เจ้ารัดพี่แน่นเหลือเกิน” เขาที่ถอนริมฝีปากออกมาแล้วกระซิบที่ข้างหูเขา            “อ๊า ๆ” ยามนี้หานชิงซินไม่รับรู้เรื่องใดแล้วนอกจากความปรารถนา นางร้องครวญครางอยู่ใต้ร่างของผู้เป็นสามี สีหน้าที่แสดงออกถึงความรัญจวนดึงดูดให้เขาอยากรังแกนางให้มาก ๆ ใบหน้าของนางจะได้แดงปลั่งน่ามองเช่นนี้            “ชิงซินพี่รักเจ้าเหลือเกิน” กล่าวจบเขาก็ขยับแท่งหยกที่ถูกรัดรึงจนปวดหนึบให้เร็วขึ้น            “อ๊า! พี่ซือเหยียน ข้า...มันมาอีกแล้วเจ้าค่ะ” สิ้นเสียงกล่าวเรือนร่างเย้ายวน
더 보기

ตอนพิเศษ : การเดินทางที่ทำให้ใจเต้นระรัว (2/4)

            “เจ้ารู้ละเอียดไม่น้อย”            “ในยามที่คุณชายเล็กเฉียนไปยืนต่อว่าบิดามารดาของคุณหนูผู้นั้น ข้าก็คือหนึ่งในชาวบ้านที่ไปมุงดูขอรับ”            “ข้าเพิ่งรู้ว่าบัณฑิตเช่นพวกท่านสนใจเรื่องของชาวบ้านด้วย”            “เพราะข้ามองคุณชายเล็กเฉียนเป็นแบบอย่าง ข้าจึงรู้นิสัยเขาดีและติดตามเรื่องนี้เพราะอยากเห็นเขาได้รับความยุติธรรม”            “พอเถิด ข้าไม่เอ่ยเรื่องคู่หมั้นผู้นั้นแล้ว ยิ่งฟังเจ้าสรรเสริญเยินยอ ข้ายิ่งแสลงหู”            ‘สตรีผู้นี้ หน้าของเขายังไม่เคยเห็น แต่กลับตัดสินไปแล้วว่าเขาเป็นคนไม่ดี คอยดูเถิด ข้าจะต้องหาโอกาสทำให้เจ้าต้องกลืนน้ำลายตนเองที่เอ่ยปากออกมาว่าอยากถอนหมั้นกับข้า’ เฉียนจิ้นเหอคิดอย่างหมายหมาด&nbs
더 보기

ตอนพิเศษ : การเดินทางที่ทำให้ใจเต้นระรัว (3/4)

              “ในเมื่อท่านกล่าวว่าแม่นางผู้นี้เป็นคู่หมั้นของคุณชายเล็กของพวกเรา เช่นนั้นข้าน้อยจะไปแจ้งกับฮูหยินให้นะขอรับ”            “ฝากท่านลุงพ่อบ้านด้วยขอรับ” เมื่อเขาตอบรับ พ่อบ้านซุนก็รีบเดินจากไป ทิ้งให้หงซือเฟยปรายตามองสหายร่วมทางด้วยความรู้สึกสงสัย            “เจ้ามิใช่บอกว่าไม่ได้คุ้นเคยกับคู่หมั้นแซ่เฉียนของข้า แต่เหตุใดข้าถึงได้รู้สึกเหมือนพ่อบ้านผู้นั้นจะเกรงใจเจ้าไม่น้อย”            “ข้าลืมบอกแม่นางไปใช่หรือไม่ บิดาของข้าคุ้นเคยกับท่านพ่อบ้านซุนอยู่บ้าง ข้าจึงเคยได้พบเจอเขาอยู่สองสามครั้ง” นอกจากบอกนางว่าเขามีนามว่าหลี่เหอ เขาก็ไม่เคยโกหกนางแม้แต่คำเดียว พ่อบ้านซุนเป็นอดีตทหารของท่านปู่และเป็นสหายร่วมรบกับท่านพ่อจริง ๆ เพียงแต่ได้รับบาดเจ็บจนสุขภาพไม่ใคร่สู้ดีจึงไม่อาจออกรบได้อีก          &
더 보기

ตอนพิเศษ : การเดินทางที่ทำให้ใจเต้นระรัว (4/4)

