เขาคลั่งรักข้ามากเช่นนี้ ข้าจะหนีไปไหนได้

                                                                            บทนำ

         ภายในจวนตระกูลหานช่างแสนสุข ผู้เป็นนายรักใคร่ปรองดอง เสียงสนทนาสลับกับเสียงหัวเราะที่ดังออกมาจากห้องกินข้าวทำให้บ่าวรับใช้พานยิ้มแย้มไปด้วย

            หลังจากรับสำรับเสร็จแล้วท่านราชครูก็ประคองหานฮูหยินกลับเรือน ส่วนหานซือเหยียนก็พาน้องน้อยไปส่งที่เรือน

            “ขอบคุณนะเจ้าคะพี่ซือเหยียนที่เดินมาส่งข้า”

            “ชิงซิน ขอบคุณที่เจ้าเติบโตมาเป็นอย่างดี” วาจาของบุรุษตรงหน้าทำให้หานชิงซินรู้สึกงุนงง

            “เจ้าคะ?” พี่ชายบุญธรรมผู้นี้อยากบอกอันใดนางหรือไม่

            “หากผ่านพ้นการปักปิ่นไปแล้ว เจ้าก็จะกลายเป็นสตรีที่พร้อมออกเรือน”

            “เจ้าค่ะ” ที่เขากล่าวมาก็ไม่ผิด

            พรึ่บ! คุณชายใหญ่รั้งตัวคุณหนูเข้าไปใกล้อย่างรวดเร็วทำให้สาวใช้คนสนิทรีบก้มหน้าลงราวกับกลัวว่าจะเห็นสิ่งใดที่ไม่เหมาะสม

            “เมื่อเป็นสตรีวัยออกเรือนแล้ว อย่าได้ให้ความใกล้ชิดหรือสนิทสนมกับบุรุษใดนอกจากพี่ได้หรือไม่”

            “หมัวหมัวที่ท่านแม่เชิญมาสอนกล่าวว่าแม้จะเป็นพี่ชายร่วมสายเลือดก็ไม่ได้เจ้าค่ะ” นางกล่าวพลางเอามือดันอกเขาเอาไว้

            “ที่หมัวหมัวกล่าวไม่ผิด” มุมปากของหานซือเหยียนยกยิ้มดูร้ายกาจแฝงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของชัดเจน

            “เช่นนั้นท่านก็ปล่อยข้าได้แล้วเจ้าค่ะพี่ซือเหยียน” นัยน์ตาเมล็ดซิ่งกลอกกลิ้งไปมาคล้ายกลัวผู้ใดมาเห็นความไม่เหมาะสมนี้

            “แต่พี่หาใช่พี่ชายร่วมสายเลือดของเจ้า ดังนั้นนอกจากพี่เจ้าอย่าได้ให้ความใกล้ชิดกับบุรุษอื่น”

            ‘เขาตั้งใจเอ่ยวาจาให้นางงุนงงใช่หรือไม่’ ไม่ว่าจะเป็นพี่ชายร่วมสายเลือดหรือไม่ ทำเช่นนี้ก็ย่อมไม่เหมาะสมมิใช่หรือ

            เหตุใดนางถึงได้รู้สึกว่าตนเองโง่เขลาลง หรือเป็นเพราะพอกลายเป็นคุณหนูไม่ต้องใช้ชีวิตดิ้นรนเอาตัวรอด เพียงแค่เขาเอ่ยไม่กี่ประโยคก็รู้สึกงุนงงไม่เข้าใจ

            “ชิงซิน[1] นามของเจ้าพี่เป็นคนตั้งให้ มีความหมายว่ารักหมดใจ”

            “แล้วอย่างไรเจ้าคะ” นางไม่เข้าใจที่เขาอยากบอกจริง ๆ

            “ลองไปครุ่นคิดดู ฝันดีนะชิงซิน” กล่าวจบเขาก็กดริมฝีปากจุมพิตหน้าผากมนก่อนจะปล่อยนางเป็นอิสระ

            หานซือเหยียนส่งยิ้มให้ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเรือนของตน ทิ้งให้นางยืนงุนงงกับสัมผัสและวาจาของอีกฝ่าย

            “คุณหนูเจ้าคะ คุณชายใหญ่ไปแล้ว เข้าเรือนเถิดเจ้าค่ะ” ทันทีที่เห็นว่าคุณชายใหญ่จากไปแล้ว เซียงเจียวก็รีบเดินเข้ามาหาคุณหนูของตน

            “อะ อืม” หานชิงซินตอบรับก่อนจะเดินเข้าเรือนพร้อมสาวใช้

            เมื่อน้องน้อยคนงามเดินจากไป บุรุษที่ทำท่าคล้ายจะเดินกลับเรือนไปแล้วก็เผยตัวออกจากหลังต้นไม้

            “หากไม่ยอมบอกกล่าวความรู้สึกของพี่ไป เจ้าก็คงไม่เข้าใจเสียทีว่าพี่กินน้ำส้ม[2]มากเพียงใดยามเห็นเจ้าอยู่ใกล้สหายน่าตายผู้นั้น”

            “ชิงซิน ตัวตนของเจ้าสลักลึกลงในใจพี่แล้ว ไม่ว่าผู้ใดหรือสิ่งใดก็ไม่อาจแยกเราออกจากกัน” ชั่วชีวิตนี้นางจะเป็นสตรีเพียงคนเดียวที่เขาจะกราบไหว้ฟ้าดินด้วย

            นัยน์ตาที่ฉายแววมุ่งมั่นแฝงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของมองตามหลังสตรีในดวงใจไป พลันสีหน้าและแววตาอ่อนโยนลงเมื่อคิดถึงเรื่องราวในกาลก่อนที่เขาได้เจอนางเป็นครั้งแรก...

[1] 倾心(qīng xīn)

[2] หึงหวง