All Chapters of สัมพันธ์รักทายาทมาเฟียคนสุดท้าย: Chapter 41 - Chapter 50

"เทียนสี่บอกว่าไปกับมึงก็คงช่วยเลือกเสื้อผ้าไม่ได้ เธอก็เลยขอไปกับเพื่อน" "เพื่อน...ที่ไหนครับ ?" คิ้วหนา ๆ ของลูเซิร์นขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย โดยคาลวินไม่ได้ให้คำตอบอะไร หากแต่บอกแค่ว่าถ้าอยากรู้ก็ตามไปดูเอง แล้วก็รับกลับมาที่นี่ด้วยเลย... อีกด้านหนึ่ง เทียนสี่ยกขวดน้ำพลาสติกขึ้นดื่ม ก่อนจะปาดเหงื่อบาง ๆ ที่ไหลรินลงมาบริเวณไรผมและข้างแก้มอันขาวเนียน ขณะนั่งลงที่ม้านั่งหินอ่อน ภายในบ้านริมน้ำหลังหนึ่งที่เจ๊หวานเป็นคนเช่าอาศัยด้วยราคาไม่กี่พันบาท "ขอบใจมากเลยนะเว้ยนังเทียน ไม่ได้เอ็งเนี่ย ป่านนี้ข้าคงเก็บร้านยังไม่เสร็จแน่" เจ๊หวานเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะหินอ่อนฝั่งตรงข้ามแล้วยกขวดน้ำขึ้นดื่มรวดเดียวจนเกือบหมดขวดเพื่อดับกระหายแล้ววางลงที่โต๊ะหินอ่อน ก่อนจะประสานมองดวงตาคู่สวยของคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน "ฉันต่างหากที่ต้องขอบใจเจ๊ที่อุตส่าห์พาฉันไปเลือกซื้อเสื้อผ้ากับของใช้ซะจนขาลาก ถ้าฉันไม่อยู่ช่วยเจ๊เก็บร้าน มีหวังพรุ่งนี้เจ๊ตื่นมาขายของไม่ไหวแน่" เจ๊หวานพเยิดหน้าพลางส่งรอยยิ้มให้อย่างขอบอกขอบใจ "ว่าแต่เอ็งได้งานอะไร ทำไมถึงเลือกซื้อแต่ชุดสวย ๆ พวกนี้ ตกลงเอ็งทำงานให้ใครวะ ?"

เทียนสี่หันมองไปยังเสียงที่ดังอยู่ข้างหู จนแก้มขาว ๆ ของเธอเฉียดไปที่ปลายจมูกโด่ง ๆ ของใครคนหนึ่ง ซึ่งเธอจดจำเขาได้เป็นอย่างดี "อ๊ะคุณ !" เทียนสี่หันไปไม่ทันระวัง ทำให้ข้างแก้มถูไถไปกับปลายจมูกโด่งของใครคนนั้นอย่างที่ไม่ได้ตั้งใจ จนใบหน้ารู้สึกร้อนผ่าว ทั้งที่เนื้อตัวเปียกปอนไปด้วยคราบน้ำฝน หากแต่กลับไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหนาวเย็น "เอ่อคุณ...มาที่นี่ได้ยังไงคะ ?" เทียนสี่หันมาไปเผชิญหน้ากับร่างสูงของผู้ที่มีดวงตาสองสีแบบตรง ๆ พร้อมกับเอ่ยถามด้วยความที่อยากรู้ "คุณคาลวินให้ผมมารับคุณ" ได้ฟังคำตอบนั้นก็พยักหน้ารับคำอย่างเข้าใจว่า เพราะหน้าที่ เขาถึงได้มายืนอยู่ตรงนี้ "อื้อ งั้นก็ช่วยถือของหน่อย" เทียนสี่ยื่นข้าวของสัมภาระที่หิ้วพะรุงพะรังตลอดทั้งวันอยู่เต็มสองมือให้แก่เขาได้รับไปถือไว้ ก่อนที่เธอจะคว้าเอาเสื้อสูทของเขาเข้ามาคลุมหัวของตัวเองเอาไว้แทน "ทำไมไม่รับสายผม ?" ลูเซิร์นย้ำคำถามเดิมอีกครั้ง หากแต่เทียนสี่กลับรู้สึกกระอักกระอ่วนที่จะตอบว่าเธอตั้งใจที่จะไม่รับสายของเขาไม่ใช่ด้วยเหตุผลอื่น "เอ่อคือฉัน...น่าจะปิดเสียงไว้" แต่สุดท้ายเทียนสี่ก็เลี่ยงที่จะไม่ตอบความจริงออกไป คว

