เขาคลั่งรักข้ามากเช่นนี้ ข้าจะหนีไปไหนได้

เขาคลั่งรักข้ามากเช่นนี้ ข้าจะหนีไปไหนได้

last updateLast Updated : 2026-05-09
Language: Thai
goodnovel4goodnovel
10
2 ratings. 2 reviews
71Chapters
2.8Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

จากพี่ชายบุญธรรมสู่สามี ใครจะไปคาดคิดว่าการเก็บบุรุษได้ในครั้งนั้น จะเปลี่ยนให้นางกลายเป็นสตรีที่โชคดีที่สุด ไม่คิดเลยว่าเขาจะเล็งข้าไว้ตั้งแต่ตอนนั้น ต้องเป็นเพราะข้าน่ารักและน่าเอ็นดูเป็นแน่ เขาถึงได้รักมั่นและหวงแหนข้าเช่นนี้ ......... “ไม่ได้เจอเจ้านาน พี่คิดถึงเจ้ายิ่งนัก” แม้จะไปมองดูนางอยู่บ่อยครั้งแต่ทว่าเขามีหรือจะได้ใกล้ชิดเช่นนี้ “พี่ซือเหยียนปล่อยข้าเถิดเจ้าค่ะ” ยามนี้ในใจนางสั่นหวั่นไหวยิ่งนักกับความใกล้ชิดเช่นนี้ “หรือเจ้ายังโกรธเคืองที่พี่ดุเจ้ายามที่อยู่ในห้องเรียน พี่ขอโทษ” กล่าวจบเขาก็กระชับมือที่โอบกอดนางเอาไว้ หากไม่กลัวว่านางจะโกรธเกลียดเขาคงพุ่งตัวเข้าไปกระชากบุรุษผู้นั้นให้ออกห่างจากนางแล้ว “พี่ซือเหยียนท่านปล่อยข้าได้แล้วเจ้าค่ะ ทำเช่นนี้ไม่เหมาะสม” “หากเจ้ายอมอยู่รับสำรับกับพี่ พี่จะปล่อยเจ้า” คุณชายหานกล่าวทั้งที่ในใจอยากบอกนางเหลือเกิน ว่าเป็นเขานี่แหละเหมาะสมที่สุด “ข้าจะอยู่รับสำรับกับท่านก็ได้เจ้าค่ะ ปล่อยข้าได้แล้ว” “ชิงซินของพี่ใจดีที่สุด” เขากอดรัดนางแน่น ๆ อีกครั้งก่อนจะยอมปล่อยนางแต่โดยดี .......

View More

Chapter 1

บทนำ

TAMERA'S POV

I couldn’t breathe. My cheeks were still burning from the sting of Max’s hand. I stood frozen in the living room, surrounded by the people I once called family, feeling the ache of betrayal deep in my chest.

“Thief!” Delores, Max's mom, spat at me. “I always knew you weren’t good enough for my son, and now, you’ve proven it.”

Her hand struck my face before I could even react. I couldn’t believe what was happening. Max. My Max. My husband. How could he believe this? How could he think I would steal from them? He had even hit me.

“I didn’t do it!” I managed to choke out. “I swear, I didn’t take anything.”

Max stood across from me. His face was hard, and his jaw was set. His arms were crossed over his chest like a wall I couldn’t break through. His once warm brown eyes were cold, unforgiving, as if the man I loved was no longer standing there. This wasn’t him. This wasn’t the man who promised to love me forever.

He didn’t say a word as Delores stepped closer.

“Liar,” Delores said. “You think we don’t know what kind of woman you are? You’ve been nothing but a parasite ever since you married Max. Taking everything for yourself, and now this?”

I felt the tears rising, but I refused to let them fall. Not here. Not in front of her.

“Max, please,” I begged, my voice trembling. “You know me. You know I would never—”

“Shut up, Tamara.” His words hit me like a punch, knocking the breath from my lungs. He had never spoken to me like this. Ever. He used to hold me when I cried, kiss away my pain, and tell me everything would be okay. Now he looked at me like I was nothing.

I didn’t recognize him anymore.

“Max, listen to me, please,” I whispered, stepping toward him, desperate to reach the part of him that still loved me, if it even existed anymore. “I didn’t take the jewelry. I don’t know how this happened, but I swear, I didn’t do it.”

His expression didn’t change. If anything, it hardened.

“You’re pathetic,” he muttered, looking down at me with disgust. “I can’t believe I ever trusted you.”

