บททั้งหมดของ สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย: บทที่ 91 - บทที่ 100

"ส่งกระเป๋ามา !" หมับ ! เทียนสี่ยื่นกระเป๋าสะพายที่มีโทรศัพท์มือถืออยู่ด้านในให้กับเจคอป ก่อนที่เธอจะถูกพาออกจากลิฟต์ไปที่บันไดทางหนีไฟ หลังจากที่เครื่องมือสื่อสารที่อยู่ภายในกระเป๋าสะพายถูกโยนทิ้งลงจากที่สูงลงสู่พื้นด้านล่างพร้อมกระเป๋าใบนั้น "คิดว่าทำแบบนี้ได้มันจะได้ผลรึไง ?" เทียนสี่ไม่มีทางเลือกนอกจากทำตามอีกฝ่าย เพราะเครื่องมือสื่อสารชิ้นเดียวที่จะติดต่อหาทุกคนได้ถูกโยนทิ้งไปแล้ว หากแต่เทียนสี่กลับเหนี่ยวรั้งตัวเองไว้ไม่ยอมตกเป็นเครื่องมือของมิสเตอร์เจคอปง่าย ๆ "มันต้องมีสักคนแหละที่คิดจะช่วยเธอ ถึงเวลานั้น เธอก็ดูเองแล้วกันว่ามันจะได้ผลรึเปล่า" "ไม่มีใครยอมทำตามลูกไม้ตื้น ๆ แบบที่คิดหรอกนะเจคอป มันไม่มีประโยชน์หรอกที่จะทำแบบนี้" หมับ ! เจคอปกระชากเรียวแขนของเธอให้มาด้วยกัน พร้อมทั้งสมุนของเขาที่ยกปืนขึ้นขู่ หากเทียนสี่ก็ยังคงยืนกรานไม่ยอมทำตามง่าย ๆ "กูมาให้มานี่ไง !" ขณะที่เจคอปกำลังยื้อยุดฉุดกระชากเรียวแขนของเธอให้ไปด้วยกัน ทว่า ทันใดนั้นเอง วิคเตอร์ที่สั่งให้คนของเขาที่มีใช้อิทธิพลและเส้นสายส่วนตัวเพื่อเรียกหน่วยพิเศษเฉพาะกิจ โดยแจ้งเจ้าหน้าที่ให้ช่วยตรวจสอบว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ! เจ๊หวานเปิดประตูออกมาภายหลังจากได้ยินเสียงประตู ซึ่งถูกเคาะเบา ๆ จากทางด้านนอกแล้วพบว่าเป็นน้องสาวเจ้าของคฤหาสน์แห่งนี้ "อ้าว ! นังเทียนกลับมาแล้วเหรอ ?" "อืม ...โทษทีนะเจ๊ ที่เมื่อเช้าฉันไม่ได้แวะมาหา" "ไม่เป็นไร ข้ารู้อยู่ว่าเอ็งต้องรีบไปทำงานแต่เช้า แล้วนี่...ทำไมถึงกลับไวนักวะ" เจ๊หวานสบตาของเทียนสี่พร้อมกับปิดประตูหลังจากที่เธอก้าวเข้ามานั่งที่ปลายเตียงนอนหรูหราที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี "พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อย" "นิดหน่อยของเอ็งนี่... มันแค่ไหนกันวะ ?" เจ๊หวานขมวดคิ้วถามด้วยสีหน้า และ ใจคอที่ไม่ดี เพราะคำว่าเกิดเรื่องสำหรับเทียนสี่แล้ว มันไม่เคยมีคำว่านิดหน่อยเลยแม้แต่ครั้งเดียว "มีคนกราดยิงรถของคุณวิคเตอร์" "หา ! นี่นะที่เรียกว่านิดหน่อยของเอ็ง ?!!" "ยังมีอีก" "อะไร ?" เจ๊หวานหน้าซีด กลัวว่าเรื่องที่เล่าจะร้ายแรงกว่าเดิม ซึ่งมันก็ไม่ได้เกินไปจากที่คาดเดาเอาไว้ "มีคนจับฉันไว้เป็นตัวประกัน ก่อนที่ฉันจะถูกใครบางคนช่วยออกมาได้ แล้วพามาส่งที่นี่" "บ้าน่า ! แล้วนี่เอ็งเป็นอะไรมากรึเปล่า" เจ๊หวานพุ่งเข้าจับที่เรียวแขนเล็กทั้งสองข้างของเทียนสี่แล้ว

