บททั้งหมดของ สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย: บทที่ 101 - บทที่ 110

141

บทที่ 101

"ม...มันไม่ใช่อย่างงั้นนะ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น" เทียนสี่กัดปากตัวเองอย่างนึกเขินอาย "หรือว่าคุณยังหิวบะหมี่ ?" "เอ่อฉัน..." ลูเซิร์นเอียงคอเล็กน้อย แล้วเหลือบมองไปรอบ ๆ บริเวณจุดจอดรถที่ล้อมรอบไปด้วยผู้คนที่สัญจรไปมาจนทำให้เกิดเป็นปัญหา แม้ว่ากระจกรถของเขาจะสามารถพลางสายตาจากคนนอกได้ก็ตาม แต่คงจะไม่เหมาะไม่ควรหากปล่อยให้เรื่องราวเลยเถิดเกิดขึ้นตรงนี้ "ที่นี่ได้ไหม ?" ลูเซิร์นใช้เวลาขับรถหรูพุ่งตรงไปที่บ้านเรือนไทยริมน้ำด้วยเวลาเพียงแค่ 3 นาทีเท่านั้นก็มาถึง เทียนสี่ก้มหน้าลงอย่างรู้สึกเขินอาย โดยไม่ได้ตอบอะไรไป ก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายอุ้มร่างของเธอขึ้นมาบนห้องแล้ววางร่างนุ่มลงไปบนเตียงนอนก่อนตามมาลงคร่อมร่างของเธอเอาไว้ "อ๊ะ !" ลูเซิร์นกักขังร่างเธอไว้ภายใต้เรือนกายกำยำ แล้วโน้มตัวเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ ของกันและกัน "ผมขอโทษที่เกือบอดใจไม่ไหว" ตั้งแต่บนรถที่ทำซะเขาสติหลุดเพราะความต้องการที่เกือบควบคุมเอาไว้ไม่ได้ เมื่อร่างกายของเขากำลังร้อนระอุขึ้นเรื่อย ๆ "คืนนี้ร่างกายผมเป็นของคุณ อยากให้ผมทำอะไรให้บ้างบอกมาเลย" ลูเซิร์นค่อย ๆ ดึงรั้งยางรัดออกจากบนผมของเธอ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 102

ริมฝีปากร้อนครอบลงมาบนหัวจุกสีหวานที่ใหญ่โตจนมันคับปากของเขาตามคำขอแล้วดูดดึงสลับกับตวัดลิ้นเลียสองเต้าอวบอั๋นพร้อมกับบีบขยำจนเนินเนื้อนุ่มหยุ่นปลิ้นไปตามง่ามนิ้วมืออันเรียวยาวของเขาไปด้วยจนมันขึ้นรอยแดงของนิ้วมือใหญ่ ทำให้เทียนสี่รู้สึกเสียวซ่านเงยหน้าขึ้นครางหวิวด้วยสัมผัสที่วาบหวาม ก่อนที่เขาจะถอนริมฝีปากออกมาแล้วมองเธอด้วยสายตาที่เปล่งประกาย ขณะที่เธอเองก็มองเขากลับด้วยสายตาที่ออดอ้อน ไม่เพียงแค่สายตา แต่เธอยังเอ่ยปากพูดบางอย่างต่อเขา "ลูเซิร์น จูบฉันอีกได้ไหม ?" "คุณชอบให้ผมจูบเหรอ" "อื้อ...ชอบสิ ฉันชอบเวลาที่คุณสอดลิ้นเข้ามาด้วย" ประโยคคำพูดของเธอช่างยั่วยวนเขาเสียเหลือเธอ เธอส่งยิ้มหวานให้เขาอย่างเจ้าเล่ห์ราวกับจิ้งจอกสาวพร้อมด้วยแววตาที่เหนือกว่า บ่งบอกให้รู้ว่าเธอกำลังเป็นฝ่ายที่ควบคุมเขา ซึ่งนั่นก็ตรงกับที่ลูเซิร์นตั้งใจไว้พอดี เพื่อตอบสนองความต้องการของเธอในวันคล้ายวันเกิดของคืนนี้ด้วย "อื้ออ" เขายกยิ้มให้แล้วตอบสนองความต้องการนั้นด้วยการจูบสัมผัสเธออย่างแผ่วเบาแล้วตามมาด้วยกาาบดขยี้ริมฝีปากลงไปบนเรียวปากนุ่ม ๆ ของเธออย่างซ้ำ ๆ จนเธอต้องผละหน้าหนี รับรู้ได้ถึงความด
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 103