His words sliced through me. My legs felt weak, but I stood tall, trying to hold onto what little dignity I had left. I had no idea why Max and his family thought I stole his mother's jewelry. I would never do anything like that.

“Max…” My voice broke, and I hated myself for it. “How can you believe this? I love you. I’ve only ever loved you.”

“You love yourself,” Anya, his sister, sneered from the side of the room. “That’s the only person you’ve ever cared about. This whole time, you’ve been playing us, taking advantage of Max’s kindness, of our family’s generosity.”

“I didn’t take anything!” I cried out. “I would never do that to you. To any of you.”

Delores stepped forward again, her face inches from mine.

“Get out,” she hissed, her breath hot on my skin. “You don’t deserve to be here. You don’t deserve Max.”

The lump in my throat grew until I could barely breathe. I looked at Max, pleading with my eyes, silently begging him to stop this. To come to my defense. But he stood there, still, unmoving, as if he was watching a stranger. And then he said the words that broke me completely.

“I’m calling the police.”

I gasped. In a second, the room spun around me. The words hit me so hard that I stumbled a little.

“What?” I whispered, looking at him in disbelief. “No, Max, you can’t—”

“They’ll take care of this,” he said coldly, reaching for his phone. “We’ll let them deal with your lies.”

“Max, please,” I whispered, tears streaming down my face now. “Please, don’t do this.”

But he ignored me. He dialed the number with a chilling calmness that made my stomach turn. The room felt like it was closing in on me now, suffocating me.

The police arrived, and everything happened so fast. I barely had time to speak, to explain myself, before they were handcuffing me and leading me out the door. I glanced back one last time, hoping, praying, that Max would stop them. That he’d realize this was a mistake. But he just watched, his face stone-cold as they took me away.

--

The cell was cold. Dark.

The air smelled of sweat and fear. I had been there for what felt like forever, but in reality, it had only been a day. A day since the man I loved, the man I would have done anything for, turned his back on me. Accused me of something I didn’t do.

I hadn’t slept. I couldn’t. Every time I closed my eyes, I saw his face, heard his voice telling me I was pathetic. That he didn’t believe me. That I was nothing to him.

The door to the cell opened, and a warden stepped in.

"You have a visitor."

I got up, making my way to the visiting room. In that moment, I knew it was Max, and I let myself hope a little. When I entered, I saw him seated in a corner.

He was finally there. He had come to take me home. He had realized it was all a mistake. He would apologize, hold me in his arms, and everything would be okay.

But when I took a seat opposite him, he didn’t look at me with warmth or regret. He looked at me with cold indifference. And in his hand, there was an envelope.

“Max?” My voice trembled. “You came to get me out?”

He said nothing. Just dropped the envelope onto the table between us. It landed with a heavy thud, and my heart sank.

“What is this?” I asked.

“Divorce papers.” His voice was flat, emotionless. Like I didn’t mean anything to him anymore.

I stared at the envelope in disbelief. This couldn’t be happening. It wasn’t real. It was a nightmare. Any second now, I would wake up, and Max would be beside me, holding me close. Telling me he loved me.

But the papers were real. And so was the pain slicing through my chest.

“Sign them,” he said, crossing his arms. “And you’ll be free to go.”

I blinked, my vision blurring with fresh tears. “You’re… divorcing me?”

Max didn’t flinch. Didn’t soften. “You should’ve thought about that before you stole from my family.”

“I didn’t steal anything. Max, you know me. You know I would never—”

“I don’t know you,” he cut me off in a harsh tone. “Not anymore.”

My heart shattered into a million pieces. The final pieces of it crumbled to dust. There was a painful ache in my chest, making it hard for me to breathe. I thought I had more time. More time to fix this, to make him see that I loved him. But he was already gone.

“I love you,” I whispered, my voice breaking. “Please… don’t do this.”

Max let out a bitter laugh, shaking his head. “You’re pathetic, Tamara. I don’t know why I ever thought you were worth my time.”

I stared at him, the man I loved, the man I married, and realized that the person I thought he was no longer existed. Or maybe he never did.

Tears spilled down my cheeks as I reached for the pen, my hands shaking. I didn’t want to sign. I didn’t want to let him go. But there was no choice.

I scribbled my name on the dotted line. My heart broke with every stroke of the pen.

Max watched me with a cruel smile. And when I was done, he laughed.

“Good luck with your life,” he said mockingly before turning and walking away without a second glance.

