All Chapters of สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย: Chapter 51 - Chapter 60

"ตกใจอะไรครับ คุณผู้ช่วยผู้บริหาร ?" "เอ่อคือ...เปล่าค่ะ" "ดูคุณแปลกใจ ?" "เอ่อคือ...ขอโทษนะคะ พอดีฉันไม่คิดว่าเป็นคุณ" เทียนสี่ยังคงรู้สึกแปลกประหลาดใจอย่างไม่เชื่อสายตาของตัวเอง เพราะใบหน้าที่ดูอ่อนกว่าวัย ทำให้เขาดูไม่เหมือนผู้บริหารของบริษัทที่มีอายุเก่าแก่ถึงเพียงนี้ได้ ทำให้เทียนสี่คิดแค่ว่าเขาน่าจะเป็นเพียงพนักงานคนหนึ่งเท่านั้น "ผมเองก็ต้องขอโทษด้วยที่ไม่ได้แนะนำตัวกับคุณอย่างเป็นทางการก่อน ผมวิคเตอร์ประธานบริหารของบริษัทแห่งนี้ แล้วก็เป็นเจ้านายของคุณโดยตรงด้วยครับ เทียนสี่" วิคเตอร์สบตากับเธอด้วยรอยยิ้ม โดยที่เธอได้แต่อมยิ้มออกมาเก้อ ๆ เพราะยังรู้สึกเขินอายที่ตัวเองเข้าใจผิดเป็นการใหญ่ "คุณคือ คนที่ให้ทุนการศึกษากับฉันด้วยใช่ไหมคะ" "ครับ จากประวัติการศึกษาดูคุณเป็นนักศึกษาที่เรียนดี หัวไว ผมคิดว่าน่าจะร่วมงานกับทางเราได้ ผมเลยให้มิเชลโทรติดต่อหาคุณ อาจจะดูด่วนไปสักหน่อย เพราะผมกำลังขาดผู้ช่วยคนสำคัญอยู่พอดี คิดว่างานนี้คุณน่าจะทำได้ไม่ยาก" คำกล่าวของวิคเตอร์ทำให้เทียนสี่รู้สึกใจชื้นขึ้นมาว่าอย่างน้อย ๆ เขาก็ล่วงรู้ประวัติเธอมาก่อน ถึงได้เลือกให้เข้ามาทำงานที่นี

"ผมต้องขอโทษคุณคาลวินด้วยนะครับ ที่ก่อนหน้านี้เคยปฏิเสธการร่วมโปรเจกต์วิจัยยาตัวใหม่กับทางคุณหมอลีวายไป เพราะทางคุณเจคอปกำลังทดลองสูตรยาตัวใหม่มาเสนอผมอยู่" วิคเตอร์พูดขึ้นกลางวงสนทนา เพราะเขาเองก็ไม่ได้ต้องการจะเสียผลประโยชน์จากฝั่งใดฝั่งหนึ่งไป การได้ร่วมลงทุนกับคู่ค้าที่จะสามารถผลักดันธุรกิจไปได้ไกล คนอย่างวิคเตอร์ก็พร้อมที่จะรีบยื่นมีไปคว้าโอกาสนั้นทันที "ไม่เป็นไรครับ ผมเชื่อว่าคุณวิคเตอร์เป็นคนมีเหตุผล" คาลวินตอบกลับไป ก่อนที่เจคอปจะเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาหลังจากนั้น "ผมมีตัวอย่างตัวยาที่ว่านั่นมาให้ได้ทดลองพอดี มีใครอยากร่วมทดลองกับผมไหมครับ" เจคอปที่นั่งอยู่ข้าง ๆ วิคเตอร์และคุณหมอคิมลีวายบอกออกมาพร้อมกับมองหน้าผู้คนที่นั่งร่วมวงสนทนาภายในโต๊ะ ทำให้คาลวินรู้สึกสนใจ จึงได้เอ่ยปากออกไปว่า "ยาอะไรครับ ?" "จะเรียกยาก็ไม่ถูกซะทีเดียว เรียกว่าวิตามิน ไม่ก็อาหารเสริมจะดีกว่า" "อาหารเสริมที่ว่าดียังไงครับ" คุณหมอมาเฟียหนุ่มอย่างคิมลีวายเอ่ยถาม พลางหันมาสบตากับลูเซิร์นอย่างคาดเดา "แฮปปี้อาวร์ หรือจะเรียกว่าวิตามินเสริมความสุขก็ได้ครับ เหมาะสำหรับหนุ่มสาววัยทำงานอย่างพวกเรานี่แหละค

