All Chapters of สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย: Chapter 151 - Chapter 160

172 Chapters

บทที่ 151

เวลาต่อมา เทียนสี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาภายในห้องนอนหรู ซึ่งเป็นห้องของลูเซิร์นที่เขาย้ายข้าวของเธอเข้ามาอยู่แทนห้องเดิม "อื้อ" เสียงอืออาในลำคอ ขณะที่เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะชำเลืองหางตากลับมามองร่างแกร่งของคนที่นอนหลับใหลอยู่ภายใต้ผ้าห่มอุ่นบนเตียงนอนข้าง ๆ กายภายในห้องที่เย็นฉ่ำจากอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศที่ถูกปรับให้ลดลงภายใต้บรรกาศที่ร้อนระอุก่อนหน้านี้ "หลับปุ๋ยเลย" ร่างบางพลิกกลับมานอนตะแคงเท้าคางจ้องไปที่ใบหน้าอันหล่อเหลาของคนที่เอาแต่นอนนิ่ง พลางนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ต่าง ๆ ตั้งแต่วันแรกมาจนถึงวันนี้ก็อดคิดไม่ได้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริง หรือ แค่ภาพความฝัน "มาเฟียอย่างคุณก็มีโมเมนต์แบบนี้เหมือนกันเหรอเนี่ย หลับใหลอย่างกับเจ้าชายนิทรา" ไม่รู้อะไรดึงดูดให้มองเขาได้นานขนาดนี้ ขนาดที่ว่าพยายามมองรูขุมขนบนใบหน้าของเขาแต่หาไม่เจอ อีกทั้งเรียวปากของเขาก็ดูไม่ต่างจากผู้หญิง จนดูแล้วน่าสัมผัส อยากปลุกเขาขึ้นมาด้วยจูบอันแสนหวานเหมือนอย่างในนิทานแต่ก็ไม่กล้า เธอจ้องมองเขาอยู่เนิ่นนานจนเหมือนกับถูกสะกดไว้ แต่แล้ว จู่ ๆ ดวงตาคมกริบ ภายใต้ใบหน้าหล่อเหลาในแบบลูกครึ่งตะ
Read more

บทที่ 152

ตึก ตึก ตึก ! เท้าเล็กบนรองเท้าส้นสูงสีขาวก้าวเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูกระจกของบริษัทผลิตเครื่องมือแพทย์ที่ใหญ่ที่สุดพร้อมด้วยบัตรพนักงานที่คล้องอยู่บนลำคอระหง ก่อนจะแตะลงบนเครื่องสแกนบัตรเดินผ่านเข้าไปในตัวลิฟตขึ้นไปที่ชั้นบนสุดห้องของผู้บริหารหนุ่มอย่างวิคเตอร์ "ขออนุญาตค้นตัวด้วยครับ" บอดี้การ์ดที่รายล้อมอยู่หน้าประตูห้องก้าวเข้ามาขวางเธอที่เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานที่คุ้นเคย ทว่าตอนนี้ที่นี่กลับเปลี่ยนไปด้วยการคุ้มกันที่รัดกุมและแน่นหนามากกว่าเดิม "เชิญครับ" บอดี้การ์ดคนเดิมผายมือเชิญ เธอให้ก้าวเข้าไป หลังจากที่ค้นตัวเธอเพื่อความปลอดภัย ก๊อก ก๊อก ก๊อก ! มือหนาเคาะประตูอยู่สองสามครั้งแล้วเปิดประตู ก่อนที่สายตาคมกริบของผู้บริหารหนุ่มจะละจากแฟ้มเอกสารตรงหน้าแล้วจับจ้องมาที่คนสวยในชุดกระโปรงสีขาวเรียบหรู ทำเขาตกตะลึงทันทีเมื่อได้เห็น "เทียน ?" "สวัสดีค่ะ ท่านประธาน" เทียนสี่ยกมือประสานกันตามมารยาทแล้วก้าวเข้ามาหยุดที่หน้าโต๊ะทำงานของเขา "ไม่คิดว่าจะเป็นคุณ" วิคเตอร์ลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วตรงเข้ามาหาคนสวยที่เขาตกหลุมรัก จนตอนนี้ก็ยังถอนตัวไม่ขึ้น แม้รู้ดีว่าอีก
Read more