He walked out of the room, leaving me sitting there alone. My tears fell silently onto the cold floor.

And this time, there was no one to wipe them away.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

P JR
P JR
ดีค่ะ เรื่องเบาๆ ไม่มีดราม่า เน้นคลั่งรัก หลงหัวปักอย่างเดียว อ่านสบายๆเพลินๆ ยิ้มเอ็นดูคู่รักไปเรื่อย
2026-06-03 10:36:13
0
0
SSMT
SSMT
สนุก เรื่องราวน่ารักดี รอๆอ่านต่อ ยังไม่จบ
2026-05-05 00:40:37
0
0
71 Chapters
บทนำ
บทนำ ภายในจวนตระกูลหานช่างแสนสุข ผู้เป็นนายรักใคร่ปรองดอง เสียงสนทนาสลับกับเสียงหัวเราะที่ดังออกมาจากห้องกินข้าวทำให้บ่าวรับใช้พานยิ้มแย้มไปด้วย หลังจากรับสำรับเสร็จแล้วท่านราชครูก็ประคองหานฮูหยินกลับเรือน ส่วนหานซือเหยียนก็พาน้องน้อยไปส่งที่เรือน “ขอบคุณนะเจ้าคะพี่ซือเหยียนที่เดินมาส่งข้า” “ชิงซิน ขอบคุณที่เจ้าเติบโตมาเป็นอย่างดี” วาจาของบุรุษตรงหน้าทำให้หานชิงซินรู้สึกงุนงง “เจ้าคะ?” พี่ชายบุญธรรมผู้นี้อยากบอกอันใดนางหรือไม่ “หากผ่านพ้นการปักปิ่นไปแล้ว เจ้าก็จะกลายเป็นสตรีที่พร้อมออกเรือน” “เจ้าค่ะ” ที่เขากล่าวมาก็ไม่ผิด พรึ่บ! คุณชายใหญ่รั้งตัวคุณหนูเข้าไปใกล้อย่างรวดเร็วทำให้สาวใช้คนสนิทรีบก้มหน้าลงราวกับกลัวว่าจะเห็นสิ่งใดที่ไม่เหมาะสม “เมื่อเป็นสตรีวัยออกเรือนแล้ว อย่าได้ให้ความใกล้ชิดหรือสนิทสนมกับบุรุษใดนอกจากพี่ได้หรือไม่” “หมัวหมัวที่ท่านแม่เชิญมาสอนกล่าวว่าแม้จะเป็นพี่ชายร่วมสายเลือดก
Read more
บทที่ 1 เก็บบุรุษได้ที่ชายป่า (1/4)
1 เก็บบุรุษได้ที่ชายป่า เด็กน้อยวัยใกล้จะสิบหนาวเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มีเมฆครึ้ม ร่างในอาภรณ์เรียบง่ายรีบวิ่งออกไปเก็บเนื้อกระต่ายและใบชาที่ตากเอาไว้ หลังจากนั้นเพียงชั่วลมหายใจหยาดฝนก็เทกระหน่ำลงมา “ฝนตกเช่นนี้ ข้าคงต้องล้มเลิกความคิดที่จะขึ้นเขาไปก่อน” นางเอ่ยกับตนก่อนจะทอดถอนใจออกมาอย่างแผ่วเบา เห็นสายฝนโปรยปรายครั้งใด นางก็อดคิดเรื่องราวเก่าก่อนที่เริ่มจะเลือนรางไม่ได้ วันนั้นฝนก็ตกเช่นนี้ เพราะกลัวสัญญาโครงการใหม่ของบริษัทจะเปียกนางจึงรีบวิ่งไปหลบฝนใต้ต้นไม้เพื่อจะหาสิ่งใดบางอย่างมาห่อมันไว้ โชคร้ายฟ้าดันผ่าลงตรงนั้นพอดี สุดท้ายก็ตายอย่างอนาถสภาพศพไม่สวย ชั่วชีวิตนั้นสาบานหรือก็ไม่เคยทำ แต่ดันถูกฟ้าผ่าตายได้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะสวรรค์เห็นใจ หรือแท้จริงเป็นเทพเซียนองค์ใดทำงานผิดพลาด แทนที่นางจะเข้าสู่วัฏสงสาร นางกลับมาฟื้นตื่นขึ้นในร่างของเด็กน้อยวัยห้าหนาว ผู้มีชะตาอาภัพเช