อีกด้านหนึ่ง รถหรูของคาลวินขับเข้ามาจอดที่บ้านเช่าเก่า ๆ โทรม ๆ หลังหนึ่งที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลไปจากปากทางเข้าซอยบ้านริมน้ำของเทียนสี่มากนัก "รถก็ยังดูใหม่ ทำไมถึงดันเสียได้" "ไม่รู้เหมือนกัน" "เหอะ ! นี่ถ้าฉันเรียกแท็กซี่ป่านนี้ถึงบ้านไปนานแล้ว" "จะบ่นให้ได้อะไร ?" คาลวินมองยัยเจ๊ที่ดูเป็นคนสวยคนหนึ่ง แต่ขี้เล่น เพรพารถเขาดันดับอยู่กลางทางที้งที่จับมาดูดี ๆ ทั้งที่ยังใหม่อยู่แท้ ๆ เหมือนโดนวางยาให้รถเสียไปเฉย ๆ โชคดีที่โทรให้ฟอร์ลันมาช่วยดูให้จึงขับมาต่อได้ แต่ก็ดันมาเจอยัยป้าขี้บ่น ทั้งที่อายุก็ไม่เท่าไหร่ แถมยังเป็นคนที่สวยใช้ได้ โดยเฉพาะตอนที่ไม่แต่งหน้าทาแป้งจนหนาเตอะเหมือนวันนี้ "ก็แล้วใครอยากมากับคุณ อ้อ ! กลับไปได้แล้วนะ ไม่ต้องไปส่ง เพราะฉันไม่ได้ขอ" เธอพูดกระแทกเสียงเข้าใส่ แล้วเบ้ปากมองบนใส่เขา ก่อนจะหันไปเปิดประตูรถ แล้วถึงได้หันกลับมาเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยรั้งเธอเอาไว้ "นี่ ! คิดว่าฉันเป็นคนขับรถรึไง ที่จะพามาส่งเพื่อให้ลงรถไปง่าย ๆ" "แล้วต้องการอะไร" "ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย" "เรื่อง ?" "เลิกรับงานนั่นซะ เพราะถ้ายังไม่เลิก ฉันคงให้เธอคบกับน้องสาวฉันต่อไปอีกไม
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 104

อีกฟากของบ้านเรือนไทยริมน้ำ เทียนสี่ใช้เรียวแขนทั้งสองข้างยันตัวเองให้ลุกขึ้นมาแล้วใช้สองมือนุ่ม ๆ ดันแผงอกแกร่งของลูเซิร์นให้เอนกายนอนลงไปบนหมอน ก่อนที่เธอจะเป็นฝ่ายปีนป่ายขึ้นไปอยู่บนตัวของลูเซิร์นราวกับจิ้งจอกสาวที่จำแลงกายลงมา เพื่อที่จะหลอกล่อเสือร้ายอย่างเขาให้ยอมจำนนลงตรงนี้ "ลูเซิร์น" เสียงหวานเอ่ยชิดริมหูที่ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เมื่อเธอเป็นฝ่ายจู่โจมเข้าหาเขาก่อน โดยที่เขาเองไม่ได้พูดขัดอะไรออกไป ปล่อยให้เธอได้ทำตามอย่างใจที่ต้องการ "ที่บอกว่าชอบฉันนี่..." เธอจงใจหยุดคำพูดนั้นไว้พลางกรีดปลายนิ้วชี้เรียวขาวลากไปมาตามแผ่นอกของเขาอย่างแผ่วเบา แล้วค่อย ๆ เคลื่อนต่ำลงมาหยุดอยู่ที่ใต้สะดือขาว ทำหัวใจแกร่งของเขาเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง "ชอบจริง ๆ เหรอ..." เสียงนั้นทำเขาแทบสติหลุดราวกับถูกยั่วให้จนมุมเข้าแล้ว ทำให้ ลูเซิร์นถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น ดวงตาสองสีที่กำลังจ้องมองเธออยู่เต็มไปด้วยความหลงใหลในแม่จิ้งจอกสาวตัวนี้ "ครับ" ตอนเพียงสั้น ๆ แค่นั้น แล้วไม่ได้พูดอะไรออกไป "ชอบแค่ไหนกัน บอกได้ไหม ?" ก้นขาว ๆ ของเธอกำลังตั้งใจบดเข้าไปหาลำตัวหนาของเขาอย่
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 105

