เขาคลั่งรักข้ามากเช่นนี้ ข้าจะหนีไปไหนได้

เขาคลั่งรักข้ามากเช่นนี้ ข้าจะหนีไปไหนได้

last updateÚltima actualización : 2026-05-09
Idioma: Thai
goodnovel4goodnovel
10
2 calificaciones. 2 reseñas
71Capítulos
2.7Kvistas
Leer
Agregar a biblioteca

Compartir:  

Reportar
Resumen
Catálogo
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP

จากพี่ชายบุญธรรมสู่สามี ใครจะไปคาดคิดว่าการเก็บบุรุษได้ในครั้งนั้น จะเปลี่ยนให้นางกลายเป็นสตรีที่โชคดีที่สุด ไม่คิดเลยว่าเขาจะเล็งข้าไว้ตั้งแต่ตอนนั้น ต้องเป็นเพราะข้าน่ารักและน่าเอ็นดูเป็นแน่ เขาถึงได้รักมั่นและหวงแหนข้าเช่นนี้ ......... “ไม่ได้เจอเจ้านาน พี่คิดถึงเจ้ายิ่งนัก” แม้จะไปมองดูนางอยู่บ่อยครั้งแต่ทว่าเขามีหรือจะได้ใกล้ชิดเช่นนี้ “พี่ซือเหยียนปล่อยข้าเถิดเจ้าค่ะ” ยามนี้ในใจนางสั่นหวั่นไหวยิ่งนักกับความใกล้ชิดเช่นนี้ “หรือเจ้ายังโกรธเคืองที่พี่ดุเจ้ายามที่อยู่ในห้องเรียน พี่ขอโทษ” กล่าวจบเขาก็กระชับมือที่โอบกอดนางเอาไว้ หากไม่กลัวว่านางจะโกรธเกลียดเขาคงพุ่งตัวเข้าไปกระชากบุรุษผู้นั้นให้ออกห่างจากนางแล้ว “พี่ซือเหยียนท่านปล่อยข้าได้แล้วเจ้าค่ะ ทำเช่นนี้ไม่เหมาะสม” “หากเจ้ายอมอยู่รับสำรับกับพี่ พี่จะปล่อยเจ้า” คุณชายหานกล่าวทั้งที่ในใจอยากบอกนางเหลือเกิน ว่าเป็นเขานี่แหละเหมาะสมที่สุด “ข้าจะอยู่รับสำรับกับท่านก็ได้เจ้าค่ะ ปล่อยข้าได้แล้ว” “ชิงซินของพี่ใจดีที่สุด” เขากอดรัดนางแน่น ๆ อีกครั้งก่อนจะยอมปล่อยนางแต่โดยดี .......

Ver más

Capítulo 1

บทนำ

Two years ago, naranasan ni Axis ang masaktan at madurog ang puso niya. Naka-move on man siya ay paminsan-minsan ay naalala pa rin niya ang nangyari noon. Iyon ang araw na kagagaling niya sa ibang bansa.

Bago lumabas si Axis sa elevator ay inayos muna niya ang kaniyang coat. Pagkatapos ay humakbang na siya at binagtas ang daan papunta sa condo ng kaniyang kasintahan na si Faith. Miss na niya ang dalaga at gusto niya itong yakapin ng mahigpit. Sabik na rin siyang mahalikan ito.

Galing siya sa Italy para sa kaniyang business meeting. Halos isang linggo rin siya roon at kababalik lamang niya ngayon ng bansa. At sa halip na umuwi ay dumeretso siya rito sapagkat alam niyang bago siya lumipad patungong Italy ay nagtatampo si Faith dahil hindi siya pumayag na sumama ito sa kaniya. Umuungot ito na isama niya ito nang matuklasan ang pagpunta niya sa ibang bansa. Kaya naman gusto niyang surpresahin ito at ibigay na rin ang binili niyang regalo sa dalaga. Balak din niyang mag-propose kay Faith para magpakasal na sila. Hindi na sila bumabata at dapat bumuo na sila ng sarili nilang pamilya.