บทที่ 153

เวลาต่อมา วิคเตอร์พ่นลมหายใจออกมาอย่างหัวเสีย ทำให้เทียนสี่ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานเหลือบมองมาที่ประธานของเธอที่ดูหงุดหงิดกับอะไรบางอย่างทำให้เธอต้องเอ่ยถาม "ท่านประธานมีอะไรอยากให้ช่วยรึเปล่าคะ" "ผมลืมหยิบแฟ้มเอกสารสำคัญมาจากที่บ้าน" "เอกสารสำหรับคุยงานคืนนี้รึเปล่าคะ" "ใช่" "ถ้าแบบนั้นให้ใครไปเอาได้ไหมคะ" "เอกสารสำคัญ ผมไม่ไว้ใจใคร" "ถ้างั้นทำยังไงดีคะ คุณจะกลับไปเอาก่อนไหม" เธอสบสายตาคมของเขาที่จ้องมองมาในตอนที่ถาม ก่อนที่เขาจะพยักหน้า "เดี๋ยวผมกลับไปเอา" "แล้วจะให้ฉันไปเจอที่ไหนคะ" "เดี๋ยวคุณไปกับผม" "ให้ฉันไปด้วยเหรอคะ" "จะได้ไม่ต้องเสียเวลา" "แต่ว่าฉัน..." "ลังเลที่จะต้องไปกับผม หรือต้องขออนุญาตใครบางคนก่อน" คิ้วเข้ม ๆ เลิกขึ้นพร้อมกับจับจ้องมองผู้ช่วยสาวของเขาอย่างรอคอยคำตอบ "ถ้าเป็นเรื่องงานก็ไม่ต้องค่ะ" เทียนสี่พูดพร้อมกับลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังล้อเลื่อน แล้วก้าวเข้ามาที่หน้าโต๊ะทำงานของเขาพร้อมด้วยกระเป๋าสะพายของตัวเอง "เราไปกันเลยไหมคะ" "คุณนี่เตรียมพร้อมดีจริง ๆ เชิญครับ" พูดจบก็ปิดแฟ้มเอกสารในมือแล้วลุกขึ้นเต็มความสูงก้าวไปที่ประตูแล้วเปิดอ
Read more

บทที่ 154

ร่างสูงก้าวเข้ามาภายในคฤหาสน์หรูหราที่มีบอดี้การ์ดอยู่รายล้อม ความกดดันตกอยู่กับเทียนสี่ที่ไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังเผชิญอยู่สถานการณ์แบบไหน "นั่งก่อนสิ" วิคเตอร์ผายมือเชิญเธอให้นั่งลงที่โซฟาหรู ก่อนที่คนของเขาจะยกไวน์ชั้นดีเข้ามาเสิร์ฟให้กับคนทั้งคู่ "ตามสบาย ถือซะว่าที่นี่เป็นบ้านคุณเองก็ได้" วิคเตอร์พูดจริงจังไม่ใช่แค่เพียงบอกไปตามมารยาท หากแต่เทียนสี่กลับเลือกที่จะไม่ใส่ใจเหลือบมองไปที่ยังห้องห้องหนึ่งที่อยู่ลึกเข้าไปด้านในสุด ซึ่งถ้ามองดูเผินๆ ก็เหมือนกับห้องพักรับรองทั่วไป แต่ทว่า ด้านในกลับเป็นห้องพักสำหรับผู้ป่วยขั้นวิกฤตหรือโคม่าที่เธอดันเหลือบเห็นเข้าพอดีในตอนที่เหมือนคนของที่นี่ตั้งใจรีบปิดประตู ทำให้สายตาของเธอที่ไวกว่าในตอนที่กวาดตามองสังเกตไปรอบ ๆ สะดุดเห็นมันเข้าพอดี "ตรงนั้นห้องใครเหรอคะ" เทียนสี่ถามอย่างละลาบละล้วง หากแต่วิคเตอร์กลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้น "แม่แท้ ๆ ของผมเอง" ได้ยินว่าแม้แท้ ๆ ก็ทำให้ได้รู้ว่าเขาไม่ใช่ทายาทของตระกูลที่เป็นผู้ผลิตและก่อตั้งอุปกรณ์การแพทย์ขึ้นมาจริง ๆ "ขอโทษนะคะ คุณแม่ของคุณท่านป่วยอยู่เหรอคะ ?" "ใช่ นอนเป็นเจ้าหญิงนิทราแบบนี้อยู
Read more

