บททั้งหมดของ สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย: บทที่ 121 - บทที่ 130

"ล...ลูเซิร์น ค...คุณเข้ามาในนีัได้ยังไงคะ ?" เทียนสี่ก้าวเข้าไปหยุดอยู่เบื้องหลังข้างผู้ชายทั้งสองคนที่กำลังจ้องหน้ากันอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ หรือ บดขยี้ให้แหลกกันไปข้าง "อย่าแปลกใจเลยครับ คนของผมดูแลระบบรักษาความปลอดภัยที่นี่ คุณเองก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ ?" ลูเซิร์นเบนสายตาไปหาวิคเตอร์พลางเลิกคิ้วหนา ๆ ขึ้นหยั่งเชิง ก่อนที่อีกฝ่ายจะพยักหน้าพลางหรี่ตาลงมองหน้าของลูเซิร์นที่จ้องมองเขาด้วยดวงตาที่ไม่กะพริบ "ไหนคุณว่าไม่ใช่คู่แข่งผมไง ?" "แล้วผมบอกตอนไหนว่าจะแข่งกับคุณ" ลูเซิร์นพูดสวนกลับมา ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังเผชิญหน้ากัน ก่อนที่เขาจะหันไปสบตากับคนรักที่ยืนอยู่ด้านหลังของวิคเตอร์แล้วดึงสายตากลับมาจ้องมองคนที่อยู่ตรงหน้า "คุณเองสินะ ผู้ชายที่อยู่ในรถคันนั้น แล้วก็คนที่เทียนสี่บอกว่าชอบ" "..." คำพูดนั้น ทำให้ลูเซิร์นกระตุกยิ้มมุมปาก "ว่าแต่...คุณเอาน้องสาวผมไปไว้ที่ไหน เล่นให้ความหวังแล้วชิ่งหนีไปแบบนั้น ดูไม่แฟร์กับนาร์เซียเอาซะเลยนะ" คำพูดของวิคเตอร์ที่ดูคล้ายกับว่าจะไม่ยอมอ่อนข้อให้ลูเซิร์นง่าย ๆ อาจไม่ใช่เรื่องของเทียนสี่เข้าเสียแล้ว หากแต่กลับเป็นเรื่องของนาร์เซียน้องสา

คฤหาสน์หรูหราของซาร์เดญญ่า เซสส์น็อก ลูเซิร์นก้าวเข้ามาภายในห้องทำงานของคาลวินทันทีที่มาถึง และ ถูกเรียกตัวให้เข้าพบ ขณะที่เดินเข้ามารู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่ตึงเครียด สังเกตได้จากสายตาของฟอร์ลันที่อยู่หน้าประตู คิมลีวายที่ยืนอยู่เบื้องหลังของผู้เป็นนาย หลังจากสิ้นสุดการสนทนาจากสายที่โทรเข้ามาของใครบางคน "กูเพิ่งวางสายจากสายคุณวิคเตอร์" น้ำเสียงที่เย็นเยือกเย็น เอ่ยออกมาภายในห้องที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงของเครื่องปรับอากาศที่คอยให้ความเย็น จนรู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่เข้ามาปกคลุมภายในห้อง "ครับ" ลูเซิร์นตอบเพียงสั้น ๆ แล้วก้มหน้าลง โดยไม่ได้พูดอะไรออกมา ซึ่งนั่นทำให้คาลวินรู้สึกไม่พอใจกับท่าทีของเขา "มึงพูดแค่นี้ ?" "คุณคาลวินอยากให้ผมเล่าอะไรครับ ในเมื่อทางนั้นเป็นฝ่ายโทรมาคุยแล้ว" "ไม่คิดจะอธิบายอะไรสักหน่อยเลยรึไง" "ไม่ครับ" ปึ้ง ! "ไอ้ห่า ! มึงรู้ไหมว่ากูต้องเสียอะไรไปบ้าง จากการที่ถูกทางนั้นล้มเลิกการเซ็นสัญญา เมิงพูดง่าย ๆ แค่นี้เองเหรอ ?" คาลวินกระแทกมือฟาดลงมาบนโต๊ะทำงานดังลั่นห้อง ก่อนที่จะลุกขึ้นมาชี้หน้ามือขวาคนสนิทด้วยความกราดเกรี้ยวจนเสียงดังออกไ

คาลวินรู้มาโดยตลอดว่าลูเซิร์น หรือ เด็กผู้ชายที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้เมื่อ 20 กว่าปีก่อนถูกอาชญากรส่งตัวมาเพื่อลอบสังหารเขา เด็กผู้ชายผู้มีดวงตาสองสีคู่นี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่ทุกอย่างถูกเตรียมไว้หมดแล้ว... ลูเซิร์น ไม่ใช่เด็กผู้ชายที่เกิดมากจากครรภ์มารดาปกติทั่วไป แต่เขาถูกเหล่าอาชญากรพวกนั้นสร้างขึ้นมาด้วยวิธีการผสมเทียมจากเชื้อของบุรุษและสตรีจากผู้ที่ถูกเลือกมาแล้วว่าเหมาะสมที่ต้องการให้ขยายเผ่าพันธุ์ จากการผสมเทียมของบุคคลหนึ่งกับอีกบุคคลหนึ่ง หรือ ที่เรียกว่าเด็กหลอดแก้ว การกลายพันธุ์ทางพันธุกรรมจากภาวะผิดปกติบางอย่างแต่กำเนิด ทำให้เขามีดวงตาสองสีที่ไม่เหมือนใคร โดยตาข้างหนึ่งมีสีเทาฟ้าส่วนอีกข้างมีสีน้ำตาล ที่เรียกว่า ภาวะตาต่างสี หรือ Heterochromia คือภาวะที่คนเรามีสีของม่านตาสองข้างไม่เท่ากัน หรือมีสีของดวงตาข้างเดียวแต่มีมากกว่า 1 สี เกิดจากปริมาณเมลานินหรือเม็ดสีในม่านตาที่ผิดปกติ โดยที่ลูเซิร์นไม่รู้เลยว่าพ่อและแม่ที่แท้จริงของเขาเป็นใคร หน้าตาเป็นยังไง ร่างกายของเด็กคนหนึ่งที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้เป็นเครื่องมือของการสร้างเปลี่ยนถ่ายประชากรเพื่อโลกใบใหม่ เกิดขึ้นมา