เทียนสี่ที่วิ่งออกมาจากภายในงานรวบกระโปรงที่ยาวจนลากพื้นขึ้นมาถือไว้พลางกวาดสายตาไปรอบ ๆ บริเวณลานจอดรถเพื่อมองหารถหรูของลูเซิร์น หากแต่ก็ไม่พบ ทำให้เธอเลือกที่จะกดโทรศัพท์ต่อสายออกหาเขา แต่ไม่ว่าจะติดต่อไปยังไง ลูเซิร์นก็เลือกที่จะกดตัดสายของเธอทิ้ง เทียนสี่รู้สึกจนปัญญา ไม่รู้ว่าป่านนี้อีกคนหายตัวไปไหน เพราะดูเหมือนว่าจะมีบางอย่างที่ผิดปกติเกิดขึ้นกับเขา ไม่เช่นนั้นคนอย่างลูเซิร์นคงไม่ทิ้งผู้เป็นนายอย่างพี่ชายของเธอเอาไว้ตรงนั้น ขณะที่กำลังเจรจาต่อรองงานสำคัญอยู่แน่ ทว่า... ทันใดนั้นเอง รถหรูที่กำลังแล่นออกมาจากใต้อาคารของลานจอดรถอีกฟาก ก็ทำให้เทียนสี่หายข้องใจเมื่อหันมองไปเห็น และ จดจำได้ดีว่านั่นเป็นรถของใคร "ลูเซิร์น !" เทียนสี่กระโจนเข้าไปขวาง ก่อนที่คนด้านในจะแตะเบรกเพื่อหยุดรถอย่างกระทันหัน โดยที่เขาเองก็มองเห็นเธออยู่ก่อนแล้ว เช่นเดียวกับเธอที่เชื่อว่าเขาเองก็เหลียวเห็นเธออยู่เช่นกัน เอี้ยด ! "ทำบ้าอะไรของคุณ !" ลูเซิร์นลดกระจกแล้วมองดูเธอผ่านกระจกหน้า พร้อมกับพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนว่าจะไม่พอใจ "ฉันอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมอยู่ ๆ คุณถึงได้รีบชิ่งหนีออกจ

"อ๊ะ !" ร่างสวยภายใต้ชุดเดรสยาวลากพื้นถูกย้ายมาอยู่บนเบาะหลัง เธอนอนราบไปกับเบาะหรู ขณะที่ริมฝีปากของลูเซิร์นยังคงประกบจูบกลีบปากนุ่ม ๆ ของเธออยู่ซ้ำ ๆ ทำร่างเพรียวบางอ่อนยวบราวกับขี้ผึ้งรนไฟภายใต้อ้อมแขนแกร่งของเขา เมื่อฝ่ามืออันร้อนแรงกอบกุมมาที่สองเนินเนื้ออันนุ่มหยุ่นที่เบียดชิดติดกันภายใต้ชุดเดรสสุดเรียบหรูอวดแผ่นหลังอันขาวนวลเนียน แม้ว่าแสงไฟภายในรถจะมืดสลัว "อื้ม~" มือบางเกาะกุมมาที่แขนเสื้อของเขายามถูกปลุกเร้าอารมณ์จนใจสั่นหวั่นไหว เด็กน้อยที่เคยดื้อรั้นยามนี้พยายามเบี่ยงหน้าหลบหนีไปจากสายตาของเขาด้วยความเขินอายที่ร่างกายกำลังเผยความต้องการบางอย่างออกมาจนถึงขีดสุด "อ๊ะ !" มือเล็กพยายามบดบังหน้าอกอวบใหญ่เอาไว้เพื่อไม่ให้สายตาอันคมกริบของเขาจับจ้องมองมา ทันทีที่ฝ่ามือหนาดึงรั้งชุดเดรสที่เธอสวมอยู่ลงมาไว้บริเวณเอวคอดกิ่ว "สวย" ลูเซิร์นหลุดปากออกมาเพียงสั้น ๆ ทันทีที่สองมือหนาอันร้อนแรงราวกัขเปลวเพลิงทาบลงมาสัมผัสบนหน้าอกอวบใหญ่ แล้วกระหน่ำบี้บดลงไปบนหัวจุกสีหวาน จนเป็นรอยแดงราวกับเขากำลังฝากรอยรักไว้บนเรือนกายของเธอทุกส่วนสัดที่ฉาบทาลงไปอย่างทั่วถึงราวกับเปลวไฟที่กำลังแผดเผา

"จัดการมันได้ไหม...ผมไม่ไหวแล้ว" ความอดทนเฮือกสุดท้ายของลูเซิร์นขาดผึง เมื่อความยั่วเย้าของเทียนสี่ทำเขาต้านทานไว้ได้ไม่ไหว แม้จะหักห้ามและฝืนใจเอาไว้อย่างสุดกำลังความสามารถแล้วก็ตาม "จ...จัดการ ?" เทียนสี่จ้องมองใบหน้าของเขาด้วยสายตาปริบ ๆ ราวกับยังไม่เข้าใจในความหมาย จนกระทั่งลูเซิร์นเป็นฝ่ายเฉลยมันออกมา "ด้วยปากของคุณ" "ป...ปากฉันเหรอ ?!" ลูเซิร์นพยักหน้าแทนการให้คำตอบ "ต...ต้องดูดด้วยรึเปล่า ?" เทียนสี่ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไร้เดียงสาที่จะไม่รู้ว่าพออมเข้าไปแล้วต้องดูดด้วยไหม หากแต่ที่หลุดถามออกมา ก็เพื่อให้แน่ใจ และ เข้าใจตรงกันทั้งสองฝ่าย ลูเซิร์นพยักหน้าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เหลือร้าย อีกทั้งยังพูดขึ้นมาด้วยว่า "แต่คุณจะกลืนด้วยก็ได้" "กลืนด้วยเหรอออ..." เทียนสี่เบิกตาโตขึ้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย จนใบหน้าแดงก่ำ ขณะที่ลูเซิร์นให้คำตอบด้วยการพยักหน้า "ถ้ามันฝืน... คุณจะคายก็ไม่เป็นไร" "ม..ไม่ฝืนเลยสักนิด" คำตอบอย่างมุ่งมั่นของเทียนสี่ ทำลูเซิร์นถึงกับชะงักไป ขณะที่คิ้วหนา ๆ ขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย "คุณจะลอง ?" "ใช่ ฉันอยากลองกลืนดูสักครั้ง ถ้าคุณชอบ ฉันยินดีจะทำใ