บททั้งหมดของ สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย: บทที่ 131 - บทที่ 140

141

บทที่ 131

ลูเซิร์นโน้มใบหน้าลงมาจูบสัมผัสที่ซอกคอระหง ใบหน้าคมซุกไซ้ไปที่เนินเนื้อนุ่มหยุ่นดูดดึงผิวเนียนจนขึ้นเป็นรอยแดงใบทั่วตัว ขณะที่เอวสอบยังคงกดกระทุ้งดุ้นเอ็นลำใหญ่ใส่รูรักของเธอไม่หยุด อัดกระแทกกระทั้นเข้าลึกสุดความยาวของมัน ปึก ปึก ปึก ! เขารัวสะโพกแกร่งหนัก ๆ เน้น ๆ ก่อนที่ห้วงอารมณ์สุดท้ายจะแตะถึงขอบฝั่งเร่งสาวลำเอ็นเข้าออกรูร่องที่บวมอ้าอย่างเมามันจนความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านให้กับเธอ เพียงไม่นาน เสียงหวานก็ครางออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ "อื้ออ..อิอ๊า" "อ๊าสสสส" เสียงคำรามดังก้องไปทั่วห้อง เมื่อร่างกายกระตุกเกร็งพร้อมกับปลดปล่อยน้ำเชื้ออุ่น ๆ เข้าไปในโพรงนุ่มทุกหยาดหยดเสร็จสมไปกับเธอที่เนื้อตัวสั่นเทาไปพร้อมกับเขา หากแต่หยาดน้ำตายังคงรินไหลอยู่ ขณะที่เขาคาท่อนเอ็นอุ่น ๆ แล้วค่อย ๆ ถอยออกมา บ๊วบ ! ลำเอ็นถูกถอนออกจากร่องบวมเป่งที่ถูกเสียดสีอย่างหนักหน่วงเป็นเวลายาวนาน ทำหุบไม่ลงเรียวขายังคงสั่นเกร็ง จนเขาต้องช่วยจับ หากแต่เธอกลับดันแผงอกแกร่งห่างออกไป ไม่ยอมให้เข้าใกล้ "เสร็จแล้วก็ถอยไปซะ" มือบางดึงผ้าห่มหนาเข้ามาปิดบังเรือนร่างแล้วพลิกตัวหันหลังให้เขาพร้อมกับสะ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 132

สุสานแห่งหนึ่ง เทียนสี่ยืนอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ที่ด้านหน้ามีหลุมศพกับป้ายที่ถูกจารึกด้วยหินอย่างดีมีดอกไม้สดสีขาวประดับไว้อย่างสวยงามสมกับที่เป็นหลุมศพผู้นำเทวทูตสีเงินอย่าง คาลวิน ซาร์เดญญ่า เซสส์น็อก "อยู่ที่นี่แล้วจริง ๆ เหรอคะ พี่คาล" เทียนสี่หอบช่อดอกไม้สีขาวถือไว้ในมือที่สั่นระริกพร้อมกับยืนร่ำไห้อยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน ขณะที่สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างต่อเนื่อง โดยมีร่มของลูเซิร์นคอยบดบังสายฝนให้มากว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว ทว่า อยู่ ๆ เทียนสี่รู้สึกหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม ทำให้ร่างสูงของลูเซิร์นพุ่งเข้าไปประคองร่างไว้ไม่ให้ล้มพร้อมกับบอดี้การ์ดที่กรูกันเข้ามาช่วยถือร่มไว้ให้ "ถอยออกไป ฉันไม่อยากอยู่ใกล้คุณ !" "ก็ถ้าไม่ดื้อ แล้วกินให้เยอะ ๆ คุณคงไม่เป็นแบบนี้" เพราะรู้อยู่เต็มอกว่าเธอดื้อรั้นกินข้าวได้ไม่ถึง 5 คำแต่ก็ยอมพามา เพราะอดไม่ได้ที่จะปล่อยเธอทุกข์ใจอยู่แบบนี้ สุดท้ายก็ต้องยอมจนได้ "กินไม่ลง" เทียนสี่แสดงสีหน้ารังเกียจคนข้าง ๆ ก่อนจะเดินเอาดอกไม้ไปวางที่หน้าหลุมศพ "หนูจะระลึกถึงเสมอ ไว้เจอกันนะคะพี่คาล" พูดจบ ก็ปาดน้ำตาที่ไหลรินออกจากดวงตาคู่สวย แล้วหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ามาเฟียห
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 133

