All Chapters of สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย: Chapter 61 - Chapter 70

เผียะ ! "คุณแกล้งฉันเหรอ !" มือบางฟาดเข้าไปที่ท่อนแขนแกร่งแบบไม่แรงนัก เมื่อสะโพกแกร่งอัดกระทุ้งลำเอ็นเข้าหาร่องรักอันฉ่ำเยิ้มพร้อมกับปลายนิ้วร้ายที่สอดแทรกเข้ามาบี้บดบนติ่งเนื้อสีหวาน อีกทั้งปลายลิ้นร้อนที่ตวัดเลียมาบนเนินอกอวบใหญ่ยังทำเธอเสียวซ่านสุดจะบรรยาย จนหายใจหายคอแทบไม่ทัน หากแต่ลูเซิร์นไม่ได้ให้คำตอบ แต่กลับโน้มใบหน้าเข้ามาจูบผายปอดให้เธอแทน "อื้อ...อื้อออ" ลูเซิร์นประกบจูบลงมาบนเรียวปากนุ่ม ๆ แล้วพ่นลมหายใจใส่เข้าไป ก่อนจะผละออกมาให้เธอได้เป่าลมหายใจออกมาอย่างช้า ๆ ทำแบบนี้อยู่สองสามหน แล้วกดจูบลงไปใหม่อีกครั้ง หากแต่ครั้งนี้เขากลับบดขยี้เรียวปากเธอด้วยจูบอันแสนเร่าร้อนพลางดูดดึงริมฝีปากของเธอจนขึ้นสี ก่อนจะกดปลายจมูกซุกไซ้ไปตามซอกคอขาวระหงของเธออีกครั้งอย่างหื่นกระหาย ตามด้วยอัดกระแทกกระทุ้งลำเอ็นเข้าใส่ช่องทางรักอันนุ่มลื่นที่เปียกฉ่ำไปด้วยคราบน้ำรักที่ไหลหลั่งออกมาอย่างสุดจะกลั้นเอาไว้ได้ "อ๊ะ อ๊ะ อ๊า ..." เทียนสี่เผลอส่งเสียงครางกระเส่าออกมาอย่างร่านร้อน เมื่อสองมือคู่แกร่งบีบขยำไปบนเนินอกของเธอจนปลิ้นไปตามง่ามนิ้วมือยาวเรียวของเขาเกิดเป็นรอยแดงสลับกับดูดดึงไปที่หั

สัมพันธ์รักที่เกิดขึ้นทางร่างกาย ทำเทียนสี่หมดเรี่ยวแรงโดยที่ลูเซิร์นยังคงไม่หยุดเคลื่อนไหว ยังคงถาโถมอารมณ์รักอันร้อนแรงผ่านบทรักที่ช่ำชอง ฝากฝังความดุดันเหลือร้ายทิ้งตามร่างกายของเธอไว้ แม้ว่าเด็กดื้อในสายตาของเขาจะหมดเรี่ยวแรงลงไปแล้วก็ตาม หากแต่ลูเซิร์นก็ยังคงตักตวงความสัมพันธ์อันลึกซึ้งที่สุดโหยหานี้ไว้จนพอใจกว่าที่ตัวยาจวนจะสิ้นฤทธิ์และจางหายไปในที่สุด หากแต่บทรักอันสุดแสนซ่านยังคงตราตรึงไปทั่วทุกส่วนเสน่หาอย่างยากที่จะลบเลือน เวลาต่อมา ลูเซิร์นอุ้มร่างที่หลับไหลไปจากความเหนื่อยล้ามาไว้บนเบาะหนังข้างคนขับ ก่อนที่เขาจะนั่งมองดูเธออย่างเงียบ ๆ ภายในรถหรู สายตาคมกริบที่ร้ายกาจและดิบเถื่อนเลือนหายไปเหลือทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า ร่างสวยในชุดเดรสสีดำสุดเรียบหรูกลับมาสวมอยู่บนตัวของเทียนสี่อย่างสวยงามอีกครั้ง หากแต่ลำคอขาวระหงของเธอบัดนี้กลับเต็มไปด้วยร่องรอยความรักที่รุนแรงของเขาซึ่งฝากฝังมันเอาไว้อย่างชัดเจน "เด็กน้อย" ลูเซิร์นพึมพำออกมาเบา ๆ พร้อมกับสัมผัสเธอด้วยแววตาอันเรียบเฉยของเขา จนคล้ายกับปราศจากความรู้สึกใด ๆ เสมือนว่าหัวใจกลับมาด้านชาอีกครั้ง ลูเซิร์นมองเทียนสี่ท