ผัวะ ! เสียงที่ดังอยู่ในห้องลับชั้นใต้ดินภายในห้องที่ลึกที่สุดด้านล่าง เปรียบเสมือนห้องทดลองและวิจัยยาบางอย่างภายใต้การควบคุมของคาลวินในคฤหาสน์หรูหราของซาร์เดญญ่า เซสส์น็อก แต่ยามนี้กลับถูกใช้เป็นที่สำหรับมีไว้ทรมานนักโทษอย่างเจคอปที่กำลังถูกหมัดหนัก ๆ อัดเข้าที่ใบหน้าและลำตัวซ้ำแล้วซ้ำอีกด้วยน้ำมือของเหล่าชายชุดดำที่เป็นคนของเทวทูตสีเงิน ผัวะ ! "ถุย ! แน่จริงมึงปล่อยกูสิวะ ไอ้คาลวิน !" เจคอปถ่มน้ำลายที่ปนด้วยคราบเลือดสีแดงสดลงบนพื้นแล้วจ้องมองใบหน้าอันเหี้ยมเกรียมของคนที่ยืนพ่นควันบุหรี่อยู่ด้านหลังของเหล่าบอดี้การ์ดในชุดสีดำ "ปล่อยก็โง่ !" คาลวินยังคงพ่นควันบุหรี่อย่างสบายใจแล้วมองดูคนของเขารัวหมดหนัก ๆ เขาใส่ร่างของเจคอปราวกับว่าเป็นกระสอบทราย ผัวะ ผัวะ ! "มึงมันก็แค่ไอ้คนไร้สมรรถภาพ แน่จริงมึงมาตัวต่อตัวกับกูสิวะ" ได้ยินคำกล่าวว่าไร้สมรรถภาพคาลวินย่างสามขุมเข้าไปซัดโครมเข้าที่เบ้าหน้าของเจคอปแทนเหล่าบอดี้การ์ดชุดดำแล้วกระชากกลุ่มผมที่ท้ายทอยอย่างรุนแรง จนเจคอปต้องเป็นฝ่ายแหงนหน้าขึ้นมองมาอย่างจำยอม "มึงรู้เหี้ยอะไรมาบ้าง !" "ก็รู้ว่าเอ็นมึงไม่แข็งมานานแล้วไง ไอ้ก

ร่างเพรียวบางของสายน้ำผึ้ง หรือ เจ๊หวานที่เดินมาถึงบันไดทางลงตึกขาวหลังใหญ่ ก็ได้พบรถหรูของใครบางคนจอดอยู่ด้านหน้าพร้อมกับเปิดกระจกรถลงมาเพื่อพูดคุยบางอย่างกับเธอที่เพิ่งจะก้าวเดินมาถึง มาเฟียแสนจะเย็นชาที่สุดสำหรับเธอ... "ขึ้นรถสิ ฉันจะไปส่ง" คาลวินพูดขึ้นพลางจ้องหน้าเธออย่างเรียบเฉย หากแต่อีกคนกลับไม่ต้องการที่จะไปกับเขาเลยเลือกที่จะปฏิเสธออกไป "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเองได้" "ใครถามความเห็นเธอ ฉันบอกให้ขึ้นรถ" "แต่ว่า..." "อยากให้คนรู้เรื่องฉันกับเธอนักรึไง" ดวงตาคมกริบมองมาที่เธออย่างจับจ้อง ทำให้เจ๊หวานรู้สึกได้ถึงความกดดันที่แฝงอยู่ภายใต้แววตาคู่นั้นของเขา "จะบ้าเหรอ !" "งั้นก็ขึ้นรถ" คาลวินออกคำสั่งอย่างเยือกเย็น ทำให้เจ๊หวานไม่มีทางเลือก จึงได้ก้าวขึ้นรถไป ไม่ใช่เพราะเธอกลัว แต่เพราะว่าเธอต้องการที่จะกลับออกไปให้พ้นจากตรงนี้เสียที... แกร๊ก ! หลังจากที่เจ๊หวานกลับ เพราะงานเลี้ยงถูกยกเลิกไปแล้ว เทียนสี่ก็ได้ก้าวลงจากบันไดทางเดินของชั้นสองลงมาที่ชั้นล่างที่เป็นห้องครัว ที่นี่ไม่มีแม่บ้าน คนจัดเตรียมอาหารประจำก็ไม่มี ไม่มีแม้กระทั่งคนที่คอยทำความสะอาด ปัดกวาด

"นี่คุณถูกยิงเหรอ ?!" เทียนสี่ตกใจมองหน้าอีกคนที่ไม่ยอมบอกอะไรเธอเลย อีกทั้งเมื่อตะกี้ก็ยังอุ้มเธอมาที่รถ ไหนจะเดินลงไปซื้อชานมไข่มุกนี่มาให้กับด้วย "ทำไมไม่บอกฉันคะ ?" เทียนสี่กระวนกระวายใจน้ำตาคลอเบ้า รีบควานหาของรอบ ๆ ตัว แล้วเปิดไปที่ลิ้นชักกล่องคอนโซลกลางขนาดเล็กเพื่อหาของที่อยู่ด้านในนั้นมาช่วยพันแผลและห้ามเลือดที่ยังคงไหลซึมจากบริเวณท่อนแขนแกร่ง ก่อนที่เธอจะเปิดไปเจอของบางอย่างที่ถูกเก็บซ่อนเอาไว้อยู่ภายในนั้น "นี่มัน!!..." ผ้าเช็ดหน้า ! เทียนสี่รู้สึกอึ้งไปชั่วขณะ เมื่อเห็นว่าผ้าเช็ดหน้าที่เธอเคยใช้พันแผลให้กับเขาในวันแรกที่ได้เจอกันมันยังคงถูกเก็บไว้อย่างดีอยู่ภายในรถของเขา มันดูขาวสะอาดจากการถูกซักและรีดอย่างพิถีพิถันจนเหมือนใหม่ ทว่าที่จำได้ เพราะลวดลายบนผ้าผืนนี้มีรอยด้ายเล็ก ๆ ที่หลุดออกจากกัน ตอนเธอเก็บมันใส่ในกระเป๋าสะพายแล้วเกี่ยวเข้ากับพวงกุญแจรถมอเตอร์ไซค์คันเก่งที่เธอเคยใช้ตอนเป็นไรเดอร์ โดยที่เทียนสี่จดจำได้ดีว่ามันคือผืนเดียวกัน ไม่ผิดแน่ ! "คุณยังเก็บมันไว้อยู่อีกเหรอ ?" เทียนสี่เอ่ยถามเขาเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง ก่อนที่ลูเซิร์นจะพยักหน้าให้เธอแล้วเหลือบมอ