Read more
บทที่ 1 เก็บบุรุษได้ที่ชายป่า (2/4)
เมื่อวานฝนตกยาวนานถึงยามค่ำคืน วันนี้อาจจะมีเห็ดให้นางได้เก็บไปทำอาหารก็ได้ ฉับพลันสายตานางไปสะดุดเข้ากับตันเซิน[1] สมุนไพรที่ช่วยการไหลเวียนของเลือด ทั้งยังมีฤทธิ์แก้ปวดอีกด้วย “ท่านลุงจ้านต้องดีใจแน่ ๆ ที่ข้าเก็บรากของตันเซินไปขายให้” นางคิดก่อนจะลงเก็บสมุนไพรใส่ตะกร้า คงเพราะชาวบ้านที่อยู่บริเวณใกล้เคียงไม่ได้มีความรู้เรื่องสมุนไพรมากนัก เขาลูกนี้จึงอุดมไปด้วยสมุนไพรหลายชนิดให้นางได้เก็บไปขายให้ร้านขายสมุนไพรในเมืองได้ “อ๊ะ! นั่นยวี่จิน[2] ใช้รักษาอาการพลังไหลเวียนติดขัด ดียิ่ง” กล่าวจบนางรีบเดินเข้าไปหาแล้วลงมือเก็บใส่ตะกร้าอีก และเป็นเช่นนั้นอีกหลายครั้งพอเหน็ดเหนื่อยก็นั่งพักกินน้ำและกินข้าวที่ห่อมา “อ่า...ก้อนเมฆมาจากที่ใดกัน” ยามเช้าท้องฟ้ายังแจ่มใสไร้ก้อนเมฆอยู่เลย “เห็นทีข้าคงต้องรีบกลับแล้ว” ประเดี๋ยวโดนฝนแล้วเจ็บป่วยขึ้นมาจะลำบากเอา เด็กน้อยในวัยเก้าหนาวกว่า ๆ รีบเก็บข้าวของใส่ตะกร้าที่มีสมุนไพรมากถึงครึ่งตะกร้า ก่อนจะรีบหาทางลงจากเขา “เก็บจื่อเขอ[3] ไปให้ท่านป้าจาง
Read more
บทที่ 1 เก็บบุรุษได้ที่ชายป่า (3/4)
‘ไม่ ๆ แท้จริงเขาอาจจะตายไปแล้วก็ได้” นางเอาไม้เขี่ยเขาตั้งหลายครั้ง หากยังมีชีวิตอยู่เหตุใดไม่ส่งเสียง ‘แต่ข้าก็เคยได้รับความช่วยเหลือจากตาเฒ่าจนมีชีวิตรอดเช่นนี้ไม่ใช่หรือ’ หากตาเฒ่ามองผ่านไม่เก็บนางมารักษา ต่อให้เป็นวิญญาณจากไหนมาเข้าร่างนี้ ก็คงไม่อาจมีชีวิตรอดได้เพราะยามนั้นร่างกายนี้เจ็บหนักไม่น้อย “เฮ้อ! ข้าจะกลับไปดูเขาอีกครั้งก็ได้” หากตายกลายเป็นศพแล้ว นางจะช่วยฝังให้ก็แล้วกันถือว่าสร้างกุศล แต่หากเขารอดนางก็กลายเป็นผู้มีพระคุณของเขา สุดท้ายซือซินก็พ่ายแพ้ให้กับความดีของตนเอง เด็กน้อยหมุนตัววิ่งกลับไปทางเดิมพลางภาวนาให้ฝนอย่าเพิ่งตก ขอเวลาให้นางทำความดีก่อน เมื่อเห็นร่างนั้นยังคงนอนแน่นิ่งอยู่ตามเดิมนางรีบจับข้อมือของเขาขึ้นมาคลำหาจุดชีพจรเพื่อตรวจดูว่าอีกฝ่ายตายหรือยัง “ดูเหมือนท่านจะยังมีชีวิตอยู่” นางเอ่ยเสียงเบาก่อนที่สายตาจะมองเห็นป้ายหยกที่อีกฝ่ายห้อยอยู่ ‘หยกเนื้อดีเสียด้วย แซ่หานหรือ’ ถามว่านางรู้จักหรือไม่ ก็ไม่! เพียงแต่คนที่มีหยกพกประจำตัวเช่นนี้ น่าจะไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา คงเป็นคนจา
Read more
บทที่ 1 เก็บบุรุษได้ที่ชายป่า (4/4)