"ซี้ด !" ร่องนุ่ม ๆ ของเธอตอดรัดแน่นจนเกินไป ทำให้เขาแทบจะทนไม่ไหวจวนเสร็จอยู่รอมร่อ ลูเซิร์นเชิดหน้าขึ้นสูดปากครางหวิว แล้วก้มลงมองร่างของคนสวยที่จ้องมองเขาอยู่ตลอดเวลา น่าแกล้ง ! แม่จิ้งจอกสาวจอมเจ้าเล่ห์ตัวนี้ที่เคยหลอกล่อหลอกถามเขา จนเผยความรู้สึกออกมา หากแต่ในตอนนี้กลับกลายเป็นลูกแมวตัวน้อยที่แสนเชื่องใต้ตัวของเขาเสียแล้ว ดวงตาแป๋วที่มองเขายังคงซุกซุนไม่เปลี่ยน เด็กดื้อตาใสในคืนนั้น มองร่างกายของเขาที่กำลังเคลื่อนไหวไปบนตัวเธออย่างไม่ยอมละสายตา ผิวขาว ๆ ที่ถูกเขาสัมผัสยามนี้ขึ้นเป็นรอยแดงไปหมดทั้งตัว ช่างน่าเอ็นดู... เทียนสี่น่าแกล้ง น่าฟัดเสียตั้งแต่ที่ได้เจอกันครั้งแรก เธอที่คอยตื้อถามเขาให้ทำแผลไม่ยอมหยุด เวลานึกถึง คิดแล้วน่าบดขยี้...บี้บดไปบนเรียวปากสวย ๆ ด้วยลำเอ็นของเขาเสียเหลือเกิน ไม่รู้ทำไม เขาถึงคิดกับเธอขนาดนี้ได้ ไม่ควรเลยจริง ๆ "อ๊า... คิดอะไรอยู่ ทำไมมองหน้าฉันแล้วถึงยิ้มแบบนั้น ?" เทียนสี่เอ่ยวาจาติด ๆ ขัด ๆ เมื่อส่วนล่างถูกโจมตีเขามาอย่างหนัก ๆ เน้น ๆ ระหว่างที่หัวสมองของเขาคิดย้อนกลับไปไกล ไกลเกินไปเรื่อย ๆ จนสองมือคู่เล็กที่ถูกเขารวบไว้เหนือ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 106

ลูเซิร์นกระเถิบถอยออกมาเล็กน้อย ในจังหวะที่จับร่างของเทียนสี่ให้พลิกตัวฟุบหน้าลงไปบนเตียงนอน ทั้งที่ตรงส่วนนั้นยังคงดูดรัดเขาเอาไว้แน่น แน่นจนแทบขาดจากกันเป็นสองท่อน "อ๊ะ !" สองมือบางกำผ้าปูที่นอนจนยับย่น สะโพกอันกลมกลึงถูกยกให้ลอยเด่นขึ้นมองเห็นกลีบกุหลาบอวบอูมดูชมพูระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ชัดจนน่ากระแทก แล้วก็บดขยี้เข้าไปซ้ำ ๆ "เด็กดี เรียกชื่อผม" "อ๊า ...ลูเซิร์น อย่าแกล้ง" เทียนสี่กระถดตัวหนี ในตอนนี้เขาขยับเอวสอบเข้าลึกและออกสุดเป็นจังหวะหนัก ๆ เน้น ๆ อยู่แบบนั้นแล้วดึงลำเอ็นออกมาจนเกือบสุดความยาวใหญ่ของมันทำเธอค้างเติ่งที่จู่ ๆ เขาก็ทำท่าว่าจะหยุดเอาเสียดื้อ ๆ ก่อนที่เขาจะดันแท่งเอ็นดุ้นใหญ่ให้กลับเข้าไปใหม่อีกครั้งและอีกครั้งลึกสุดลำโคน สวบ ! สวบ ! สวบ ! "อ๊า !" คนโดนแกล้งถึงกับมือสั่นเกร็งจิกเล็บลงไปบนที่นอนจนมันยับยู่ยี่ เขารั้งสะโพกของเธอกลับมา ก่อนที่ริมฝีปากสวยจะเม้มเข้าหากันเพื่อระบายความเสียวซ่าน ซึ่งได้รับจากคนด้านหลังที่อัดกระแทกกระทุ้งเข้าใส่ร่องอันฉ่ำเยิ้มอย่างดุดัน จนร่างกายของเธอนั้นกระเด้งไปข้างหน้า ทำให้เขาต้องเป็นฝ่ายดึงเอวบางของเธอกลับมาแล้วอัดเ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 107

