All Chapters of เขาคลั่งรักข้ามากเช่นนี้ ข้าจะหนีไปไหนได้: Chapter 41 - Chapter 50

            “ข้าไม่สนทนากับท่านแล้ว” หานชิงซินรีบก้าวเท้าเดินหนี เพราะหากยังยืนต่อปากต่อคำอยู่มันคงไม่จบเสียที            “แต่พี่อยากสนทนากับเจ้า” หานซือเหยียนรีบผูกม้าก่อนจะเดินไปหานาง            “ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าท่านเปลี่ยนไปเป็นบุรุษเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใด” นางบ่นกับตนเอง แต่คนที่เดินเข้ามาใกล้ก่อนจะทรุดกายนั่งข้าง ๆ กลับได้ยินมันเข้าทั้งหมด            “เหตุใดเจ้าไม่คิดเล่าว่าแท้จริงพี่หาได้เปลี่ยนไป แต่เป็นเพราะถึงเวลาที่เหมาะสมแล้วจึงสามารถแสดงออกในสิ่งที่ปรารถนามาโดยตลอดได้” กล่าวจบคนที่นั่งอยู่ด้านข้างก็หันมามองนางด้วยแววตาหวานซึ้ง            “ท่านลุงพ่อครัวยังทำขนมได้อร่อยเหมือนเดิม ท่านลองชิมสิเจ้าคะ” นางรีบบิขนมยัดใส่ปากของเขา ก่อนจะเบนสายตามองไปทางอื่นด้วยใบหน้าที่แด

            “ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ” นางตอบรับพลางยิ้มออกมาเล็กน้อย            หากไม่ยอมตอบรับและแสร้งทำเป็นไม่รู้ต่อไปเกรงว่าเขาจะไม่คิดหักห้ามใจแล้วจับนางเข้าหอกลางป่าเช่นนี้            “ดียิ่ง” หานซือเหยียนเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า ก่อนจะอดใจไม่ไหวจุมพิตหน้าผากมนอย่างอาวรณ์อีกครั้ง การหักห้ามใจช่างเป็นเรื่องยากเมื่อได้ตระกองกอดสตรีที่พึงใจ            “รีบเดินทางกันต่อเถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวจะถึงซีเฉินค่ำมืด”            “ได้ ๆ” คุณชายหานตอบรับอีกครั้งก่อนจะแตะม้าให้เดินต่อไปอย่างไม่รีบร้อน            ผ่านไปราวหนึ่งเค่อหานซือเย่คล้ายจะเพิ่งนึกบางอย่างได้จึงเอ่ยถามนางต่อ            “ชิงซิน เ

11 ท่านพ่อท่านแม่โปรดวางใจ เช้าวันต่อมาหลังจากร่วมรับสำรับเช้าแล้วก็ถึงเวลาต้องบอกลาคนตระกูลซูเพื่อเดินทางกลับเมืองหลวง “ยังไม่ทันได้หายคิดถึงพวกเจ้าก็ต้องเดินทางกลับกันแล้ว” ซูฮูหยินกล่าว “เอาไว้คราวหน้า ข้าจะชักชวนพี่ซือเหยียนให้มาเยือนตระกูลซูอีกนะเจ้าคะ” “อย่าเอ่ยสัญญาให้คนแก่ดีใจเก้อเล่า” “ข้าต้องพาชิงซินมาเยี่ยมเยียนพวกท่านอีกแน่นอนขอรับ” “แล้วเจ้าจะไม่ให้ลุงเตรียมรถม้าให้จริง ๆ หรือหลานชาย” มีสตรีมาด้วยอย่างไรการนั่งรถม้าย่อมสะดวกสบายกว่า “ไม่เป็นไรขอรับท่านลุง” “เจ้าเป็นหลานชายตระกูลทหารย่อมได้รับการฝึกจนร่างกายแข็งแรง แต่ชิงซินนางเป็นสตรีร่างกายบอบบาง เจ้าควรต้องคำนึงถึงนาง” เป็นแม่ทัพประจิมกล่าว “ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านตา ขี่ม้าก็รวดเร็วไม่น้อยจะได้กลับถึงจวนเร็ว ๆ ด้วยเจ้าค่ะ” หานชิงซินรีบบอกกล่าวก่อนที่พี่ชายบุญธรรมจะโดนผู้ใหญ่ที่ห่วงใยนา

            “ข้ากำลังจะเดินทางไปเมืองหลวง”            “ดีเลยขอรับ เดิมทีข้ามาตามหาสหายที่เมืองนี้ แต่ไม่พบตัว คงเดินทางเข้าเมืองหลวงไปแล้ว เช่นนั้นข้าขอติดตามท่านได้หรือไม่”            “...” หงซือเฟยกวาดสายตามองอีกฝ่ายอย่างชั่งใจ พลางคิดว่านอกจากรูปงามแล้วคนผู้นี้มีข้อดีอันใดให้นางต้องร่วมทางด้วย            “เพื่อเป็นการตอบแทนแม่นางที่ยอมให้ข้าร่วมทางด้วย ข้าจะช่วยออกตำลึงทุกอย่างแทนท่านดีหรือไม่”            “ย่อมได้” ในเมื่อข้อเสนอน่าสนใจนางมีหรือจะปฏิเสธ            “ขอบคุณแม่นาง เจ้าช่างเป็นคนดียิ่ง” เฉียนจิ้นเหอส่งยิ้มใสซื่อ            “ข้าแซ่หง นามซือเฟย” นางกล่าวพลางพยายามกดแผล

                                                                                  12                                                                     สมรสพระราชทาน             วันต่อมาเมื่อกลับมาเรียนที่สำนักศึกษาหานชิงซินรีบเอ่ยขอโทษสหายทันทีที่พบหน้าเนื่องจากตนเดินทางไปเมืองปั้นเซี่ยโดยไม่ได้บอกสหายตามที่ได้รับปากเอาไว้            “เจ้ารู้หรือไม่ ข้าเร่งควบม้าตามเจ้าไปที่เมืองปั้นเซี่ยด้วยความเป็นห่วง แต่กลับไม