Huminto siya sa harap ng pinto at pamilyar na pinindot niya ang passcode. Nang bumukas na ang pinto ay walang pagmamadaling pumasok siya. Ni hindi siya gumawa ng ingay na humakbang siya. Napangiti siya nang marinig ang hagikgik nito sa kuwarto kaya dahan-dahan na lumapit siya roon habang inaalis ang kaniyang necktie.

Bahagyang nakabukas ang pinto kaya hinawakan niya ang doorknob at sumilip doon. Ngunit nabura ang ngiti niya at dumilim ang kan'yang anyo nang masaksihan kung anong nangyayari sa loob. His heart turns cold at the scene he saw. Nakita niya si Faith na nakahiga sa kama at may lalaking nakapatong dito. Nagliyab sa galit ang kaniyang mata at akmang papasok pero pinigilan niya ang sarili. Tumalikod siya at pumunta sa kusina. Kinuha ang isang bote ng wine at kopita bago pumunta sa sala. Naupo siya roon at nagsalin ng wine.

Kahit na anong sakit at galit ang nararamdaman niya ay kalmado pa rin ang ekspresyon ng kaniyang mukha. Sumandal pa siya sa sofa at sumimsim ng wine habang hinihintay na matapos ang dalawa sa loob. Hindi naman nagtagal ay bumukas ang pinto ng kuwarto at lumabas ang tumatawa pang si Faith.

Malamig ang matang pinanood niya ang dalawa nang magtukaan pa sila. Pagkatapos ay humagikgik si Faith at tumakbo na parang sinasabing habulin siya ng lalaking kalampungan nito. Muli siyang sumimsim ng wine at hinintay na mapansin siya ng dalawa. Ang lalaki ang unang nakapansin sa kaniya kaya napahinto ito. Nang makita iyon ni Faith ay tumigil din ito at sinundan ng tingin ang mata ng lalaking kasama nito.

Animo tuod na napako si Faith nang makita siyang nakaupo roon. Namutla ito na parang natuka ng ahas.

"A-Axis..." nauutal na usal nito sa kaniyang pangalan.

Kalmado pa rin na inilapag niya ang kopita sa center table bago tumayo at pinasadahan ito ng tingin mula ulo hanggang paa.

"Hindi ko alam na cheap ka rin pala." Ngumisi siya at lumapit dito. Bahagyang yumuko siya para ilapit ang ulo sa may taynga nito at bumulong. "Gusto kong sabihin sa'yo na mabuti at naabutan kita rito na may katalik na ibang lalaki. Iniisip ko kasi kung paano kita hihiwalayan dahil naaawa ako sa'yo. Kaya masaya ako na ikaw din ang gumawa ng rason para tapusin ko na kung ano ang mayroon tayo. I'm tired of you anyway."

Nang ilayo niya ang mukha rito at tignan ay wala na ang takot at guilt sa mukha nito.

Itinaas nito ang noo at sinabing, "at akala mo ba ay hindi rin ako pagod na umaktong gusto kita. Kung hindi ka mayaman ay hindi kita papatulan!! Pera lang naman ang meron ka!!"

Nang marinig iyon ay animo nilatigo ang puso niya pero hindi niya iyon pinakita sa kaniyang mukha. Tumaas lang ang sulok ng labi niya at hinugot ang wallet niya sa kaniyang coat. Kinuha niya ang tig iisang libo at inilagay iyon sa mesa nang hindi iyon binibilang.

"Then here, babayaran ko ang oras mo na binigay mo sa'kin sa mga nakalipas na buwan. Pareho lang natin na ginamit ang isa't isa kaya walang mawawala sa ating dalawa. You let me f*cked you and tossed you every night so I think dapat lamang na bayaran kita," bored na hayag niya bago lumabas ng condo nito. At gusto niyang magdiwang na nagawa niyang umaktong normal pa rin sa harap ng babae.

Habang nakasakay siya sa elevator pababa ay pilit pa rin niyang kinakalma ang galit niya. Pilit din na pinipigilan niyang tumulo ang kaniyang luha. But still he couldn't help but to blurt out a cuss, "f*ck!" Mariing kumuyom ang kamao niya at pinigilan ang sariling suntukin ang dingding ng elevator.

Sa totoo lamang ay gusto niyang mag-demand ng sagot kung bakit niloko siya nito pero bilang isang lalaki ay nilunok niya iyon at umaktong hindi siya apektado sa ginawa nito. Ang mas masakit pa ay ang marinig sa mismong bibig ni Faith na pera lang ang habol nito sa kaniya.