"ฉันจะอาลัยอาวรณ์ถึงใครแล้วคุณจะทำไม !" "ก็ไม่ทำไม แต่ควรให้เกียรติกันหน่อย เพราะอย่างน้อย คุณก็เคยนอนกับผม" คำพูดที่ร้ายกาจของเขา ทำให้เทียนสี่โกรธจนปากสั่น "ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้ เลวได้ขนาดนี้ !" "ผมเลวได้มากกว่านี้อีก" ลูเซิร์นกระตุกยิ้มร้ายกาจ ก่อนจะโน้มเข้าใกล้เธอจนปลายจมูกสัมผัสกัน "อยากลองดูไหม ?" "ปล่อยฉันนะ !" "ที่ผ่านมาผมก็เคยปล่อยคุณไปแล้ว แต่คุณไม่ยอมไปเอง แล้วตอนนี้มาเรียกร้องหาอะไร" น้ำเสียงกดต่ำพูดออกมาอย่างเยือกเย็นราวกับไม่ใช่คนเดิมที่เธอเคยรู้จัก เธอร้องไห้จนไม่มีน้ำตาที่จะไหล ดวงตาคู่สวยบัดนี้ดูบวมช้ำจนน่าสงสาร แต่ทว่า...ลูเซิร์นกลับไม่มีทีท่าว่าอ่อนโยนต่อเธออีกต่อไปแล้ว "เขาดีกับคุณขนาดไหน ทำไมคุณต้องฆ่าเขาด้วย ทำไม !" "คนตายไปแล้ว ก็คือตาย ส่วนคนอยู่ ก็มีหน้าที่ที่ต้องทำ" "จะทำอะไร ?" "ก็ให้คุณได้สืบทายาทของคุณไง เรา...เริ่มจากอะไรดี" "ย...อย่านะ ! ครั้งนี้...ฉันจะไม่ยอม !" "คุณเองไม่ใช่เหรอ ที่อยากได้ผม เสนอตัวให้ผม..." ลูเซิร์นพูดพลางเลื่อนมือต่ำลงมาที่กระดุมเสื้อบนหน้าอกอวบของเธอแล้วค่อย ๆ ปลดออกทีละเม็ด ทีละเม็ดอย่างอ้อยอิ่งร

เทียนสี่หลับตาลงไม่อยากจดจำภาพเหล่านี้ ทันทีที่เขาเปลือยกายต่อหน้าเธอ โดยที่ไม่เต็มใจดู หากแต่ยิ่งหนีกลับกลายเป็นถูกครอบงำไว้ด้วยสัมผัสที่ร้อนแรง ฝังลึกจนติดตรึงอยู่ในหัว... "มองผม !" "... !" ลูเซิร์นรั้งใบหน้าสวยให้หันมาสบตาเขาพร้อมกับสะโพกแกร่งที่ขยับซอยแท่งร้อนดุ้นใหญ่ผลุบเข้าและปลิ้นออกภายในร่องรูเล็ก ๆ ที่ปราศจากการเล้าโลม ไม่มีแม้แต่น้ำใส ๆ หล่อลื่นที่ไหลออกมาพอช่วยให้เบิกทาง จนความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง เมื่อส่วนอ่อนไหวที่ไวต่อความรู้สึกของเธอถูกรุกล้ำเข้ามา โดยไม่ได้ถูกเบิกทาง ทำหยาดน้ำตาที่ยังไม่เคยได้เหือดแห้งไหลอาบแก้มพวงแก้มอีกครั้ง "ฮึก !... " ใบหน้าสวยสะบัดหนีไปด้วยเสียงสะอื้นไห้ เมื่อคนบนตัวเคลื่อนไหวร่างกายเข้าหาร่องรักอันอ่อนไหวในจังหวะที่หนักหน่วง ปึก ปึก ปึก ! เธอกัดริมฝีปากของตัวเองเข้าหากันแน่นเพื่อระบายความเจ็บปวดนั้นทิ้งไป พยายามดันหน้าท้องแกร่งออกห่าง หวังให้เขาอ่อนโยนต่อเธอสักนิด หากแต่ไม่เป็นผล ดวงตาคมกริบเหลือบมองคนสวยเจ้าน้ำตา ทว่าเขากลับไม่ได้คิดสงสาร สาดความดิบเถื่อนเข้าหารูร่องของเธอหนัก ๆ เน้น ๆ จนกลีบกุหลาบบอบบางทนต่อความเสียดสีไม่ไหวเ