บทที่ 155

"แต่ผมจะไม่ยอมให้นาร์เซียทำแบบนั้น เพราะว่าผมต้องการ..." ไม่รอให้วิคเตอร์พูดจบ เทียนสี่ก็ชิงตัดบท "ขอโทษนะคะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเรื่องงาน ฉันคงช่วยอะไรคุณไม่ได้" พูดแล้วหันหลังกลับเดินไปที่ประตู "ผมเข้าใจ" วิคเตอร์พูดคล้อยตามมาอย่างใจเย็น "แต่มันดีกว่าไหม ถ้าเราจะมาร่วมมือกัน" เทียนสี่หยุดชะงักไปกับคำพูดของเขา แต่ไม่ได้หันกลับมา "ร่วมมือ ?" คิ้วสวยขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจในคำพูด "คุณเองก็กำลังต้องการทายาทอยู่ไม่ใช่เหรอเทียน" เทียนสี่ตกใจกับสิ่งที่ได้ยินแล้วหันกลับมาหาเขาที่มองเธออย่างเรียบเฉย "คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง ?" เธอถาม ขณะที่เพ่งสายตามองเขาอยู่ไม่ไปไหน "คิดว่าผมจะไม่สืบประวัติเด็กนักเรียนทุนของตัวเองเลยรึไง" วิคเตอร์เดินเข้ามาหาแล้วเชยคางขึ้นมาสบตาเธอใกล้ ๆ อดไม่ได้ที่จะใช้ปลายนิ้วมือเรียวยาวแตะไล้ไปที่ริมฝีปากสวยอย่างถือวิสาสะ "แค่เปลี่ยนจากหมอนั่นเป็นผม แล้วเรามาร่วมมือกัน คุณได้รักษาซาร์เดญญ่า เซสส์น็อกเอาไว้ ส่วนผมก็ได้เป็นเจ้าของคุณ เราสองคนต่างคนต่างก็ได้ในสิ่งที่ต้องการกันทั้งคู่" เทียนสี่ไม่พูดอะไรได้แต่เงียบไป พลางสูดลมหายใจเข้าออกอย่างช้า ๆ อย่างทบ
Read more

บทที่ 156

ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับถูกแผดเผาด้วยไฟป่าที่ลุกลามขึ้นอย่างรวดเร็ว เทียนสี่โกรธจัดจนมือไม้สั่นระริกยกมือขึ้นตบเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาเสียงดังฉาดใหญ่ เผียะ ! "คุณเองเหรอวิคเตอร์ที่เป็นคนสั่งให้คนขับรถชนยายฉัน !" มือบางฟาดเข้าที่ซีกแก้มขวาของวิคเตอร์จนไหวสั่น "หึ" แรงตบทำให้เขาหน้าชาไปครึ่งซีก ก่อนจะหันกลับมาเช็ดมุมปากที่เปื้อนเลือด วิคเตอร์หัวเราะเบา ๆ ในลำคออย่างนึกชอบใจไม่มีท่าทีที่นึกโกรธเธอเลยสักนิด "ไม่คิดว่าตัวเองทำเกินไปรึไง คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร" วิคเตอร์เลียริมฝีปากกลืนกินหยดเลือดกลิ่นคาวคล้ายสนิมลงคออย่างไม่สะทกสะท้านอะไรราวกับไร้ความรู้สึก "ก็เพื่อให้คุณเดินเข้ามาหาผมไง" "มันต้องทำถึงขนาดนั้นเชียวเหรอ แค่คุณใช้คนของคุณโทรหาฉัน แล้วพูดว่าเคยให้ทุนฉันก็ยอมมาด้วยแล้ว ทำไมถึงต้องใช้วิธีสกปรกแบบนั้นด้วย" สายตาเย็นชามองเขาราวกับคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน "แล้ววิธีของผมมันต่างจากวิธีที่ลูเซิร์นมันใช้ยังไง แสดงตัวเป็นวีรบุรุษขี่ม้าขาวมาช่วยทั้งที่ตัวเองสร้างสถานการณ์ขึ้นมาตบตาคุณไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งนี่คุณไม่เฉลียวใจเลยรึไง หรือพอเป็นหมอนั่น คุณก็เลยเลือกที
Read more