Pagkalabas niya ng condominium building ay sumakay siya sa kotse niya at nagmaneho pauwi. At 'pag may ibang kotseng nag-oovertake sa kaniya ay mas lalo lamang siyang naiirita. Pinilit niyang huwag dumungaw sa bintana at murahin ang may-ari ng sasakyan. He really want to vent his anger ngunit alam niyang walang kinalaman ang driver ng sasakyan sa nangyayari sa kaniya.

Humugot siya ng malalim na hininga para kalmahin ang sarili niya.

Habang tumatakbo ang sasakyan ay 'di sinasadyang napatingin siya sa isang folder. Ito ang titulo ng lupa na binili niya sa mountain province. Ang kaibigan niyang si Roger ang nag-alok sa kaniya na bilhin niya iyon. Animo may bombilyang umilaw sa utak niya. Siguro ay kailangan niyang lumayo muna rito.

Nang i-park niya ang kotse niya sa garahe ng kanilang mansion ay bumaba na siya at isinara ang pinto. Paglingon niya ay nakita niya ang ina na nakatayo sa front door at nakangiting naghihintay sa kaniya.

"Axis," sabi nito at niyakap siya.

"Ma," pilit niyang pinasigla ang tono niya at nagpasalamat siyang 'di ito napansin ng mama niya.

"Akala ko ba ay susunduin mo si Faith at dito na tayo kumain ng dinner?" takang tanong nito nang makitang hindi niya kasama ang kasintahan.

"We broke up," kibit balikat na sabi niya.

"Pero bakit?" gulat na bulalas ng kaniyang ina. "Okay ka lang ba, 'nak?"

"I'm okay, 'Ma," tugon niya at pumasok na sila sa loob. "Hindi lang kami ang talagang para sa isa't isa kaya naghiwalay kami."

Niyakap siya nito. Dahil hindi nito nakikita ang mukha niya ay nagkaroon ng crack ang kanina pa niya tinatagong sakit na nararamdaman niya. Ayaw lang niyang ipakita sa ina ang kahinaan niya pagdating sa mga babae. Ayaw niyang mag-alala ito sa kaniya. Nahihiya siyang malaman nito na nagawang paglaruan ni Faith ang damdamin niya. At mas ayaw niyang matuklasan nito na pera lamang ang habol ng babae sa kaniya.

Dahil alam niyang masasaktan ito para sa kaniya.

Nang bumitiw ang kaniyang ina sa kaniya ay ngumiti agad siya. As if he's indifferent after his breakup with his girlfriend.

"Naisip ko na pumunta sa mountain province para magbakasyon at tignan na rin ang lupang binili ko," wika niya. "Noong binili ko iyon ay plano ko na talagang pumunta roon para tignan ang lupa," agad na paliwanag niya. Alam niyang biglaan ang disisyon niyang 'to pero kailangan niyang magsinungaling sa ina.

"Pero ang layo ng mountain province, Maximus," tutol nito.

"Bakit hindi mo payagan ang anak mo. Binata na 'yan at may sariling isip," singit ni Ryker, ang kaniyang ama.

Kahit na halatang tutol si Kelly, ang kaniyang ina, ay napipilitang tumango ito. Nilinga niya ang ama at ngumiti rito.

Sana lang ay sa lugar na pinili niyang puntahan ay mapaghihilom niya ang kaniyang sugatang puso roon.