เทียนสี่กอดอกแล้วเดินไปมา พลางขบคิดบางสิ่งบางอย่างอยู่ในหัวสมองของตัวเอง "ฉันอาจจะต้องเล่นตามเกมของพวกเขา" เกม...ที่ใครบางคนอาจจะกำลังวางแผนอยู่ เกมที่ไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ควบคุม "งั้นข้าเอาด้วย" เจ๊หวานเองก็คิดไม่แตกต่าง พลางรวบเอาข้อมือบางให้มาด้วยกัน ทว่าเทียนสี่กลับรั้งเรียวแขนของตัวเองไว้ "เดี๋ยวก่อนเจ๊ !" "มีอะไร ?" "ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ" "ถามมาได้เลย" "ทำไมเจ๊ถึงได้คิดว่าพี่ชายของฉันยังมีชีวิตอยู่" "เป็นถึงหัวหน้ามาเฟีย ไม่ตายง่ายเกินไปหน่อยรึไง ?" "แล้วทำไมถึงได้คิดว่าเขาจะยังอยู่ เชื่อมั่นอะไรในตัวเขา ทั้งที่เจ๊เพิ่งจะเคยเจอกับเขาแค่ครั้งเดียวเองไม่ใช่เหรอ" เทียนสี่ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างสงสัยแล้วสบตาเจ๊หวานอย่างรอคอยคำตอบ "เอ่อคือ..." ขณะที่เจ๊หวานกระอัดกระอ่วนในใจพลางเม้มปากเข้าหากันแน่น แล้วถอนหายใจออกมา "ข้าจะไม่ปิดบังหรือว่าโกหกอะไรเอ็งก็แล้วกัน" คำกล่าวนั้น ทำให้เทียนสี่นึกถึงคำพูดที่ลูเซิร์นเคยบอกเธอไว้เกี่ยวกับเจ๊หวานถึงเรื่องรางบางอย่างที่ควรจะเล่าเมื่อถึงเวลา ที่พูด...คงจะหมายถึงเรื่องนี้สินะ "มีอะไรที่ฉันยังไม่รู้เหรอ" เทียนสี่ขยับเข้าไปหาเ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 134

เทียนสี่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าของมาเฟียหนุ่มผู้มีดวงตาสองสีที่จ้องมองเธอมาตลอดตั้งแต่ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ "ฉันอยากกลับแล้ว" พูดเพียงแค่นั้น ลูเซิร์นก็เบนตามองไปทางเจ๊หวานทันที "เดี๋ยวผมให้คนไปส่ง" "ขอบคุณนะคะ" เจ๊หวานตอบกลับมาแล้วยิ้มให้ ลูเซิร์นพยักหน้าก่อนจะดึงความสนใจกลับมาหาคนที่ยืนอยู่ข้างกายเขา แล้วถือวิสาสะอุ้มเธอขึ้นมาไว้บนแผงอกแกร่ง หมับ ! "อ๊ะ !" เทียนสี่แก้มแดง สายตาเหลือบไปทางเจ๊หวานอย่างรู้สึกเขินอายก้มหน้าซบลงที่บ่ากว้างพลางพูดเสียงเบาให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคนเท่านั้น "อุ้มทำไมคะ ฉันเดินเองได้" "เมื่อเช้ากินข้าวไปกี่คำ เกิดคุณเป็นลมล้มหัวฟาดพื้นไปผมจะทำไง" ว่าจบ หันไปสบตาเจ๊หวาน "ขอตัวนะครับ" จากนั้นก็ได้อุ้มคนบนแขนไปที่รถหรูของเขา โดยมีบอดี้การ์ดคอยตามไปส่ง "คุณอยากกินอะไรไหม เดี๋ยวผมแวะให้" "ชานมไข่มุก" "ติดหวานเกินไปรึเปล่าคุณ หมู่นี้ขอให้ผมซื้อให้กินทุกวันเลย" "ถ้าไม่เต็มใจแล้วจะมาถามทำไม ?" เทียนสี่หน้ามุ่ย เหมือนเด็กถูกขัดใจ ทว่ายังพูดไม่ทันได้ขาดคำดี อันมิ่งก็หิ้วชานมไข่มุกมาให้เธอถึง 2 แก้วก่อนส่งมันให้กับเธอได้รับไปด้วยรอยยิ้มกว้าง ๆ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 135