บทที่ 157

"โอเค ผมจะปล่อยเทียนกลับไปหาคุณเดี๋ยวนี้ แต่ไม่ใช่เพราะว่าผมกลัวคุณหรอกนะ แต่เป็นเพราะว่ายังไม่ถึงคราวผมต่างหาก" ว่าจบก็กดตัดสายแล้วดึงความสนใจมาหาร่างสวยที่ยืนอยู่ไม่ไกลกันนัก "ผมเตือนคุณแล้วนะเทียน แต่ถ้าคุณอยากจะเห็นเหยื่อรายต่อไปผมก็พร้อมจัดให้คุณ" เทียนสี่ไม่ใส่ใจเสียงของวิคเตอร์ แต่ก้าวออกไปจากประตูรั้ว โดยมีรถหรูที่ลูเซิร์นเป็นคนส่งมารับจอดรอไว้ให้เธอได้ก้าวเข้าไปนั่ง ก่อนที่รถจะค่อย ๆ แล่นออกไป ... ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งวันก่อนหน้านี้ Rrrrr ! เทียนสี่เอื้อมไปคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมาดู พอเห็นว่าเป็นมิเชลก็เหลือบไปหาลูเซิร์นที่ดันตัวเองขึ้นมาวางแผ่นหลังกว้างพิงเข้ากับหัวเตียงแล้วมองหน้าคนสวยของเขาที่อยู่ ๆ ก็นิ่งไปเสียเฉย ๆ "ใคร ?" คำถามสั้น ๆ พาให้แผ่นหลังบางของเทียนสี่รู้สึกเย็นยะเยือก "พ...พี่มิเชล" เธอตอบกลับไป แม้จะรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย ที่อีกฝ่ายดันโทรเข้ามาหาเธอในตอนนี้ เพราะตั้งแต่ลาออกจากงานมาเธอก็ไม่ได้ติดต่อกับใครอีกเลย "มิเชล ?" "เลขาของคุณวิคเตอร์" เพียงแค่ได้ยินชื่อ คิ้วหนา ๆ ของลูเซิร์นก็ขมวดเข้าหากันจนยุ่งเหยิง "เอ่อ...ฉันขอรับ
Read more

บทที่ 158

Rrrrr ! ทันใดนั้น เสียงสั่นเตือนของโทรศัพท์มือถือเครื่องที่วางอยู่ข้าง ๆ ตัวของลูเซิร์นก็ดังขึ้น เรียกความสนใจของทั้งคู่ให้หันกลับไปมอง "เซย์ยะ" เป็นสายของเซย์ยะที่โทรกลับมา โดยใช้เวลาไม่นาน เพียงแค่จูบเดียวของทั้งคู่เท่านั้น (ได้เรื่องแล้วครับ) "ว่ามาเลย" (มิเชล ทำงานเป็นเลขาของวิคเตอร์มาประมาณ 7 ปีครับ สถานะคือโสด ยังไม่แต่งงานและมีครอบครัว ที่สำคัญเธอคบกับผู้หญิงด้วยกันครับ ไม่ใช่ผู้ชาย ไม่มีประวัติการตั้งครรภ์ ที่สำคัญอีกอย่างคือเธอเป็นลูกพี่ลูกน้องกับเบนบอดี้การ์ดคนสนิทของวิคเตอร์ด้วยครับ) "น่าสนใจ" (ให้ผมสืบอะไรต่อไหมครับ) "เอาไว้ก่อน" (ได้ครับ) "ขอบใจมากเซย์ยะ" (ด้วยความยินดีครับ) สิ้นสุดคำพูดของเซนต์ยะลูเซอร์นก็กดตัดสายดึงความสนใจกลับมาที่คนบนตัก "ได้ยินไหม ว่ามิเชลไม่ได้ตั้งท้อง เธอโกหกคุณ ยังต้องพิสูจน์อะไรอีกไหมว่าวิคเตอร์ไว้ใจไม่ได้แค่ไหน" "พิสูจน์" เทียนสี่พยักหน้าอย่างมั่นใจว่าเธอต้องการพิสูจน์บางอย่างให้มากกว่านี้ จนทำให้ลูเซิร์นถึงกับขมวดคิ้ว "ให้ฉันเดินเข้าไปในเกมของคนพวกนั้นสิ แล้วเราจะได้รู้ว่าพวกเขาต้องการอะไร" ลูเซิร์นส่ายหน้ามองเธออย่า
Read more