Expandir
Siguiente capítulo
Descargar

Último capítulo

Más capítulos

reseñas

P JR
P JR
ดีค่ะ เรื่องเบาๆ ไม่มีดราม่า เน้นคลั่งรัก หลงหัวปักอย่างเดียว อ่านสบายๆเพลินๆ ยิ้มเอ็นดูคู่รักไปเรื่อย
2026-06-03 10:36:13
0
0
SSMT
SSMT
สนุก เรื่องราวน่ารักดี รอๆอ่านต่อ ยังไม่จบ
2026-05-05 00:40:37
0
0
71 Capítulos
บทนำ
บทนำ ภายในจวนตระกูลหานช่างแสนสุข ผู้เป็นนายรักใคร่ปรองดอง เสียงสนทนาสลับกับเสียงหัวเราะที่ดังออกมาจากห้องกินข้าวทำให้บ่าวรับใช้พานยิ้มแย้มไปด้วย หลังจากรับสำรับเสร็จแล้วท่านราชครูก็ประคองหานฮูหยินกลับเรือน ส่วนหานซือเหยียนก็พาน้องน้อยไปส่งที่เรือน “ขอบคุณนะเจ้าคะพี่ซือเหยียนที่เดินมาส่งข้า” “ชิงซิน ขอบคุณที่เจ้าเติบโตมาเป็นอย่างดี” วาจาของบุรุษตรงหน้าทำให้หานชิงซินรู้สึกงุนงง “เจ้าคะ?” พี่ชายบุญธรรมผู้นี้อยากบอกอันใดนางหรือไม่ “หากผ่านพ้นการปักปิ่นไปแล้ว เจ้าก็จะกลายเป็นสตรีที่พร้อมออกเรือน” “เจ้าค่ะ” ที่เขากล่าวมาก็ไม่ผิด พรึ่บ! คุณชายใหญ่รั้งตัวคุณหนูเข้าไปใกล้อย่างรวดเร็วทำให้สาวใช้คนสนิทรีบก้มหน้าลงราวกับกลัวว่าจะเห็นสิ่งใดที่ไม่เหมาะสม “เมื่อเป็นสตรีวัยออกเรือนแล้ว อย่าได้ให้ความใกล้ชิดหรือสนิทสนมกับบุรุษใดนอกจากพี่ได้หรือไม่” “หมัวหมัวที่ท่านแม่เชิญมาสอนกล่าวว่าแม้จะเป็นพี่ชายร่วมสายเลือดก
Leer más
บทที่ 1 เก็บบุรุษได้ที่ชายป่า (1/4)
1 เก็บบุรุษได้ที่ชายป่า เด็กน้อยวัยใกล้จะสิบหนาวเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มีเมฆครึ้ม ร่างในอาภรณ์เรียบง่ายรีบวิ่งออกไปเก็บเนื้อกระต่ายและใบชาที่ตากเอาไว้ หลังจากนั้นเพียงชั่วลมหายใจหยาดฝนก็เทกระหน่ำลงมา “ฝนตกเช่นนี้ ข้าคงต้องล้มเลิกความคิดที่จะขึ้นเขาไปก่อน” นางเอ่ยกับตนก่อนจะทอดถอนใจออกมาอย่างแผ่วเบา เห็นสายฝนโปรยปรายครั้งใด นางก็อดคิดเรื่องราวเก่าก่อนที่เริ่มจะเลือนรางไม่ได้ วันนั้นฝนก็ตกเช่นนี้ เพราะกลัวสัญญาโครงการใหม่ของบริษัทจะเปียกนางจึงรีบวิ่งไปหลบฝนใต้ต้นไม้เพื่อจะหาสิ่งใดบางอย่างมาห่อมันไว้ โชคร้ายฟ้าดันผ่าลงตรงนั้นพอดี สุดท้ายก็ตายอย่างอนาถสภาพศพไม่สวย ชั่วชีวิตนั้นสาบานหรือก็ไม่เคยทำ แต่ดันถูกฟ้าผ่าตายได้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสวรรค์เห็นใจ หรือแท้จริงเป็นเทพเซียนองค์ใดทำงานผิดพลาด แทนที่นางจะเข้าสู่วัฏสงสาร นางกลับมาฟื้นตื่นขึ้นในร่างของเด็กน้อยวัยห้าหนาว ผู้มีชะตาอาภัพเช
Leer más
บทที่ 1 เก็บบุรุษได้ที่ชายป่า (2/4)