"นี่ปล่อยนะ ฉันจะรีบไปอาบน้ำ" เธอดันตัวออกจากวงแขนแกร่ง ก่อนที่ลูเซิร์นจะปล่อยเธอเป็นอิสระ เทียนสี่ก้าวเข้าไปเปิดตู้ลิ้นชักจะหยิบเอาผ้าขนหนู ทว่าเธอดันเจอเข้ากับสิ่งของบางอย่างที่ไม่ใช่ของเขา แต่มันเป็นของของเธอ "นี่มัน ! " มือบางหยิบผ้าเช็ดหน้าที่เคยใช้พันแผลให้เขาถึงสองครั้ง ซึ่งถูกซักเก็บไว้อย่างดี พร้อมกับเอ่ยถามคนที่ก้าวเข้ามาซ้อนตัวจากทางด้านหลัง ก่อนเกยปลายคางเรียวแหลมลงมาวางไว้ที่ไหล่มนโอบกอดเอวคอดของเธอเอาไว้อย่างหลวม ๆ "ยังเก็บมันไว้อยู่อีกเหรอ" เพราะเห็นว่าเส้นด้ายบนผ้าเริ่มหลุดหลุ่ยมากขึ้นกว่าเดิมแล้ว ทำให้เธอเอ่ยถามเขา "ครับ" ตอบกลับมาเพียงแค่นั้น ฝ่ามือหนาถูกสอดเข้าหาต้นขาเรียวขาวอย่างแนบชิด จนเธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมเย้ายวนที่คุ้นเคยจากเรือนกายกำยำของเขาที่ลอยฟุ้งเข้ามาเตะปลายจมูกของเธอทำใจไหวสั่นจนเธอต้องรีบถอนตัวออกมา "ข...ขอฉันไปอาบน้ำก่อนนะ" หมับ ! "งั้นอาบพร้อมกัน" ลูเซิร์นรั้งเธอเอาไว้แล้วพลิกร่างนุ่มให้หันกลับมาแล้วช้อนตัวเธอขึ้นมาบนท่อนแขนแกร่ง "เดี๋ยวผมช่วยถูหลังให้" "เอ่อ ม...ไม่เป็นไรค่ะ ฉันอาบเองได้" "ผมรู้ แต่ถ้ามีผมช่วย คุณน่าจะเสร็จไวกว
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 136

ลูเซิร์นชักรูดแก่นกายของตัวเองแล้วขยับเข้าไปตรงกลางระหว่างเรียวขาใช้มือยกขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นพาดไหล่กว้าง เอาไว้แล้วหันไปกดจูบข้อเท้าเนียนที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำเล็ก ๆ ที่เกาะอยู่จนเหือดหายไป แล้วเบนสายตามองร่างสวยที่นอนพิงตัวไปกับอ่างอาบน้ำ โดยมีผ้านุ่ม ๆ ผืนหนึ่งที่เขาใช้รองศีรษะของเธอไว้ไม่ให้กระแทก "พูดดัง ๆ ว่าอยากได้อะไร" เสียงทุ้มต่ำกระซิบใกล้ ๆ หู ก่อนที่เธอจะตอบด้วยน้ำเสียงที่พร่าแผ่ว "เอ็น ลูเซิร์น..." ปึก ! "อ๊าา !" ไม่ทันได้ขาดคำ ลำเอ็นดุ้นใหญ่ก็ถูกปรนเปรอเข้ามาในรูร่องเล็ก ๆ ที่ผ่านบทรักอันเร่าร้อนของเมื่อคืนนี้ที่ยังคงปรากฎร่องรอยอย่างชัดเจนเข้าไปในคราวเดียวจนลึกสุดความยาวสองมัน "ซี้ด !" แน่นโคตร ! เขากดแช่ลำเอ็นแท่งอุ่นเอาไว้ในรูร่องที่บีบรัดตัวตนของเขาจนแทบจะหลั่งออกมาซะตรงนี้ ไม่ต่างจากเธอที่เนื้อตัวสั่นเกร็ง เกิดเป็นเสียงของเล็บที่ครูดเข้ากับขอบอ่างจนเกิดเป็นเสียงดังขึ้นมาให้ได้ยิน ในขณะที่เธอเกาะมันเอาไว้ "ล...ลึกเกินไป อ๊ะ!" และ แน่นอนว่าเขาเองก็รู้สึกว่าครั้งนี้มันเข้าไปได้ลึกขึ้นกว่าทุกครั้ง ทำเขารู้สึกเสียวซ่านจนแทบทนไม่ไหว จนต้องหยุดคาท่อนเ
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 137