“เพื่อสะดวกในการใส่ยาให้ท่านและเช็ดตัวยามที่ท่านตัวร้อนมีไข้ ส่วนคำถามที่ท่านถามข้าว่าเป็นฝ่ายไหน ข้าไม่ทราบจริง ๆ ว่าในชีวิตท่านมีคนเข้ามาเกี่ยวข้องกี่ฝ่าย แต่เอาเป็นว่าข้าคือคนแปลกหน้าที่เดินผ่านไปพบท่านในป่าแล้วพาท่านมารักษาที่นี่” นางตอบเขาด้วยสีหน้าสงบนิ่งและไม่คิดจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้บุรุษกักขฬะท่าทางดุร้ายอีก “เจ้าหันหน้าไปทางอื่นก่อน” “...” นางไม่ตอบแต่หมุนตัวหันหลังให้เขาแต่โดยดี บุรุษวัยสิบเก้าหนาวรีบคว้าผ้าห่มมาคลุมกายก่อนจะกลับไปนั่งที่เตียง “เจ้าไม่รู้จักข้าหรือ” เขาเอ่ยถามเมื่อจัดการตนเองเรียบร้อยแล้ว “เจ้าค่ะ ข้าเห็นท่านนอนเล่นอยู่ในป่ากลัวจะโดนสัตว์ป่าทำร้าย จึงพามาใส่ยาที่เรือนเพียงเท่านั้น” นางกล่าวจบก็หมุนตัวหันมาสนทนากับเขาหลังจากไม่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจากทางด้านหลังแล้ว “ข้าขอโทษ ที่เมื่อครู่ทำร้ายเจ้า” น้ำเสียงของเขาคล้ายจะอ่อนลงมาก “โชคดีที่ข้าไม่เจ็บอันใดมาก” นางกล่าวในขณะที่สายตาจับจ้องบริเวณอกเขา “ช่วยตามผู้อาวุโสของเจ้ามาให้ข้าได้หรือไม่” ดูแล้วแม่นางต
Read more
บทที่ 2 อย่าได้คิดพลีกายตอบแทน (1/5)
2 อย่าได้คิดพลีกายตอบแทน หลังจากแม่นางน้อยออกจากห้องไปแล้ว คนเจ็บที่นั่งอยู่บนเตียงก็นั่งคิดทบทวนถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ในพิธีล่าสัตว์ประจำปีของราชวงศ์โจวมีกลุ่มคนไม่ทราบที่มาบุกเข้าโจมตีทำให้องครักษ์ต้องคุ้มกันฮ่องเต้ ฮองเฮาและพระสนมกลับวังหลวง แต่เนื่องจากตอนนั้นองค์รัชทายาทกำลังล่าสัตว์อยู่ในป่า เขาจึงอาสานำกำลังทหารไปคุ้มกันผู้สูงศักดิ์กลับวังหลวง ทว่าเมื่อไปถึงกลับพบว่าองค์รัชทายาทกำลังต่อสู้อยู่กับบุรุษชุดดำเหล่านั้น เขาจึงรีบเข้าช่วยเหลือ แต่ไม่ว่าจะต่อสู้อย่างไรคนของฝ่ายศัตรูก็ไม่มีท่าทีว่าจะลดลง พอสังหารได้ห้าคน ก็มีคนเข้ามาสมทบเพิ่มอีก เมื่อเห็นท่าไม่ดีแล้ว เขาจึงตัดสินใจพาองค์รัชทายาทฝ่าวงล้อมของศัตรูออกมาก่อนจะทำการผลัดเปลี่ยนเสื้อคลุมกันลมเพื่อล่อคนร้ายให้ตามเขาไป ถ่วงเวลาให้องค์รัชทายาทหนีรอด ในยามนั้นเขาใช้วิชาตัวเบาหนีลัดเลาะตามป่าเขาไปเรื่
Read more
บทที่ 2 อย่าได้คิดพลีกายตอบแทน (2/5)