เมื่อวานฝนตกยาวนานถึงยามค่ำคืน วันนี้อาจจะมีเห็ดให้นางได้เก็บไปทำอาหารก็ได้ ฉับพลันสายตานางไปสะดุดเข้ากับตันเซิน[1] สมุนไพรที่ช่วยการไหลเวียนของเลือด ทั้งยังมีฤทธิ์แก้ปวดอีกด้วย “ท่านลุงจ้านต้องดีใจแน่ ๆ ที่ข้าเก็บรากของตันเซินไปขายให้” นางคิดก่อนจะลงเก็บสมุนไพรใส่ตะกร้า คงเพราะชาวบ้านที่อยู่บริเวณใกล้เคียงไม่ได้มีความรู้เรื่องสมุนไพรมากนัก เขาลูกนี้จึงอุดมไปด้วยสมุนไพรหลายชนิดให้นางได้เก็บไปขายให้ร้านขายสมุนไพรในเมืองได้ “อ๊ะ! นั่นยวี่จิน[2] ใช้รักษาอาการพลังไหลเวียนติดขัด ดียิ่ง” กล่าวจบนางรีบเดินเข้าไปหาแล้วลงมือเก็บใส่ตะกร้าอีก และเป็นเช่นนั้นอีกหลายครั้งพอเหน็ดเหนื่อยก็นั่งพักกินน้ำและกินข้าวที่ห่อมา “อ่า...ก้อนเมฆมาจากที่ใดกัน” ยามเช้าท้องฟ้ายังแจ่มใสไร้ก้อนเมฆอยู่เลย “เห็นทีข้าคงต้องรีบกลับแล้ว” ประเดี๋ยวโดนฝนแล้วเจ็บป่วยขึ้นมาจะลำบากเอา เด็กน้อยในวัยเก้าหนาวกว่า ๆ รีบเก็บข้าวของใส่ตะกร้าที่มีสมุนไพรมากถึงครึ่งตะกร้า ก่อนจะรีบหาทางลงจากเขา “เก็บจื่อเขอ[3] ไปให้ท่านป้าจาง
Leer más
บทที่ 1 เก็บบุรุษได้ที่ชายป่า (3/4)
‘ไม่ ๆ แท้จริงเขาอาจจะตายไปแล้วก็ได้” นางเอาไม้เขี่ยเขาตั้งหลายครั้ง หากยังมีชีวิตอยู่เหตุใดไม่ส่งเสียง ‘แต่ข้าก็เคยได้รับความช่วยเหลือจากตาเฒ่าจนมีชีวิตรอดเช่นนี้ไม่ใช่หรือ’ หากตาเฒ่ามองผ่านไม่เก็บนางมารักษา ต่อให้เป็นวิญญาณจากไหนมาเข้าร่างนี้ ก็คงไม่อาจมีชีวิตรอดได้เพราะยามนั้นร่างกายนี้เจ็บหนักไม่น้อย “เฮ้อ! ข้าจะกลับไปดูเขาอีกครั้งก็ได้” หากตายกลายเป็นศพแล้ว นางจะช่วยฝังให้ก็แล้วกันถือว่าสร้างกุศล แต่หากเขารอดนางก็กลายเป็นผู้มีพระคุณของเขา สุดท้ายซือซินก็พ่ายแพ้ให้กับความดีของตนเอง เด็กน้อยหมุนตัววิ่งกลับไปทางเดิมพลางภาวนาให้ฝนอย่าเพิ่งตก ขอเวลาให้นางทำความดีก่อน เมื่อเห็นร่างนั้นยังคงนอนแน่นิ่งอยู่ตามเดิมนางรีบจับข้อมือของเขาขึ้นมาคลำหาจุดชีพจรเพื่อตรวจดูว่าอีกฝ่ายตายหรือยัง “ดูเหมือนท่านจะยังมีชีวิตอยู่” นางเอ่ยเสียงเบาก่อนที่สายตาจะมองเห็นป้ายหยกที่อีกฝ่ายห้อยอยู่ ‘หยกเนื้อดีเสียด้วย แซ่หานหรือ’ ถามว่านางรู้จักหรือไม่ ก็ไม่! เพียงแต่คนที่มีหยกพกประจำตัวเช่นนี้ น่าจะไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา คงเป็นคนจา
Leer más
บทที่ 1 เก็บบุรุษได้ที่ชายป่า (4/4)