บทที่ 159

ภัตตาคารอาหารหลุนเฟย หยางฟานก้าวเข้ามาหลังร้าน เมื่อเห็นว่าไม่มีลูกค้าเข้าร้านทั้งที่ปกติ ตั้งแต่เปิดร้านก็จะเริ่มมีลูกค้าโทรเข้ามาสั่งออเดอร์หรือจองโต๊ะเอาไว้ล่วงหน้า ผิดกับวันนี้ "เตี่ย ทำไมวันนี้ร้านดูเงียบ ๆ" "ไม่รู้เหมือนกัน อั๊วนั่งรอมาตั้งแต่เช้าแล้ว ยังไม่เห็นลูกค้าเข้ามาสักคนเลย" "งั้นเดี๋ยวอั๊วออกไปดูหน้าร้านหน่อย" ไม่ทันที่หยางฟานจะก้าวออกไป ลูกค้ากลุ่มใหญ่ภายใต้ชุดสูทสีเข้มก็พากันเดินเข้ามาเป็นแถว หากมองด้วยสายตาไม่น่าจะต่ำกว่าสิบคน "เชิญด้านในก่อนครับ" หยางฟานออกไปรับลูกค้า ภายหลังจากที่ลูกค้าเดินเข้ามาทำแบบนี้อยู่ทุกครั้ง ทว่าครั้งนี้กลับแปลกไป คนกลุ่มนั้นเดินเข้ามาห้อมล้อมตัวเขาไว้ ขณะที่อีกกลุ่มเดินกระจายกันไปทั่วร้าน ก่อนที่ใครคนหนึ่งจะสาวเท้ามาหยุดตรงเบื้องหน้าของหยางฟาน "รู้จักคนในรูปนี้ไหม ?" หยางฟานมองหน้าคนที่ยื่นรูปของถ่ายมาให้ซึ่งเป็นรูปของผู้หญิงที่เขารู้จักเป็นอย่างดี รูปของเทียนสี่ถูกเปิดโชว์ให้เห็นบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของคนกลุ่มนั้นที่ตอนนี้รู้แล้วว่าไม่น่าจะใช่ลูกค้า "ถามว่ารู้จักผู้หญิงที่อยู่ในรูปนี้ไหมก็ตอบสิวะ !" ถามด้วยสายตาที่กดดันและ
Read more

บทที่ 160

อีกด้านหนึ่ง แม้จะรู้สึกอึดอัดใจไม่น้อยที่ต้องทนให้คนที่ไม่รู้จักนิสัยใจคออยู่ค้างอ้างแรมที่บ้านเช่าตามลำพังสองต่อสองคน เจ๊หวานก็ต้องจำยอมเมื่อคาร์ดินัล คาร์ล เสนอเงินให้เธอคืนละ 2 หมื่น เพื่อแลกกับค่าที่พักและค่าอาหาร "เฮ้ยนี่คุณทำอะไร ?" เจ๊หวานหยุดชะงักที่อยู่ ๆ คาร์ลก็เปิดประตูพรวดออกมากจากห้องน้ำ ทั้งที่สวมเพียงผ้าขนหนูพันไว้รอบเอวเท่านั้น หากแต่ส่วนบนกลับเปลือยเปล่าอวดตราสัญลักษณ์ปีกเทวทูตไว้บนแผงอก "ก็จะอาบน้ำไง แล้วยาสระผมไปไหน" เขาถามพลางชักสีหน้าไม่พอใจ "ยาสระ ? เอ่อ ...มันหมดไปสองสามวันแล้ว" "หมด ?" "อือฮึ" "แล้วครีมอาบน้ำ ?" "ครีมอาบน้ำเหรอ มีอยู่นะ เมื่อเช้าฉันเพิ่งจะผสมน้ำเขย่าขวดไปเอง คุณลองดูสิมะนยังใช้ได้อยู่นะ" "จะบ้าเหรอ ออกไปซื้อใหม่ไป" เขากอดอกพลางออกคำสั่ง หากแต่เจ๊หวานกลับพูดเสียงแข็ง "ซื้อทำไม มันใช้ได้" "บอกให้ออกไปซื้อ" "ใช้ฉันเหรอ ?" "เดี๋ยวโอนให้ 2 หมื่นจะไปไหม" "ไป" ได้ยินอีกฝ่ายพูดถึงเรื่องเงิน เจ๊หวานก็รีบรับคำ "งั้นก็รีบไป" "คุณก็โอนเงินให้มาก่อนสิ" ได้ยินแบบนั้นก็เดินไปคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากด ๆ ก่อนที่เจ๊หวานจะรีบไ
Read more
PREV
1
...
131415161718
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status