All Chapters of สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย: Chapter 141 - Chapter 150

สามวันต่อมา "อรุณสวัสดิ์ครับ คุณเทียน" เทียนสี่ก้าวเข้ามาภายในห้องอาหารเหมือนเช่นทุกวันที่ฟอร์ลันคอยให้การต้อนรับเหมือนกับทุกครั้ง นับตั้งแต่ที่คาลวินยังอยู่ จนตอนนี้เขาก็ยังคงทำหน้าที่นี้ไม่เปลี่ยนแปลง วันนี้ก็คงจะเป็นอีกวันที่ลูเซิร์นไม่อยู่ที่นี่ "เขาอยู่ที่โกดังสินค้าเหรอ" "ครับ ยังอยู่ที่โกดังสินค้า" เป็นคำตอบนี้ทุกครั้ง จนเธอแทบจะเอาคำตอบนี้มาตั้งคำถามแทนได้แล้ว เพราะหลายวันมานี้เทียนสี่ไม่ได้เจอหน้าลูเซิร์นเลย ตั้งแต่คืนนั้นเขาก็หายหน้าหายตาไป ถามใครก็บอกว่าเขาออกไปช่วยเซย์ยะกับอันมิ่งดูงานที่โกดัง แต่ดู ๆ แล้วเหมือนเขาพยายามหลบหน้าเธออยู่มากกว่า ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม สาเหตุอะไรเธอก็ยังคงหาคำตอบไม่ได้ ไม่รู้จริง ๆ "ฉันว่าช่วงบ่ายจะออกไปหาเจ๊หวาน ช่วยขับรถให้หน่อยได้ไหม" "ได้ครับ" แปลก ! ปกติคนพวกนี้ไม่เคยให้เธอออกไปไหน อ้างว่าอันตรายบ้าง อะไรบ้าง แต่ทำไมตอนนี้ขอไปไหนก็ให้ไปง่าย ๆ ทั้งที่ตั้งแต่คาลวินจากไปเธอก็แทบไม่ได้ไปไหนมาไหนเลย ต้องอยู่แต่ภายในคฤหาสน์ หรือแค่จะขอไปเยี่ยมคุณยายที่โรงพยาบาลคนพวกนี้ก็จะต้องพากันแห่ขอตามไปด้วย หรือไม่ก็ต้องโทรไปขออนุญาตลูเซิ

ปึก ! "โอ๊ะ !" ใบหน้าสวยกระแทกเข้ากับแผงอกแกร่งเข้าไปแบบเต็ม ๆ ทำให้เธอจำต้องหยุดชะงัก ทั้งที่ก่อนหน้าพยายามจะดิ้นรนให้หลุดออกจากพันธนาการของเขา หากแต่ทำไม่สำเร็จ ความเจ็บที่แล่นพล่านทำให้เทียนสี่ถึงกับน้ำตาคลอเบ้า "ผมขอโทษ คุณเจ็บมากรึเปล่า" "เจ็บสิถามได้" สองมือแกร่งประคองใบหน้าสวยขึ้นมาอย่างอ่อนโยนพลางลูบไปที่ข้างแก้มที่ขึ้นรอยแดงแล้วโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปเป่าให้เธออย่างแผ่วเบา จนเทียนสี่รู้สึกใจสั่นหวั่นไหวจนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า "ดีขึ้นไหม ?" เทียนสี่แก้มแดงขึ้นกว่าเก่าไม่คิดเลยว่าเขาจะทำแบบนี้ให้ มาดมาเฟียที่มีอยู่เลือนหายไปจนหมด "เป่าแบบนี้ช่วยได้หรือเปล่า ต้องจุ๊บด้วยไหม ?" "ม...ไม่ต้อง !" เทียนสี่ดันร่างหนาให้ห่างออกไป เพราะไม่ต้องการให้เขาเข้าใกล้เธอมากกว่านี้อีกแล้ว "โอเค ว่าแต่เมื่อกี้คุณมีเรื่องอะไรจะถามผม" ลูเซิร์นเอ่ยย้ำขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเธอน่าจะพร้อมที่จะพูดคุยกับเขาแล้ว "แน่ใจเหรอคะ ว่าจะให้ถาม" "ครับ" เขาพยักหน้า "คุณเคยนอนกับผู้หญิงมาแล้วกี่คน" คิ้วสวยขมวดเข้าหากันจนมุ่น ทำให้สีหน้าของเธอบึ้งตึงขึ้นมาอีกครั้ง "ทำไมอยู่ ๆ ถึงอยากรู้เ

เป็นเทียนสี่ที่เขย่งปลายเท้าขึ้นมาจูบหนัก ๆ เข้าที่ริมฝีปากขอลูเซิร์นแล้วเคลื่อนไปที่ซอกคอ ปลายคาง พร้อมกับโอบคล้องเข้าที่ลำคอแกร่งเพื่อให้จูบได้ถนัด "ฉันก็เหมือนกัน คิดถึงคุณจนแทบบ้า" และเป็นลูเซิร์นที่เป็นฝ่ายดึงเธอเข้ามาสวมกอดเอาไว้ในอ้อมแขนอันอบอุ่นของเขา เนิ่นนานนับนาทีแล้วผละออกมาลูบไล้ไปที่ข้างแก้มขาว ๆ "I'm craving you right now." ลูเซิร์นกระซิบที่ข้างหู ทำเทียนสี่ที่ได้ฟังใจเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมาจากอกไปกับคำพูดที่ว่า เขาโหยหาและต้องการเธอมากเสียเหลือเกิน... มากจนเขาควบคุมตัวเองให้หยุดจูบเธอซ้ำ ๆ ไม่ได้ "อื้อ !" มือหนาประคองใบหน้าเธอขึ้นมาจูบหนัก ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าพลางสอดเรียวลิ้นเข้าไปแลกเปลี่ยนความหวานล้ำเพื่อแสดงออกถึงความต้องการเธอมากถึงมากที่สุด ตลอดเวลา 3 วันที่ผ่านมามันช่างแสนทรมานเสียเหลือเกินสำหรับเขา ทว่า... ทันใดนั้นเอง จู่ ๆ ฟอร์ลันก็ก้าวออกจากลิฟต์ทันทีที่ประตูนั้นอ้าออก ติ้ง ! ภาพตรงหน้าทำให้เขาชะงักงัน ไม่ต่างจากอีกสองคนที่เดินตามมาด้วยกัน อันมิ่งกับเซย์ยะตาค้างไปกับสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้าไม่ต่างจากเขาหันมองหน้ากันไปมาอย่างเลิ่กลั่กจะ