“เพื่อสะดวกในการใส่ยาให้ท่านและเช็ดตัวยามที่ท่านตัวร้อนมีไข้ ส่วนคำถามที่ท่านถามข้าว่าเป็นฝ่ายไหน ข้าไม่ทราบจริง ๆ ว่าในชีวิตท่านมีคนเข้ามาเกี่ยวข้องกี่ฝ่าย แต่เอาเป็นว่าข้าคือคนแปลกหน้าที่เดินผ่านไปพบท่านในป่าแล้วพาท่านมารักษาที่นี่” นางตอบเขาด้วยสีหน้าสงบนิ่งและไม่คิดจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้บุรุษกักขฬะท่าทางดุร้ายอีก “เจ้าหันหน้าไปทางอื่นก่อน” “...” นางไม่ตอบแต่หมุนตัวหันหลังให้เขาแต่โดยดี บุรุษวัยสิบเก้าหนาวรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมกายก่อนจะกลับไปนั่งที่เตียง “เจ้าไม่รู้จักข้าหรือ” เขาเอ่ยถามเมื่อจัดการตนเองเรียบร้อยแล้ว “เจ้าค่ะ ข้าเห็นท่านนอนเล่นอยู่ในป่ากลัวจะโดนสัตว์ป่าทำร้าย จึงพามาใส่ยาที่เรือนเพียงเท่านั้น” นางกล่าวจบก็หมุนตัวหันมาสนทนากับเขาหลังจากไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากทางด้านหลังแล้ว “ข้าขอโทษ ที่เมื่อครู่ทำร้ายเจ้า” น้ำเสียงของเขาคล้ายจะอ่อนลงมาก “โชคดีที่ข้าไม่เจ็บอันใดมาก” นางกล่าวในขณะที่สายตาจับจ้องบริเวณอกเขา “ช่วยตามผู้อาวุโสของเจ้ามาให้ข้าได้หรือไม่” ดูแล้วแม่นางต
Leer más
บทที่ 2 อย่าได้คิดพลีกายตอบแทน (1/5)
2 อย่าได้คิดพลีกายตอบแทน หลังจากแม่นางน้อยออกจากห้องไปแล้ว คนเจ็บที่นั่งอยู่บนเตียงก็นั่งคิดทบทวนถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ในพิธีล่าสัตว์ประจำปีของราชวงศ์โจวมีกลุ่มคนไม่ทราบที่มาบุกเข้าโจมตีทำให้องครักษ์ต้องคุ้มกันฮ่องเต้ ฮองเฮาและพระสนมกลับวังหลวง แต่เนื่องจากตอนนั้นองค์รัชทายาทกำลังล่าสัตว์อยู่ในป่า เขาจึงอาสานำกำลังทหารไปคุ้มกันผู้สูงศักดิ์กลับวังหลวง ทว่าเมื่อไปถึงกลับพบว่าองค์รัชทายาทกำลังต่อสู้อยู่กับบุรุษชุดดำเหล่านั้น เขาจึงรีบเข้าช่วยเหลือ แต่ไม่ว่าจะต่อสู้อย่างไรคนของฝ่ายศัตรูก็ไม่มีท่าทีว่าจะลดลง พอสังหารได้ห้าคน ก็มีคนเข้ามาสมทบเพิ่มอีก เมื่อเห็นท่าไม่ดีแล้ว เขาจึงตัดสินใจพาองค์รัชทายาทฝ่าวงล้อมของศัตรูออกมาก่อนจะทำการผลัดเปลี่ยนเสื้อคลุมกันลมเพื่อล่อคนร้ายให้ตามเขาไป ถ่วงเวลาให้องค์รัชทายาทหนีรอด ในยามนั้นเขาใช้วิชาตัวเบาหนีลัดเลาะตามป่าเขาไปเรื่
Leer más
บทที่ 2 อย่าได้คิดพลีกายตอบแทน (2/5)