             “ที่จวนของข้ามีคนติดโรคระบาด ข้าที่เพิ่งกลับมาจากเมืองปั้นเซี่ยยังคงปลอดภัยจึงต้องแยกตัวออกมาอยู่โรงเตี๊ยมไม่สามารถเข้าจวนได้”              “พรุ่งนี้มิใช่ทุกคนต้องปิดกิจการเป็นการชั่วคราวเพื่อป้องกันการแพร่ระบาดหรือเจ้าคะ”            “ย่อมใช่ ข้ากำลังคิดว่าจะทำเช่นไร หรือว่าข้าขอไปอยู่กับเจ้าที่จวนตระกูลเฉียนได้หรือไม่” เฉียนจิ้นเหอที่เพิ่งคิดแผนการนี้ออกเมื่อครู่รีบเอ่ยบอก บางทียามเกิดโรคระบาดหากเขาได้อยู่ร่วมจวนกันสตรีผู้นี้ ชีวิตของเขาคงไม่น่าเบื่อหน่ายเป็นแน่            “ข้ามิใช่เจ้าของจวน มิอาจตัดสินใจในเรื่องนี้ได้”            “เช่นนั้นข้าขอกลับจวนตระกูลเฉียนพร้อมเจ้าได้หรือไม่ ข้าจะไปขอร้องเฉียนฮูหยินเองเผื่อว่านางจะเมตตาบุรุษไร้ที่ไปเช่นข้า” กล่าวจบก็ทำหน้าสลดคล้ายถูกสวร
더 보기

ตอนพิเศษ : คู่หมั้นคนงามของเฉียนจิ้นเหอ (1/4)

                                                        คู่หมั้นคนงามของเฉียนจิ้นเหอ             เนื่องจากมีราชโองการจากฮ่องเต้สั่งให้ทุกคนห้ามออกจากจวนหากไม่มีเรื่องจำเป็นทำให้นอกจากที่ร้านค้าจะถูกสั่งปิดกิจการชั่วคราว บรรดาผู้คนจึงต้องใช้ชีวิตอยู่แต่ในจวนของตน            แต่ในเรื่องร้าย ๆ ก็ยังมีเรื่องดี ๆ อยู่บ้างเพราะการที่ทุกคนถูกสั่งให้อยู่แต่ในจวนกลับกลายเป็นการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีงามของครอบครัว พี่น้อง สามีภรรยาหรือแม้กระทั่งคู่หมั้นอย่างเฉียนจิ้นเหอและหงซือเฟยที่ยามนี้คล้ายจะตัวติดกันไปเสียแล้ว            ไม่ว่าแม่นางหงจะอยู่ที่ใด บ่าวรับใช้ในจวนตระกูลเฉียนก็มักจะเห็นคุณชายเล็กของจวนอยู่ข้าง ๆ&n
더 보기

ตอนพิเศษ : คู่หมั้นคนงามของเฉียนจิ้นเหอ (2/4)

            “อ่า...พอมองใกล้ ๆ ไม่คิดว่านอกจากจะมีปากที่เน่าเหม็นแล้วหน้าตาของพวกเจ้ายังห่างไกลจากคำว่างดงาม หากบุรุษใดแต่งพวกเจ้าไปเป็นฮูหยิน มิแคล้วจวนนั้นคงต้องล่มสลายเพราะปากพาซวยของพวกเจ้า” วาจาที่ต่อว่าคุณหนูทั้งสองไม่เบาเลยดึงความสนใจของหงซือเฟยที่วันนี้ตั้งใจเปิดหน้าออกมาเดินนอกจวนให้หันมามอง            “คุณชายเล็กเฉียน ท่านต่อว่าพวกข้าเกินไปแล้วนะเจ้าคะ พวกข้าแค่เอ่ยวาจาถึงคู่หมั้นท่านไม่กี่คำ เหตุใดท่านถึงต้องสาปแช่งให้จวนของพวกข้าล่มสลายด้วย” กล่าวจบก็บีบน้ำตาแสร้งเป็นผู้ถูกรังแก            “คุณชายเล็กเฉียนข้าเคยได้ยินแต่ชื่อเสียงเสื่อมเสียของท่านมิคิดว่าจะได้พบเจอด้วยตนเอง”            “คนที่ไม่เคยได้พบเจอวาจาร้ายกาจของข้านั่นคือพวกเขาเป็นคนดี ไม่มีปากที่เน่าเหม็นเอาแต่เอ่ยวาจาดูแคลนหรือหาเรื่องผู้อื่น”   &nbs
더 보기