ปึก ปึก ปึก ! แท่งร้อนบดเสยเข้าใส่รูรักอย่างไม่พัก ขณะที่อุ้มเธอกลับเข้ามาในห้อง เพื่อต่อบทรักเร่าร้อนกันที่เตียงนอนพร้อมร่างที่เปียกชุ่มไปด้วยกันทั้งสองฝ่าย "ผมเคยบอกคุณไปรึยัง ว่าคุณโคตรสวยเลยเทียน" โดยเฉพาะตอนที่ร่างกายเปลือยเปล่าและตรงส่วนอ่อนไหวที่สุดของเธอกำลังดูดรัดตัวตนของเขาจนกลายเป็นเนื้อเดียวกันอยู่แบบนี้ "แล้วฉันเคยบอกไหม ว่าคุณเองก็หล่อโคตร" โดยเฉพาะตอนมองเธอด้วยสายตาคู่นี้ สายตาคู่ที่ฉ่ำเยิ้มเหมือนคลั่งไคล้อะไรสักอย่างเวลาที่อยู่บนตัวเธอ พรึ่บ ! เทียนสี่ถูกวางลงบนเตียง พร้อมกับร่างแกร่งที่ตามลงมาด้วยกันแล้วขยับสะโพกส่งแท่งเอ็นดุ้นใหญ่ผลุบหายเข้าไปในโพรงรักที่ฉ่ำชุ่ม ซ้ำแล้วซ้ำอีก ทำเธอเสียวซ่านไปทั่วทั้งร่างบิดเร่าไปมาพร้อมกับขยุ้มผ้าปูที่นอนจนยับยู่ยี่เพื่อระบายความเสียว "อ๊ะ...ที่นอน" เสียงหวานบอกคนบนตัว เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเนื้อตัวเปียกน้ำมาด้วยกันทั้งคู่ หากแต่ลูเซิร์นไม่สนใจ เพราะถึงยังไงก็ต้องเอาออกซักอยู่ดี ที่ผ่านมาก็ใช่ว่าจะเปียกแค่น้ำหรือเหงื่ออย่างเดียว แต่มันเปียกคราบน้ำอย่างอื่นของเขาและเธอด้วยอยู่แล้ว "ผมว่าคุณไม่ต้องวังกลเรื่องนี้หรอก ห่วงตรงน
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 138

ร่างแกร่งก้าวลงจากเตียงคว้าผ้าขนหนูพันรอบเอวไว้อย่างหมิ่นเหม่ ก่อนจะเดินไปที่หน้าห้องน้ำ แกร๊ก ! ทว่ากลับมีเสียงของใครบางคนที่กำลังจ่อปากกระบอกปืนมาที่เบื้องหลัง ทำคนหูดีอย่างเขาชะงักฝีเท้าเอาไว้แล้วพูดขึ้นมาอย่างใจเย็น ทั้งที่ยังไม่ได้หันไปกลับมองด้วยซ้ำ "ใจคอคุณจะยิงคนที่เพิ่งจะให้ความร่วมมือในการสร้างทายาทกับคุณไปเมื่อกี้เชียว ไม่ใจร้ายเกินไปหน่อยเหรอเทียน" พูดถามแล้วหันมองไปหาเทียนสี่ที่มือข้างหนึ่งกำผ้าห่ม ซึ่งพันไว้รอบตัวเธอแล้วขยับเข้ามาใกล้ ระยะห่างแค่เพียงปลายกระบอกปืนที่ถืออยู่เท่านั้น "คุณฆ่าพี่ชายฉัน แล้วจะให้ฉันไว้ใจคุณได้ยังไง ตอนนี้คุณเป็นพวกไหนก็ไม่รู้" "เรานอนด้วยกันมากี่ครั้งแล้ว คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอว่าผมพวกไหน" "แต่คุณยิงพี่ชายฉันนะ" "ก็ยอมรับว่ายิงจริง ๆ" "แล้วเขาตายรึเปล่า หรือว่าคุณเอาเขาไปซ่อนไว้ที่ไหน ?" "หึ ! วันนี้ที่สุสาน ก็เห็นชื่อที่หน้าหลุมศพแล้วไม่ใช่รึไง ว่าเป็นชื่อของใคร ไม่ใช่ชื่อพี่ชายคุณเหรอ" กึก ! ลูเซิร์นขยับเข้ามาใกล้จนปลายกระบอกปืนกดลงที่หน้าอกแกร่งด้านซ้ายของเขา พลางยื่นมือหนาจับมือเธอเอาไว้ให้นิ่งขึ้นกว่าเดิมเหมือนกลัว
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 139