สองขาเรียวขาวถูกยกขึ้นให้ถ่างออกบนโต๊ะกระจกบานใหญ่หลังจากที่เขาจัดการกับชั้นในบางเบาของเธอออกไปจนหมด "หายบวมแล้ว" พูดถามกับเธอข้าง ๆ หู ขณะที่สายตาเข้มกดต่ำลงไปมองกลีบกุหลาบอวบอูมที่เบียดชิดติดกันอย่างสวยงาม ก่อนที่เธอจะพยักหน้าพลางโอบคล้องเข้าที่ลำคอหนาเพื่อพยุงตัวเองไว้ไม่ให้ตก "ก็คุณไม่อยู่ตั้ง 3 วัน" ไม่อยู่ ถึงมีเวลาได้พักการใช้งานความงานของกลีบกุหลาบถึงได้กลับมาเบ่งบานให้ได้เชยชมอีกครั้ง "อยากรู้ว่าจะยังแน่นเหมือนเดิมไหม" ลูเซิร์นสอดมือเข้าไปที่ใต้ข้อพับขาแล้วกดร่างเธอเอาไว้ไม่ให้ขยับหนี ก่อนจะจับแท่งเอ็นที่ห้อมล้อมด้วยเส้นเลือดปูดโปนมากมายถูไถไปตามรอยแยกอวบใหญ่ที่ชื้นแฉะจากการถูกปลุกเร้าจนเกิดอารมณ์ร่วมไปกับเขา "อ๊ะ..." แค่เพียงกดหัวหยักปลายบานสีแดงก่ำเบียดบดเข้าไปเพียงนิดเขาก็ขบกรามแน่น ขณะที่เธอเองสะดุ้งเกร็งเผลอกระเด้งสะโพกอันกลมกลึงลอยขึ้นมาจากโต๊ะตัวใหญ่ ก่อนที่ลำเอ็นดุ้นยาวเกินมาตรฐานทั่วไปจะผลุบหายเข้าไปในรูรักฉ่ำเยิ้มคราวเดียวจนสุดทางกลายเป็นรูโหว่ตามขนาดของท่อนเอ็นอุ่น ปึก ! "ซี้ด ~ โคตรรัด" แท่งร้อนเบียดเสียดเข้ามาในปากทางรักที่โอบล้อมลำเอ็นเอาไว้จนกลับม

"ถอยไปนะ ไม่งั้นฉันแจ้งตำรวจแน่ !" "คิดว่ากูกลัวเหรอ" "ไม่กลัวก็เรื่องของมึง ป...ปล่อยนะ !" "ปล่อยก็โง่สิวะอีหวาน" ว่าจบก็กระชากคอเจ๊หวานเหวี่ยงลงไปที่โซฟาแล้วตามไปคร่อมร่างซุกหน้าเข้าหาซอกคอระหง "อื้อปล่อยกูนีโอ !" "กูบอกมึงแล้วไงว่ากูจะปล่อยใน" ชุดคลุมถูกกระชากให้ตกลงมาตามลาดไหล่อันขาวเนียน ก่อนสัมผัสหยาบโลนของนีโอที่บีบเข้าที่ต้นแขนเล็กจะทำเจ๊หวานน้ำคลอเบ้า "โอ๊ยเจ็บ !" เธอกระถดกายหนีแล้วยกมือขึ้นควานหาสิ่งของบางอย่างมาถือไว้ในอุ้งมือ ก่อนจะกระแทกมันเข้าที่ศีรษะแกร่งของนีโออย่างเต็มแรง เพล้ง ! ขวดโหลแก้วสีใสในมือของเจ๊หวานถูกฟาดลงมาที่ศีรษะของนีโออย่างรุนแรง ส่งผลให้เลือดที่ไหลรินก่อนหน้านี้ไหลอาบใบหน้าของนีโอเต็มแก้มทั้งสองข้าง "มึงกล้าทำกูเหรอ อีหวาน !" "มึงทำกูก่อนนะไอ้เหี้ยนีโอ" "งั้นมึงก็ตายคาเอ็นกูเถอะ" เผียะ ! นีโอตบเข้าที่ใบหน้าสวยอย่างรุนแรงจนมีหยดเลือดไหลซิบออกมาจากบริเวณมุมปาก จนหยดน้ำตารินไหลอาบแก้มทั้งสองของเธอตามมาด้วยความเจ็บที่แล่นพล่านไปทั่วทุกอณู "ป...ล่อยนะ ไอ้ชั่ว !" เจ๊หวานน้ำตาไหลพรากรู้สึกหายใจไม่ออก เมื่อฝ่ามือใหญ่บีบรัดเข้าที่ต้น