"มันเพิ่งถูกหยดลงไป ตอนที่ลีวายหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาแล้วส่งให้กับลูเซิร์นเป็นคนดื่ม" เทียนสี่ตาค้าง หันไปจ้องตาของคุณหมอหนุ่มสุดเงียบขรึมหากแต่กลับแฝงความร้ายกาจเอาไว้เกินกว่าที่เธอคาดคิด โดยทุกอย่างเกิดขึ้นจากความไว้ใจ ทำให้ลูเซิร์นไม่ทันได้ระวังอย่างนั้นสินะ "เป็นไปได้ยังไง ทำไมไม่มีใครสังเกตเห็นเลย" เที่ยนสี่ยังคงสงสัย เพราะเธอเองก็จ้องมองอยู่ทุกเหตุการณ์ ในระหว่างที่คนภายในโต๊ะหยิบแก้วขึ้นมาดื่ม โดยไม่ได้กะพริบตา หรือ คิดว่าตัวเองพลาดช็อตสำคัญตรงไหนไปเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว แล้วทำไม...ลูเซิร์นถึงเผลอกินมันเข้าได้ ? ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ "ลีวายสวมถุงมือชนิดพิเศษที่ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ในนั้นมีส่วนผสมของตัวยาปลุกเซ็กซ์สูตรใหม่ 0.1 ซีซี ที่เพียงแค่แตะปลายนิ้วสัมผัสไปบนปากแก้ว ตัวยาก็จะระเหยและแทรกซึมไปรอบ ๆ ตามขอบแก้ว เมื่อริมฝีปากแตะลงเบา ๆ ยาก็จะทำปฏิกิริยากับน้ำลาย ส่งผ่านไปยังปลายลิ้น ระยะเวลาเพียงแค่ไม่ถึง 10 วินาที ยาก็จะค่อย ๆ ออกฤทธิ์กับร่างกาย" คำสาธยายอันยืดยาวที่เฉลยออกมาจนหมดเปลือกของคาลวิน ทำให้เทียนสี่ถึงกับนิ่งอึ้งไปราวกับถูกแช่ไว้บนธารน้ำแข็ง "แล้วลูเซ

"ใช่ครับ" วิคเตอร์ปลายตามองหลุยเฟยผู้เป็นเจ้าของร้านด้วยสายตาที่เรียบเฉยพอ ๆ กับสีหน้า และ น้ำเสียงของเขาที่เอ่ยออกมาเมื่อครู่นี้ "นี่เป็นเมนูพิเศก ที่ทางร้านเตรียมเอาไว้ให้ สำหรับแขกคงสำคังของอาคุงวิคเตอร์" รายการอาหารถูกวางลงตรงหน้าของเทียนสี่ ขณะที่เธอก้มหน้าลงเล็กน้อย เพราะไม่สะดวกใจที่จะเงยหน้าขึ้นมาทักทายหลุยเฟยในสถานการณ์แบบนี้ หากแต่ก็ต้องจำยอม เพราะหน้าที่กำลังบีบบังคับให้เธอต้องเผยตัว "สวัสดีค่ะ เฮียหลุนเฟย" "อ้าว ! อาเทียง นี่ลื้อมากับอาคุงวิคเตอร์ด้วยเหรอ" "ค่ะเฮีย นี่เจ้านายฉันเอง" เทียนสี่เงยหน้าขึ้นมาสบตากับหลุยเฟยพร้อมกับแนะนำท่านประธานให้ได้รู้จักกับเจ้าของภัตตาคารอาหารแห่งนี้อย่างเป็นทางการ ทำให้วิคเตอร์รู้สึกสงสัยแล้วว่า นี่เป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เทียนสี่แสดงอาการตกใจ เมื่อรู้ว่าเขานัดคาลวินมาที่ร้านแห่งนี้ด้วยหรือไม่ "อ๋อ ! อาคุงวิคเตอร์นี่เป็งเจ้านายของลื้อเองเหรอเนี่ย ช่างบังเอิญดีจริง ๆ" ว่าแล้วก็หันไปหาวิคเตอร์ พร้อมกับผงกศีรษะให้ด้วยความยินดี "เดี๋ยวผมของตัวไปจัดเตรียมความพร้อมของอาหารข้างในครัวก่อนนะครับ" ว่าแล้วหลุยเฟยก็เดินวนกลับเข้าไปที่หลังร้าน

"เดี๋ยวผมขอตัวไปเข้าห้องกันก่อนนะครับ" วิคเตอร์บอกกับคาลวิน ก่อนที่เขาจะหันกลับมาหาเทียนสี่แล้วก้าวเดินออกไป ภายหลังจากที่เหตุการณ์กลับสู่ภาวะปกติอีกครั้ง "คุณวิคเตอร์ ?" ขณะที่เขาเดินตรงไปยังห้องน้ำ ก็ต้องหยุดชะงักฝีเท้าเอาไว้ เมื่อได้ยินเสียงเรียกของใครคนหนึ่งที่ดังมาจากทางด้านหลัง ก่อนที่เขาจะหันกลับไปมอง "เรียกผมรึเปล่าครับ ?" เพราะจำได้ดีว่าอีกคนคือ หยางฟาน คนเดียวกับที่เจอในห้องอาหารเมื่อครู่นี้ แต่เพราะไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัวทำให้คิ้วเข้ม ๆ ขมวดขึ้นในตอนหันกลับมาจ้องหน้ากันด้วยสีหน้าที่สงสัย "ใช่ ผมเรียกคุณ" หยางฟานก้าวเข้าไปเผชิญหน้า หากแต่ยังคงเว้นระยะห่างเอาไว้อยู่พอสมควร "มีธุระอะไรกับผมรึเปล่าครับ" วิคเตอร์ถามด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูเรียบเฉย "คุณชอบเทียนสี่อย่างงั้นเหรอ" คำถามอย่างตรงไปตรงมาของหยางฟาน ทำให้วิคเตอร์รู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย กับคำถามที่ดูเป็นการละลาบละล้วงความเป็นส่วนตัวอย่างไร้ซึ่งมารยาท สร้างความไม่พอใจให้กับวิคเตอร์เป็นอย่างมาก ทำให้เขาเลือกที่จะเป็นฝ่ายย้อนถามคำถามที่ยียวนและกวนประสาทกลับไป "เรื่องนั้น...ผมจำเป็นต้องตอบคุณด้วยเหรอ ?" "ไม่