"ฉันจะกินข้าว" "หึ" ประโยคที่พูดเพื่อเบนความสนใจ ทำเขาหลุดขำออกมา เพราะเทียนสี่เริ่มรู้สึกถึงชะตากรรมของตัวเองแล้วว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ทำเธอเริ่มสติหลุด... รู้สึกประหม่าจนใบหน้าถอดสี "ไหนเมื่อกี้คุณบอกไม่หิว ก็เลยจะชวนทำอย่างอื่น" มือหนาลูบไล้ไปที่ต้นขาเรียวสวยของคนบนตักแกร่งแล้วหมุนตัวเธอให้หันหน้าเข้ามาหากันด้วยการคร่อมหน้าตักแกร่งของเขาเอาไว้ ก่อนจะสอดมือหนาเข้ามาใต้ชุดคลุมสีขาวแล้วสัมผัสกลีบอวบอูมที่ยังคงบานอ้าออกจากกันไม่หุบ "เริ่มแฉะนิด ๆ" นิ้วร้ายกดลึกเข้าไปในรูรักที่เริ่มหลั่งน้ำใส ๆ ออกมาเพิ่มจนนิ้วแกร่งผลุบหายเข้าในร่องรักของเธอในคราวเดียวถึงสองนิ้วอย่างไม่ยากเย็นเท่าไหร่นัก สวบ ! "อ๊า !" เทียนสี่เชิดหน้าขึ้นครางหวิว ทำเขาตื่นตัวกดจูบไปที่ลำคอระหงอย่างหนัก ๆ แล้วหยุดไว้เมื่อเสียงหวานเริ่มครางไม่หยุด "ห้องนี้เก็บเสียงไม่ได้ เบาหน่อย ถ้าไม่อยากให้พวกข้างนอกได้ยิน" "อื้อออ..." เพียงแค่นั้น เสียงหวาน ๆ ของเธอก็ถูกกลืนหายลงไปในลำคอระหง ทำเขากระตุกยิ้มตรงมุมปาก "แต่ถึงยังไง พวกนั้นก็รู้อยู่ดี ว่าเราสองคนอยู่ในชุดแบบนี้ คงไม่ได้ลงมาแค่กินข้าว" "อื้ออ...อ ขย
อ่านเพิ่มเติม

บทที่ 140

แกร๊ก ! "เกิดอะไรขึ้นครับ" อันมิ่งถามขึ้นทันทีที่ประตูถูกเปิดออกจากห้องอาหาร แต่ไร้ซึ่งคำตอบ เพราะเพียงแค่เห็นร่างของเทียนสี่ที่หมดสติอยู่บนท่อนแขนแกร่งของลูเซิร์นก็พอจะคาดเดาได้ "ตามคิมลีวายมาที่ห้องฉันหน่อย" "ได้ครับ" อันมิ่งโค้งใบหน้าแล้วรับคำสั่งนั้นทันที ขณะที่ลูเซิร์นอุ้มร่างบอบบางที่นอนหมดสติไร้เรี่ยวแรงมาที่ห้องนอนของเขาแล้ววางร่างนุ่มลงบนเตียงนอนที่ได้เซย์ยะจัดเตรียมไว้ให้ใหม่ "ถึงกับหมดสติเลยเหรอครับ ?" เซย์ยะไม่พูดถามเปล่า แต่ก้าวเข้ามาดูเธอด้วย "เฮียก็รุนแรงเกินไป คุณเทียนเธออายุยังไม่เท่าไหร่ เพิ่งเรียนจบมาหมาด ๆ ภายนอกถึงจะดูแข็งแกร่ง แต่ภายในร่างกายก็ยังบอบบางอยู่เลย เบามือกับเธอหน่อยน่าจะดีนะครับ" "รู้มากขนาดนี้ เรียนหมอแทนคิมลีวายไปเลยดีไหม" "เอ่อ ...ขอโทษทีครับ ผมแค่พูดไปตามที่เห็น" "เห็นอะไร ?" "รอยที่คอ ไหล่ แขน แล้วก็หน้าอกนั่นไงครับ" พูดถึงตรงนี้ ลูเซิร์นก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดบังเรือนร่างของเธอเอาไว้แล้วมองเซย์ยะด้วยสายตาที่ดุดัน "ใครใช้ให้มอง !" "โธ่เฮีย...ผมเห็นตั้งแต่อุ้มกันลงมาแล้วไหม" "รู้ดี !" "ครับ ผมห่วงว่าร่องรอยภายนอกยังชัดขนาดนี้
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
101112131415
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status