"นับสิ คุณตั้งใจรึเปล่า" คิ้วสวยขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย ในคำตอบนั้น "คิดว่าไง ?" "ไม่แน่ใจ เลยถามดู" "ปีนี้คุณอายุเท่าไหร่" "22 แล้ว" "คิดว่าผมตั้งใจไหม ?" "อ๊ะคุณ ! นี่ตั้งใจเหรอ" ใช่ เขาตั้งใจ... รู้แบบนั้นแล้ว ฝ่ามือนุ่ม ๆ ก็กระทบเข้าที่ท่อนแขนแกร่งแบบไม่แรงนัก ก่อนที่เจ้าของใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาจะเงยขึ้นมามองเธอด้วยรอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์เหลือร้าย "ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดจากผมก็แล้วกัน หวังว่ามันจะถูกใจคุณ" พูดจบ ก็ยื่นใบหน้าเข้ามาฝังรอยจูบไว้ที่หน้าผากมนแล้วประคองเธอลุกขึ้นมาโอบกอดเอาไว้ภายใต้ผ้าห่มอุ่น "หลังจากคืนนี้ เรื่องของเราจะเป็นยังไงต่อไป" เธอถาม ขณะที่เอนกายพิงซบลงไปบนบ่าแกร่งของเข้าด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกสึกอบอุ่นและปลอดภัยเกินกว่าทุกครั้ง "แล้วคุณต้องการให้เป็นแบบไหน" "ฉันอยากมีคุณอยู่ใกล้ ๆ" "ผมอยู่ตรงนี้แล้ว ใกล้พอไหม" ลูเซิร์นยื่นใบหน้าเข้ามาคลอเคลียที่ข้างแก้มนุ่มแล้วเอ่ยออกมาชิดริมหู ก่อนที่เขาจะใช้ริมฝีปากขบเม้มลงมาเบา ๆ อย่างหยอกเย้า จนเธอรู้สึกจั๊กจี้หูจนใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง "ผมมีภารกิจที่ต้อง
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 108

ซ่าาา !!! จู่ ๆ ฝนก็เทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้าถล่ม ทำร่างที่เปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่มอุ่นรู้สึกเย็บวาบเมื่อฝนฟ้าและลมพายุพัดกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย "หนาวเหรอ ?" "อื้อ...นิดหน่อย" ลูเซิร์นที่ลุกขึ้นปิดหน้าต่างแล้วใช้ผ้าห่มอีกฝืนเข้ามาคลุมตัวเธอเอาไว้ เพื่อคลายหนาว ก่อนที่เขาจะนั่งซ้อนตัวลงมาที่เบื้องหลังของเธอแล้วกอดให้ไออุ่น "ยังหิวอยู่รึเปล่า ?" "ฉันไม่อยากกินอะไรเลยตอนนี้ แล้วคุณล่ะ หิวไหม อยากกินอะไรรึเปล่า" "นิดหน่อย" "ถ้างั้นเดี๋ยวฉันไปหาอะไรให้กินดีไหม" "ผมทนได้" ตอบพร้อมกับพลิกตัวเธอเข้ามากอดแนบกับแผ่นอกเพื่อให้ความอบอุ่นกับคนในอ้อมแขน "อย่าลำบากเลย" "แต่ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลยนะ" "ผมรู้ แต่ผมก็เป็นห่วงคุณเหมือนกัน" "เอ๊ะ !" "เมื่อหัวค่ำ ตอนที่ฟอร์ลันเดินเข้ามาบอกว่าคุณไม่สบาย ให้ยกเลิกงานเลี้ยงวันเกิดคืนนี้ รู้ไหม...ผมเป็นห่วงแทบแย่ พอจัดการเรื่องของเจคอปเสร็จแล้ว ก็รีบมาดู...พอเห็นว่าคุณไม่เป็นอะไร ผมก็โล่งใจสุด ๆ เลย" ได้ยินคำกล่าวของเขา เรียวปากสวยก็ยื่นเข้าไปหาแล้วจุมพิตเข้าที่ริมฝีปากของเขาเบา ๆ "อย่าห่วงเลย ฉันไม่เป็นไร" "คุณอยากดื่มอะไรไหม
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 109