ตอนพิเศษ : คู่หมั้นคนงามของเฉียนจิ้นเหอ (3/4)

            “แล้วที่เจ้าบอกว่าอีกประเดี๋ยวข้าก็จะไม่ใช่คู่หมั้นของเจ้าแล้วหมายความว่าอย่างไร”            “ก็หมายความว่าข้าไม่อยากเป็นคู่หมั้นของเจ้าแล้ว ข้าอยากเป็นสามี” กล่าวจบก็กดริมฝีปากลงบนกลีบปากสีอ่อนลิ้นร้อนบุกรุกโพรงปากนุ่มกวาดต้อนความหวานอย่างเร่าร้อน            เฉียนจิ้นเหอตักตวงความหวานจากนางจนพอใจก่อนจะยอมผละออกห่างแต่โดยดี            “ปากข้าหวานหรือไม่” นางเอ่ยถามแก้เก้อเขินพร้อมกับแก้มที่ซับสีระเรื่อ            มุมปากของเขายกยิ้มเจ้าเล่ห์ มือใหญ่จับใบหน้าหวานเอาไว้ก่อนจะใช้นิ้วโป้งไล้ริมฝีปากนางคล้ายหยอกเย้า นัยน์ตาดำจับจ้องริมฝีปากที่ขึ้นสีเล็กน้อยไม่วางตา            “ข้ายังไม่อาจตอบได้ ต้องค่อย ๆ ลิ้มชิม
더 보기

ตอนพิเศษ : คู่หมั้นคนงามของเฉียนจิ้นเหอ (4/4)

              แม้วันนี้จะเป็นพิธีกราบไหว้ฟ้าดินของทั้งสองคนแต่ค่ำคืนที่ผ่านมาเจ้าบ่าวเช่นเฉียนจิ้นเหอก็หาได้กลับไปนอนที่เรือนของตน     ทำให้บรรดาสาวใช้ต่างพากันเขินอายเมื่อมาปลุกเจ้าสาวให้ตื่นขึ้นมาเตรียมตัวแล้วพบว่าคุณชายกำลังนอนกอดว่าที่ฮูหยินของตนไม่ยอมปล่อย            เนื่องจากเป็นพิธีกราบไหว้ฟ้าดินของบุตรชายคนเล็ก แม่ทัพทักษิณเฉียนไห่จึงส่งหนังสือกราบทูลขอเข้าเมืองหลวงเป็นกรณีพิเศษซึ่งก็ได้รับพระบรมราชานุญาตจากฮ่องเต้            แน่นอนว่าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินของสหาย ฮูหยินน้อยตระกูลหานย่อมไม่พลาดที่จะเข้าร่วมพร้อมกับหานซือเย่ผู้หวงแหนฮูหยิน นอกจากนั้นยังมีบรรดาขุนนางและสหายทหารมาร่วมงานมงคลมากมาย            แต่ทว่ายามถึงเวลาดื่มสุราขอบคุณผู้เป็นเจ้าบ่าวที่ไปส่งเจ้าสาวเข้าห้องหอไม่กลับออกมาอีกเลยทำให้บรรดาทหารต่างพากันหยอกล้อ
더 보기

ตอนพิเศษ : บุตรชายคือทายาทของบิดา (1/2)

                                                               บุตรชายคือทายาทของบิดา             ปีนี้เมืองหลวงแคว้นตงเป่ยมีการจัดงานเทศกาลซีซีอย่างยิ่งใหญ่ทำให้มีผู้คนออกมาร่วมงานมากมาย หนึ่งในนั้นก็คือหานซือเย่และฮูหยิน            “ท่านพี่ ลูกจะไม่เป็นไรหรือเจ้าคะ” หานชิงซินที่ยามนี้กลายเป็นฮูหยินน้อยหานเอ่ยถามผู้เป็นสามีที่จับมือนางเอาไว้            “ชิงซิน ซินอวี่เป็นบุตรชายของพวกเรา พี่เชื่อว่าเขาจะสามารถดูแลตนเองได้ไม่แพ้มารดาของเขา” หานซือเหยียนกล่าวพลางมองฮูหยินของตนด้วยแววตาหวานซึ้ง            “แต่ลูกของเราอายุเพียงแปดหนาว
더 보기
이전
1
...
345678
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status