             ซือซินใช้เวลาต้มยาเกือบครึ่งชั่วยามก่อนจะยกชามยาและสมุนไพรที่ใช้ทำแผลไปที่ห้องในเรือนปีกขวา            นัยน์ตาดอกท้อกวาดมองสำรับที่วางอยู่บนโต๊ะเพียงชั่วครู่ เมื่อเห็นอาหารที่นางทำหมดเกลี้ยง ชามข้าวไม่เหลือข้าวแม้แต่เม็ดเดียว นางจึงยกยิ้มเล็กน้อยคล้ายพอใจ            ‘ดีที่กินง่าย เช่นนี้ค่อยน่าดูแลหน่อย’ หากคนผู้นี้ทำตัวเรื่องมาก นางคงทนไม่ไหวพากลับไปทิ้งที่เดิมเป็นแน่            “กินยาก่อนเถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวข้าจะทำแผลให้ท่าน”            “ยาหรือ” เขาเอ่ยถามพลางนิ่วหน้าเล็กน้อยคล้ายไม่ชอบใจ            “บุรุษตัวโตเช่นท่านคงไม่ได้กลัวการกินยาเช่นเด็กน้อยใช่หรือไม่” นางกล่าวพลางยกยิ้มมุมปากคล้ายรู้ทัน&nb
Read more
บทที่ 2 อย่าได้คิดพลีกายตอบแทน (3/5)
“ข้าก็จะใส่ยาที่แผลให้ท่านเจ้าค่ะ และท่านก็ไม่ควรลุกพรวดพราดหรือขยับตัวรวดเร็ว มิเช่นนั้นต่อให้นอนนิ่งอยู่บนเตียงหลายเดือนแผลของท่านก็คงไม่ดีขึ้นหรอกเจ้าค่ะ” “ขอโทษ ข้าเพียงตกใจที่เจ้าเปิดผ้าห่มออก” จะไม่ให้เขาตกใจได้อย่างไร ในเมื่อภายใต้ผ้าห่มนั้นนอกจากผ้าผืนขนาดเท่าฝ่ามือที่ใช้เชือกผูกเอวเอาไว้ให้อยู่ในตำแหน่งเดิมก็ไม่มีสิ่งใดปกปิดร่างกายเขาด้วยเหตุผลที่ว่าจะได้ใส่ยาง่าย “หากให้ข้าคาดเดา ท่านน่าจะใกล้ถึงวัยสวมกวานแล้ว เหตุใด...” “เจ้าเดาถูกแล้ว อีกเพียงสามเดือนข้าก็จะสวมกวานแล้ว” “ในเมื่ออีกไม่กี่เดือนท่านก็จะสวมกวานแล้ว เหตุใดท่านถึงเขินอายเวลาข้าจะทำแผลให้ มิใช่เรือนร่างของท่านถูกพี่สาวคนงามลูบไล้หรือช่วยปรนนิบัติอุ่นเตียงให้อยู่หลายครั้งแล้ว...” นางยังเอ่ยไม่ทันจบ บุรุษตรงหน้าก็รีบเอ่ยวาจาโต้แย้งทันใด “ข้ายังเป็นบุรุษพรหมจรรย์อยู่ หาได้เคยถูกสตรีลูบไล้เช่นนั้น แล้วก็ใครกันที่บอกเจ้าว่าบุรุษที่ใกล้สวมกวานแล้วจะต้องมีสตรีอุ่นเตียงให้” นางยังเป็นเด็กอายุไม่ถึงสิบหนาว เหตุใดถึงมีคนสอนนางเช่นนั้น “ท่าน
Read more
บทที่ 2 อย่าได้คิดพลีกายตอบแทน (4/5)
             “เมืองกวางเฉิงหรือ” แท้จริงเขาหนีมาไกลถึงเพียงนี้            “แล้วยามเจ้าเข้าเมือง เจ้าเดินทางอย่างไร”            “ข้าต้องไปขึ้นรถม้ารับจ้างที่หมู่บ้านชายป่าเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ข้าจะเข้าเมืองไปหาซื้ออาภรณ์และข้าว หากท่านจะฝากส่งข่าวให้คนที่จวนของท่านทราบ สามารถฝากจดหมายไปกับข้าได้”            “พรุ่งนี้เจ้าจะออกเดินทางยามใด”            “ต้นยามเฉิน (07.00-08.59) เจ้าค่ะ ข้าจะยกสำรับเช้าและยามาให้ท่านก่อนไป”            “ต้องรบกวนเจ้าแล้ว”            “ท่านพักผ่อนไปนะเจ้าคะ ไม่จำเป็นอย่าขยับตัวให้มาก มิเช่นนั้นแผลจะสมานช้า” น้ำเสียงนางเข้มขึ้นเล็กน้อยคล้ายกำลังดุเขา
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status