"เข้าไปข้างในก่อน เดี๋ยวก็ปอดบวมเข้าจนได้" มือเล็กที่ถือร่มก้าวเข้ามาจนตัวร่มบดบังสายฝนให้กับมาเฟียใหญ่ ที่ตอนนี้กลายเป็นแค่ลูกหมาที่เปียกปอนไปกับฝนจะไปหลบตรงไหน หรือ ติดต่อใครก็ไม่ได้ น่าสังเวช ! "ไม่ได้มาสมน้ำหน้าฉันหรอกเหรอ ?" เธอมองหน้าเขา โดยไม่ได้พูดอะไร แต่ยื่นร่มที่กางอยู่ให้กับเขาได้ถือไว้แทน "เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็เช็ดผมให้แห้ง รอจนฝนหยุดตกค่อยกลับ" เจ๊หวานบอกกับเขา ก่อนที่ทั้งคู่จะก้าวเข้ามาในรั้วบ้าน "ทำไมเธอถึงช่วยฉัน" คาลวินเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตู ทั้งที่เนื้อตัวยังคงเปียกโชกไม่ต่างจากกับลูกหมาที่ตกน้ำ "ปกติหมาแมวหลงทางมา ฉันก็ช่วยอยู่แล้ว นี่คนแท้ ๆ ทำไมถึงจะไม่ช่วย" "นี่ปากเหรอ ?" "ก็ปากน่ะสิ เห็นเป็นอะ..(ไร) อื้อ !" พูดไม่ทันได้ขาดคำดี คาลวินก็ดึงคนพูดมากเข้ามาจูบช่วงชิงลมหายใจเข้าไปอย่างดุดันเพื่อให้เธอเงียบ "อื้อ !" เจ๊หวานพยายามดันตัวเองออกมาจากอ้อมแขนของเขาแต่ไม่เป็นผล สัมผัสของเขาเต็มไปด้วยความร้อนแรง ทำให้เธอใจสั่นเนื้อตัวสั่นเทิ้มไปหมดทั้งตัว "หึ ! ปากจริง ๆ ด้วย" คาลวินผละจูบออกมาแล้วยิ้มให้เธออย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมกับเลียริมฝีปากแล
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 110

กลิ่นหอมของดอกไม้จากครีมอาบน้ำส่งกลิ่นฟุ้งไปทั่วห้อง เมื่อร่างสูงของคาลวินก้าวออกมาจากห้องน้ำ พร้อมด้วยผ้าขนหนูสีขาวผืนบางที่เขาพันไว้รอบเอวอย่างหมิ่นเหม่ เผยให้เห็นรอยสักและตราสัญลักษณ์ของเทวทูตสีเงินที่ปรากฏอยู่บนแผงอกแกร่งแลดูน่าเกรงขามมีความเซ็กซี่ปนอยู่ตรงนั้น ทำให้เตะตาของใครบางคนที่นั่งอยู่ปลายเตียงจำต้องเบนสายตาหลบเลี่ยงไปทางอื่น "นี่ชุดใคร ?" คาลวินตรงเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้า ขณะที่ละอองน้ำยังคงเกาะอยู่ตามเนื้อตัวและแผ่นหลังกว้างของเขา "แฟนเก่า" "อะไร ?" คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันพร้อมกับจ้องหน้า "เคยมีแฟน ?" "นี่คุณ ! ฉันก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไรนะ ทำไมจะมีแฟนบ้างไม่ได้" เจ๊หวานอารมณ์เสียวางชุดเสื้อเชิ้ตและกางเกงขายาวไว้คู่กัน ก่อนจะลุกหนี แต่ก็ต้องหยุดชะงัก "เคยมี แต่ไม่เคยทำเรื่องอย่างว่านั่น หึ !" เธอหันมา เพราะเสียงหัวเราะที่ดังก้องอยู่ในลำคอของคาลวิน ซึ่งอดนึกแปลกใจไม่ได้ว่าเธออยู่รอดมาได้ยังไงจนถึงเขา ทั้งที่บอกว่าเคยมีแฟนมาแล้ว แต่เขาดันได้เป็นคนแรก... เหลือจะเชื่อ ! "หยุดนอกเรื่องแล้วก็ใส่เสื้อผ้า ฝนหยุดตกแล้วจะได้รีบกลับ" เจ๊หวานหยิบเอาชุดที่วางอยู่ยื
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
910111213
...
15
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status