             ซือซินใช้เวลาต้มยาเกือบครึ่งชั่วยามก่อนจะยกชามยาและสมุนไพรที่ใช้ทำแผลไปที่ห้องในเรือนปีกขวา            นัยน์ตาดอกท้อกวาดมองสำรับที่วางอยู่บนโต๊ะเพียงชั่วครู่ เมื่อเห็นอาหารที่นางทำหมดเกลี้ยง ชามข้าวไม่เหลือข้าวแม้แต่เม็ดเดียว นางจึงยกยิ้มเล็กน้อยคล้ายพอใจ            ‘ดีที่กินง่าย เช่นนี้ค่อยน่าดูแลหน่อย’ หากคนผู้นี้ทำตัวเรื่องมาก นางคงทนไม่ไหวพากลับไปทิ้งที่เดิมเป็นแน่            “กินยาก่อนเถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวข้าจะทำแผลให้ท่าน”            “ยาหรือ” เขาเอ่ยถามพลางนิ่วหน้าเล็กน้อยคล้ายไม่ชอบใจ            “บุรุษตัวโตเช่นท่านคงไม่ได้กลัวการกินยาเช่นเด็กน้อยใช่หรือไม่” นางกล่าวพลางยกยิ้มมุมปากคล้ายรู้ทัน&nb
Leer más
บทที่ 2 อย่าได้คิดพลีกายตอบแทน (3/5)
“ข้าก็จะใส่ยาที่แผลให้ท่านเจ้าค่ะ และท่านก็ไม่ควรลุกพรวดพราดหรือขยับตัวรวดเร็ว มิเช่นนั้นต่อให้นอนนิ่งอยู่บนเตียงหลายเดือนแผลของท่านก็คงไม่ดีขึ้นหรอกเจ้าค่ะ” “ขอโทษ ข้าเพียงตกใจที่เจ้าเปิดผ้าห่มออก” จะไม่ให้เขาตกใจได้อย่างไร ในเมื่อภายใต้ผ้าห่มนั้นนอกจากผ้าผืนขนาดเท่าฝ่ามือที่ใช้เชือกผูกเอวเอาไว้ให้อยู่ในตำแหน่งเดิมก็ไม่มีสิ่งใดปกปิดร่างกายเขาด้วยเหตุผลที่ว่าจะได้ใส่ยาง่าย “หากให้ข้าคาดเดา ท่านน่าจะใกล้ถึงวัยสวมกวานแล้ว เหตุใด...” “เจ้าเดาถูกแล้ว อีกเพียงสามเดือนข้าก็จะสวมกวานแล้ว” “ในเมื่ออีกไม่กี่เดือนท่านก็จะสวมกวานแล้ว เหตุใดท่านถึงเขินอายเวลาข้าจะทำแผลให้ มิใช่เรือนร่างของท่านถูกพี่สาวคนงามลูบไล้หรือช่วยปรนนิบัติอุ่นเตียงให้อยู่หลายครั้งแล้ว...” นางยังเอ่ยไม่ทันจบ บุรุษตรงหน้าก็รีบเอ่ยวาจาโต้แย้งทันใด “ข้ายังเป็นบุรุษพรหมจรรย์อยู่ หาได้เคยถูกสตรีลูบไล้เช่นนั้น แล้วก็ใครกันที่บอกเจ้าว่าบุรุษที่ใกล้สวมกวานแล้วจะต้องมีสตรีอุ่นเตียงให้” นางยังเป็นเด็กอายุไม่ถึงสิบหนาว เหตุใดถึงมีคนสอนนางเช่นนั้น “ท่าน
Leer más
บทที่ 2 อย่าได้คิดพลีกายตอบแทน (4/5)
             “เมืองกวางเฉิงหรือ” แท้จริงเขาหนีมาไกลถึงเพียงนี้            “แล้วยามเจ้าเข้าเมือง เจ้าเดินทางอย่างไร”            “ข้าต้องไปขึ้นรถม้ารับจ้างที่หมู่บ้านชายป่าเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ข้าจะเข้าเมืองไปหาซื้ออาภรณ์และข้าว หากท่านจะฝากส่งข่าวให้คนที่จวนของท่านทราบ สามารถฝากจดหมายไปกับข้าได้”            “พรุ่งนี้เจ้าจะออกเดินทางยามใด”            “ต้นยามเฉิน (07.00-08.59) เจ้าค่ะ ข้าจะยกสำรับเช้าและยามาให้ท่านก่อนไป”            “ต้องรบกวนเจ้าแล้ว”            “ท่านพักผ่อนไปนะเจ้าคะ ไม่จำเป็นอย่าขยับตัวให้มาก มิเช่นนั้นแผลจะสมานช้า” น้ำเสียงนางเข้มขึ้นเล็กน้อยคล้ายกำลังดุเขา
Leer más
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status