All Chapters of เขาคลั่งรักข้ามากเช่นนี้ ข้าจะหนีไปไหนได้: Chapter 31 - Chapter 40

            “ข้าเพิ่งทราบว่าจวนแม่ทักษิณไม่ได้จัดเตรียมรถม้าไว้ให้คุณชายเล็กของตระกูล”            “ขออภัยหานซือเย่ บังเอิญรถม้าของจวนข้าไม่ว่าง และม้าที่ข้าใช้ขี่ประจำก็เกิดป่วยขึ้นมา จึงอยากรบกวนรถม้าของสหายไปส่ง หวังว่าท่านอาจารย์จะเมตตาศิษย์ผู้นี้” เฉียนจิ้นเหอเอ่ยตอบ            “ตัวข้านั้นไม่มีปัญหา แต่ทว่ารถม้าของชิงซินเล็กยิ่งนัก หากคุณชายเล็กเฉียนอยากไปด้วยอาจจะต้องนั่งข้างคนบังคับม้า ไม่รู้ว่าท่านจะรังเกียจหรือไม่”            “แท้จริงรถม้าสำหรับซือเย่ของสำนักศึกษาก็มีมิใช่หรือขอรับ เหตุใดท่านอาจารย์ไม่ใช่รถม้าคันนั้นกลับจวน จะได้ไม่ต้องนั่งเบียดกับซินซิน” คุณชายฉินตอบโต้ก่อนจะสาดสายตาใส่ อย่างไม่มีใครยอมใคร            “สหาย ข้าขอรบกวนเจ้าได้หรือไม่” หานชิงซินที่ไม่อยากห้ามทัพบุรุษทั้งสองให้กลายเป็น

            เมื่อถึงยามเย็นคนตระกูลหานก็ร่วมรับสำรับพร้อมหน้า การกลับมาของบุตรชายทำให้ท่านราชครูรู้สึกแปลกใจไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอันใด            “ท่านพ่อต่อจากนี้ข้าจะย้ายกลับมาอยู่ที่จวนแล้วนะขอรับ”            “เหตุใดถึงย้ายกลับมาก่อนกำหนด” กล่าวจบหานลี่ชงก็ถูกเท้าของฮูหยินที่อยู่เบื้องล่างเขี่ยคล้ายตักเตือน            “หลานฮวา[1]ในลานบ้านใกล้จะเบ่งบานแล้ว ข้าจึงมาช่วยไล่เหล่าภมรน่ารังเกียจไม่ให้เข้าใกล้”            “...” หานชิงซินได้แต่คีบอาหารเข้าปากแล้วกินมันอย่างเงียบ ๆ ปล่อยให้ผู้อาวุโสทั้งหลายสนทนากัน            “ท่านพ่อ ปีนี้ได้ยินว่าทางเหนือโรคหวัดกำลังระบาดหนักหรือขอรับ” วาจาของพี่ชายทำให้มือน้อย ๆ ที่กำลังจะเอื

            “ให้พี่ช่วยลูบหลังหรือไม่”            “ไม่ต้องเจ้าค่ะ”            กึก! รถม้าคล้ายจะวิ่งเหยียบหินก้อนใหญ่ทำให้ตัวนางลอยขึ้นจากพื้น ในขณะที่คิดว่าตนเองหัวจะต้องกระแทกกับรถม้าแน่ ก็มีมือใหญ่ของเขาคว้าตัวนางเอาไว้ก่อนจะดึงเข้าสู่อ้อมกอดพร้อมกับใช้มือโอบกอดคล้ายปกป้องนาง            “เกิดอันใดขึ้น” หานซือเย่ส่งเสียงถามด้านนอก            “ขออภัยขอรับ เมื่อครู่มีรถม้าวิ่งสวนมาจึงไม่อาจหลบหินก้อนใหญ่ได้”            “รถม้าได้รับความเสียหายที่ใดหรือไม่” เพิ่งไปหาซื้อรถม้ามาเมื่อวานประเดี๋ยวคงต้องส่งไปบุผ้านุ่ม ๆ ให้นางนั่งสบายและปลอดภัยขึ้น            “ไม่มีขอรับ” &nbs

            เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณบ่งบอกว่าถึงเวลาพักรับสำรับ บรรดาศิษย์หญิงศิษย์ชายที่มีท่าทางง่วงงุนและอ่อนแรงต่างพากันสดชื่น เสียงสนทนาดังขึ้นแลดูวุ่นวายคล้ายนกแตกรัง            “ซินซินเรารีบไปรับสำรับกันเถิด หากชักช้าของอร่อยจะหมดก่อน”            “ย่อมได้” นางเก็บข้าวของอย่างรวดเร็วก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินเคียงข้างไปกับสหาย            “เมื่อครู่เสียงของอาจารย์ไป๋ไพเราะยิ่งนัก ส่งข้าไปสนทนากับเง็กเซียนฮ่องเต้ได้หลายประโยคทีเดียว”            “เมื่อครู่ข้าก็ง่วงเช่นกัน หากไม่เพราะข้าหยิกตนเองอยู่หลายครั้ง ข้าก็คงไปนั่งสนทนากับเง็กเซียนฮ่องเต้กับเจ้า”            “คุณหนูหานขอรับ หานซือเย่เชิญท่านไปพบที่ห้อง

            ‘เอ่อ...พวกท่าน! ข้ายังยืนอยู่ตรงนี้นะ เกรงใจข้าบ้างเถิด’ พวกท่านสองคนเปิดเผยเกินไปแล้ว            “ชิงซินเรารีบออกเดินทางกันเถิด”            “เจ้าค่ะ” นางตอบรับก่อนจะเดินไปที่ม้า นัยน์ตาดอกท้อกวาดสายตามองหาบันไดเพื่อขึ้นหลังม้าก่อนจะต้องตกใจเมื่อตัวนางถูกยกขึ้น            พรึ่บ! หานซือเหยียนจับเอวคอดกิ่วของนางเอาไว้แล้วยกตัวขึ้นนั่งบนหลังม้าก่อนที่เขาจะรีบขึ้นไปควบม้าเอาไว้            “หากกลัวตกก็กอดพี่เอาไว้แน่น ๆ” เขากระซิบเสียงเบาที่ข้างหูนาง ซึ่งยามนี้หานชิงซินนั่งควบอยู่บนหลังม้าโดยหันหน้าเข้าหาตัวเขา            “พี่ซือเหยียนเหตุใดข้าถึงต้องนั่งหันหลังเช่นนี้เจ้าคะ” แล้วนางจะได้เห็นทิวทัศน์สองข้างทางหรือ  &nb