All Chapters of เขาคลั่งรักข้ามากเช่นนี้ ข้าจะหนีไปไหนได้: Chapter 21 - Chapter 30

                   “ฮูหยิน นางเป็นสตรี จะให้ทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไร ชิงซินหากเจ้าได้รับความลำบากใจอันใดให้ไปหาพี่ชายได้ พี่ชายเจ้าเป็นซือเย่ของสำนักศึกษาฟ่านเฉิงเขาย่อมจัดการให้เจ้าได้” ท่านราชครูส่ายหน้าเล็กน้อยที่ฮูหยินของตนสอนบุตรสาวให้ซุกซนห่างไกลความเรียบร้อย            “เจ้าค่ะ” อย่าว่าแต่นางจะจำพี่ชายได้หรือไม่ แท้จริงพี่ชายอาจจะลืมหน้านางไปแล้วก็ได้            หลังจากนั้นเพียงหนึ่งเค่อทั้งสามคนก็รับสำรับเสร็จเรียบร้อย ท่านราชครูและหานฮูหยินจึงเดินออกมาส่งบุตรสาวที่รถม้า            “แม่จะรอเจ้ากลับมาเล่าเรื่องราวที่สำนักศึกษาให้ฟัง” หานฮูหยินกล่าวพลางโอบกอดบุตรสาว เลี้ยงมาตั้งห้าปีย่อมเกิดความผูกพันไม่น้อย            “เดินทางปลอดภัย ตั้งใจศึกษาที่ท่านอ

            “ในวัยเด็กเราสนิทสนมกันมากมิใช่หรือเจ้าคะ เหตุใดข้าถึงเรียกท่านว่าพี่ซือเหยียนเช่นเดิมไม่ได้ หรือท่านยังคงโกรธเคืองที่ข้าให้ความสนิทสนมกับองค์รัชทายาท”            ‘ท่านหญิงหรือ! บุตรชายราชครู ท่านหญิง นี่มิใช่คล้ายคลึงกับนิยายที่ยังไม่มีตอนจบของซุนเลี่ยงหรอกหรือ’ ผ่านไปห้าปี นิยายเรื่องนี้ก็ยังไม่จบ บัณฑิตที่ฉายาซุนเลี่ยงก็คล้ายจะเลือนหายไปเลย            หลี่เหยียน...ซือเหยียน คล้ายคลึงยิ่งนัก แล้วที่บอกว่าท่านหญิงตรอมตรมเพราะคนรักหายไป ก็เป็นตอนที่เขารักษาตัวอยู่ที่เรือนกลางป่าของนาง            อ่า...ที่แท้ตำนานรักท่านหญิงคนงาม ก็คือเรื่องราวความรักที่ซาบซึ้งระหว่างพี่ชายบุญธรรมของนางและเหมยเขียวม้าไม้ไผ่ของเขานี่เอง            “ข้าเคยเตือนเจ้าหลายครั้งแล้ว อย่าได้เที่ยวไปบอกใครต่อใครว่าข้าโกร

            แม้จะไม่เข้าใจว่าเกิดอันใดขึ้นกับพี่ชายผู้อ่อนโยน แต่ทว่ายามนี้สิ่งที่ต้องทำคือการรักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้ตระกูลหานเสื่อมเสียชื่อเสียง            “อืม” เขาตอบรับสั้น ๆ พลางนึกทอดถอนใจที่เวลาช่างผ่านไปช้าเสียจริง            “พี่ซือเหยียน” นางเอ่ยเสียงเข้มขึ้นคล้ายเตือนเขา            “พี่เข้าใจแล้ว” หานซือเย่ตอบรับก่อนจะรั้งตัวสตรีในอ้อมกอดให้ลุกขึ้นนั่งแล้วจะผละออกห่างอย่างอ้อยอิ่ง ความรู้สึกที่อัดแน่นในใจ ทำให้เขาไม่อยากรักษาระยะห่างเช่นที่ผ่านมากอีกแล้ว            ‘ชิงซิน พี่ไม่รอเจ้าปักปิ่นแล้วได้หรือไม่’ มันคือวาจาที่เขาอยากเอ่ยถามนางออกไปยิ่งนัก แต่ก็กลัวว่านางจะตกใจและปฏิเสธ ที่เขาเป็นเช่นนี้มิใช่เพราะความห่างหรือที่ทำให้เขายิ่งปรารถนาในตัวนางมากเช่นนี้     &nbs

           “เอาล่ะ พี่ซือเหยียน ข้าจะไปสนทนากับท่านก่อน” คุณหนูหานกล่าวกับพี่ชายบุญธรรมก่อนจะหันไปหาสหายของตน            “จิ้นเหอ ข้าจะรีบสนทนาแล้วรีบกลับไปรับสำรับด้วย อย่าลืมเก็บขนมหนวดมังกรไว้ให้ข้า”            “ย่อมได้” เฉียนจิ้นเหอยอมรับการตัดสินใจของสหายแต่สายตายังคงจ้องหานซือเย่ไม่วางตา            “เช่นนั้นรีบไปกันเถิด” หานซือเหยียนที่ยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยเอาไว้ได้ จับข้อมือของน้องน้อยก่อนจะออกแรงรั้งให้นางเดินตาม            ตลอดทางนางพยายามแกะมือของพี่ชายบุญธรรมออกเพราะยามที่เดินผ่านศิษย์ชายหญิงร่วมสำนัก ทุกคนต่างหยุดมองก่อนจะลอบป้องปากกระซิบซึ่งนางไม่อยากกลายเป็นที่จับตามอง แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ            ‘พี่ใหญ่ ท่านกำล

                       “แต่นางเพียบพร้อมทั้งรูปกายและชาติตระกูลนะเจ้าคะ หากใครได้นางไปเป็นฮูหยินคงโชคดีไม่น้อย”            “ทุกคนล้วนมีโชคของตน เจ้าเองก็เช่นกัน” ที่โชคดีเพราะได้จับจองเขาเอาไว้แล้ว            แววตาหวานซึ้งที่มองมาทำให้หานชิงซินถึงกับเอ่ยวาจาไม่ออก ภายในใจเริ่มรู้สึกแปลกไป            “รีบกินข้าวเถิด อีกไม่นานก็จะหมดเวลาพักแล้ว” สิ้นเสียงกล่าวของเขา นางก็รีบพุ้ยข้าวใส่ปาก            ส่วนหานซือเหยียนก็นั่งมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาพราวระยับ รอยยิ้มบางแต่งแต้มใบหน้าหล่อเหลาไม่จางหาย