All Chapters of สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย: Chapter 161 - Chapter 170

"มึงกลับไปก่อน" "ไม่ให้ผมอยู่รอตรวจคุณสายน้ำผึ้งเธอดูหน่อยเหรอครับ" "เถียงกูได้คอเป็นเอ็นขนาดนั้นไม่ตายง่าย ๆ หรอก" "ครับ ถ้างั้นผมขอตัวก่อน" "แล้วนี่มึงมากลับใคร" "ผมให้เซย์ยะขับรถมาให้ รออยู่ด้านนอก" "อืม ฝากดูแลน้องสาวกูด้วย" "ด้วยความยินดีครับ" คิมลีวายก้มหน้าแล้วเก็บประเป๋าเครื่องมือแพทย์และปฐมพยาบาลก่อนจะเดินออกไป เวลาต่อมา ทางด้านของเจ๊หวานที่เดินไปตามทางเดินอยู่ ๆ สายตาก็สะดุดเข้ากับอะไรบางอย่างในตอนที่เธอเหลือบไปเห็นคนมุงกันอยู่ที่หน้าภัตตาคารอาหารหลุนเฟย "เกิดอะไรขึ้น ?" เจ๊หวานพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะกดต่อสายออกหาหยางฟานด้วยความเป็นห่วง แต่อีกฝ่าไม่รับสาย หลังจากนั้นก็ติดต่อไม่ได้อีก เธอเดินเข้าไปยังหน้าร้าน ก่อนจะเห็นป้ายที่ติดไว้ว่าปิดปรับปรุงชั่วคราวก็รู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย "อะไรวะ ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นปิดร้าน เกิดอะไรขึ้น ?" เจ๊หวานบ่นงึมงำ ก่อนจะได้ยินเสียงของชาวบ้านที่ต่างซุบซิบกันดังมาจากทางด้านหลังของตัวเอง "ได้ข่าวว่าเมื่อวานมีคนบุกมาทำลายร้าน ข้าวของเนี่ยพังยับเลยนะ แถมเฮียหลุนเฟยเจ้าของร้านยังถูกจับเป็นตัวประกันด้วย ไม่รู้ว่าไปมีเรื่องกับ

ดูเหมือนว่าคนเดียวที่จะตอบคำถามนี้ได้ดีที่สุดในตอนนี้ คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจากเจ้าตัวที่ต้องตอบคำถามนี้ด้วยตัวของตัวเอง ตึก ตึก ตึก... เทียนสี่เป็นคนเดียวที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ข้าง ๆ เตียงพักฟื้นของเจ๊หวาน หลังจากที่คิมลีวายมีคำสั่งอนุญาต "เป็นยังไงบ้างเจ๊ ?" "นังเทียน ?" เจ๊หวานพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า มือบางกุมมือของคนเจ็บที่มีสายน้ำเกลือคล้องอยู่แล้วบีบเบา ๆ อย่างให้กำลังใจพลางปลอบประโลมให้หัวใจเธอเข้มแข็ง เพราะตอนนี้เจ๊หวานไม่ได้ตัวคนเดียวอีกต่อไป แต่ยังมีร่างน้อย ๆ ที่กำลังนอนหลับอยู่ในท้อง "โชคดีนะที่เจ๊ไม่เป็นอะไร" "อืม" เจ๊หวานไม่ได้หันมาสบตาของเทียนสี่เอาแต่มองไปที่ข้างกำแพงพร้อมกับหยาดน้ำตาที่กลิ้งออกมาจากหางตาคู่สวย "เกิดอะไรขึ้นเหรอเจ๊ ทำไมเจ๊ถึงพูดแบบนั้น" เจ๊หวานไม่ตอบคำถาม เอาแต่ส่ายหน้าไปมาอย่างรู้สึกผิดหวังกับสถานการณ์ทร่เกิดขึ้น "ไหนเจ๊บอกว่าเจ๊ชอบพี่ชายฉัน แล้วมีลูกให้เขามันไม่ดีตรงไหน ฉันจะช่วยเจ๊เลี้ยงหลานเองนะ เจ๊ไม่ต้องกังวลอะไรไป ถึงพี่ชายฉันจะไม่อยู่แล้ว" "ใครบอกว่าเขาไม่อยู่" "เจ๊หมายความว่ายังไง" "คาลวินยังไม่ตาย" "อะไรนะ ?!" "พ

“งั้นก็ทำสิ อยากทำก็ทำเลย มัวช้าอยู่ทำไม ถ้าฉันงอนไม่เลิก พรุ่งนี้ฉันจะให้คุณออกไปนอนนอกห้องอีกแน่” “ให้ตายเถอะ นี่คุณจงใจยั่วผมอยู่ใช่ไหมเทียน” “ฉันพูดจริง ไม่ได้แกล้งยั่ว” “ถ้างั้นก็เตรียมรับแรงกระแทก” ลูเซิร์นยื่นหน้าเข้ามากระซิบเสียงพร่าก่อนงับเบา ๆ เข้าที่ใบหูขาว ๆ ของเธอจนมันขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อ จากนั้นเขาก็ค่อย ๆ สอดมือหนาเข้ามาช้อนเรียวขาทั้งสองข้างของเธอให้อ้ากว้างจากกันมากขึ้นกว่าเดิม และ เพียงแค่เสี้ยวนาทีเขาก็จัดการกับเสื้อผ้าบนตัวออกไป ชักรูดแก่นกายที่เด้งผึงขึ้นมาโค้งเด่นกระตุกหงึกหงักส่ายสะบัดไปมารองรับการสอดเสียด เผียะ ! ฝ่ามือหนาฟาดเบา ๆ เข้าที่ต้นขาเนียนทำเธอสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่ลำเอ็นอุ่น ๆ จะกดลงเบา ๆ ลากไล้ไปบนกลีบกุหลาบอวบอูมที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยคราบน้ำสีใสที่ไหลหลั่งออกมาภายหลังจากที่เธอแตะขอบฝั่งไปครั้งหนึ่งแล้วด้วยสัมผัสอันร้อนแรงเพียงแค่ปลายลิ้นอันช่ำชอง “อื้อ” เทียนสี่ร้องครางเบา ๆ อย่างยั่วเย้าโดยไม่ได้ตั้งใจ เมื่อร่างกายถูกปลุกเร้าด้วยท่อนเอ็นดุ้นใหญ่ที่ถูไถลงมาบนกลีบกุหลาบสีสวย “ผมชอบคุณ ชอบร่างกายของคุณ ชอบสัมผัสของคุณเทียน” เขาป้อนคำหวานอย่

"อยากให้เรียก...เรียกอีกสักครั้งนึงจะได้ไหม ?" เธอถามเสียงแผ่ว แม้กลัวว่าตัวเองจะผิดหวัง เพราะที่ผ่านมาลูเซิร์นไม่ใช่คนที่พูดจาหวานหูอะไร ไม่แปลกหากเขาจะไม่ยอมเอ่ยเรียกคำพูด้หล่านี้ให้ได้ยินอีกซ้ำ ๆ "จะให้เรียกอีกกี่ครั้งก็ยังได้ ถ้าคุณต้องการ ผมจะทำให้ที่รัก" พูดพลางก้มลงไปจูบที่ขมับขวาของเธอเบา ๆ แล้วขยับเลื่อนลงมาแตะเรียวปากไว้ที่กลีบปากนุ่ม ๆ ค้างไว้นานนับนาทีกว่าที่เขาจะผละออกไป "ลูเซิร์น..." เทียนสี่จ้องเขาตาค้างไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว เธอจับจ้องด้วยแววตาที่เปื้อนยิ้มเต็มเปี่ยมบนใบหน้าสวย "เด็กดี....คุณนอนต่อเถอะนะคะที่รัก เดี๋ยวผมไปตามลีวายมาดูไข้" ว่าจบก็หยัดกายขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะโน้มเข้าไปจูบที่หน้าผากอุ่น ๆ ทำเทียนสี่อึ้งไปราวกับถูกสาปไว้ชั่วขณะ ทันทีที่ได้ยินคำว่าที่รักหลุดออกจากปากของเขา และไม่เพียงแค่นั้น ยังมีคำพูดคะขาที่เขาพูดขึ้นมาเป็นครั้งแรกอีกด้วย ทั้งที่เธอไม่ได้เอ่ยปากขอเลยด้วยซ้ำ หมับ ! เทียนสี่เอื้อมมือบางเหนี่ยวรั้งที่ชายเสื้อของลูเซิร์นเอาไว้เหมือนไม่อยากให้ไปไหน ทำคิ้วหนา ๆ ของเขาเลิกขึ้นมาแล้วมองหน้าคนสวยที่เอาแต่จ้องเขาอย่างไม่ยอมละสายตาไปไหน

ความอดทนอดกลั้นขาดสะบั้นลง เมื่อความยั่วเย้าเร้าอารมณ์ที่เธอปลุกปั่นให้เขาลุกฮือขึ้นมาจนหยุดไว้ไม่ได้ หมับ ! ลูเซิร์นพลิกตัวขึ้นมาคร่อมร่างเธอไว้แล้วดันเรียวขาให้อ้าถ่างออกจากกัน ก่อนจะเสียบเสยแท่งเอ็นดุ้นใหญ่เข้าไปในร่องรักคราวเดียวจนมิดลำโคน ปึก ! "อ๊า !" เทียนสี่หยาดน้ำตารินไหล เมื่อลำเอ็นแท่งใหญ่ถูกดันเข้ามาในคราวเดียวจนเธอไม่ทันได้ตั้งตัว ความใหญ่โตถาโถมเขาหากลีบอวบอ้าที่ยังมีร่องรอยของการเสียดสีอย่างหนักหน่วงจากบนรักเร่าร้อนของเมื่อคืนทำให้เธอรู้สึกเสียวซ่านปนความเจ็บร้าวระบมอยู่ลึก ๆ หากแต่เธอกลับใจสู้ เด้งสะโพกอวบเข้าใส่ลำเอ็นที่อัดกระแทกเข้ามาหาเธออย่างเน้น ๆ "ดื้อเหลือเกิน ไม่รู้จะห้ามยังไง" ลูเซิร์นพูดขึ้นพลางบีบขยำไปที่ก้นอวบใหญ่จับสะโพกเธอล็อกไว้ไม่ให้ขยับหนีแล้วอันลำเอ็นเข้าไปในรูรักจนมันปลิ้นอ้าออกจากกันซ้ำแล้วซ้ำอีก ทำเธอเสียวซ่านไปถึงท้องน้อย ขณะที่ลำเอ็นแล่นเข้าออกในจังหวะที่ถี่รัว ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้นชิด ขณะที่ใบหน้าคมฝังปลายจมูกโ่ด่งเข้าหาซอกคอขาวระหงดูดดึงจนเกิดรอยแดงที่เขาฝังลึกเอาไว้ราวกับตีตราจองไม่ให้ใครกล้ามาซ้ำ หรือ เอาตัวเธอไปได้ สัมผัสหยาบ