"ช่วยหน่อย" เทียนสี่ทวนคำพูดอีกครั้ง เพราะเริ่มรู้สึกว่าตะขอมันเริ่มดึงรั้งกับเส้นผมบนหนังศีรษะ จนรู้สึกเจ็บมากขึ้นกว่าเดิม "ตรงนี้เหรอ ?" ลูเซิร์นสัมผัสไปที่เส้นผมบนศีรษะทุยเล็กของเธอพร้อมกับเอ่ยถาม "ไม่ใช่... ขยับลงมาหน่อย" "ตรงนี้ ?" ลูเซิร์นค่อย ๆ เลื่อนมือลงมาตามที่เธอบอก แต่ก็ไม่แน่ใจว่ามันเป็นตรงส่วนไหน หัวไหล่ หรือว่า ต้นคอ ? "ลงมาหน่อย" "ตรงนี้ ?" เพราะไม่รู้ว่าตะขอมันไปเกี่ยวเส้นผมอิท่าไหน เธอถึงได้หันกลับมาช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ "ค่ะ ตรงนี้..." ตรงที่พูดออกไปไม่ได้ เพราะมันดันใกล้กับจุดที่ควรปกปิดเอาไว้ด้วยชุดชั้นในเจ้ากรรมที่ดันพันเกี่ยวเข้ากับเส้นผมด้วยความที่รีบร้อน "ฉันดึงไม่ออก" เทียนสี่บอกคนที่พยายามจะแกะเอาเส้นผมออกจากตะขอ หากแต่ยิ่งช่วย กลับยิ่งทำได้ไม่ถนัด เพราะอีกคนมัวแต่จับที่ข้อมือแกร่งของเขาเอาไว้ราวกับห้ามปราม "คุณช่วยปล่อยมือคุณออกก่อน ไม่งั้นผมจะช่วยคุณยังไง" "ก็คุณเอามือเข้ามาใกล้เกินไปนี่คะ" "ผมเอามือไปใกล้ แล้วมันผิดตรงไหน ในเมื่อคุณต้องการให้ผมช่วย" "ก็...ตรงนี้ !" เทียนสี่อึกอักไม่กล้าตอบออกไป ว่ามันดันเข้าใกล้กับเนินอกอวบใหญ่

เวลาต่อมา "นี่เป็นผลตรวจดีเอ็นเอของคุณคาลวินกับคุณหนูเทียนสี่ครับ" คิมลีวายวางผลตรวจลงตรงหน้ามาเฟียหนุ่มที่นั่งอยู่ในฝั่งตรงข้าม ก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาในระหว่างนั้น ก๊อก ก๊อก ก๊อก ~ เสียงเคาะประตูดึงความสนใจของทั้งคู่ให้หันไปมอง ก่อนที่ฟอร์ลันจะเป็นผู้เปิดประตูให้กับร่างสวยของหญิงสาวที่เพิ่งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก้าวผ่านประตูเข้ามาด้านใน "คุณให้คนไปตามฉันเหรอคะ" เทียนสี่เดินเข้ามาหยุดแล้วสบตากับผู้เป็นพี่ ก่อนจะหันไปสบตาของคุณหมอมาเฟียหนุ่ม หลังจากที่ก้าวเข้ามาถึง "ใช่ค่ะ นั่งก่อนสิคะ" คาลวินบอกกับน้องสาวแท้ ๆ ที่ยังไม่ได้เปิดใจรับเขาเป็นพี่ชาย เพราะในสถานการณ์เช่นนี้ ก็ยากที่จะเชื่อกับอะไรหลาย ๆ อย่าง หากไม่มีข้อมูล หรือ หลักฐานที่หนักแน่นพอที่จะทำให้เชื่อ "ผลตรวจออกแล้วค่ะ" คาลวินที่ดูผลตรวจดีเอ็นเอที่บ่งบอกความเป็นสายเลือดได้อย่างแม่นยำถึง 99.99% ว่าระหว่างเขา และ เทียนสี่ คือพี่น้องที่คลานตามกันมาอย่างแน่นอน ถูกต้องชัดเจนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงได้ "ผลตรวจ บอกว่าหนู คือน้องสาวแท้ ๆ ของพี่ เทียนสี่" คาลวินสบตากับน้องสาวที่เขารักและหวังดีต่อเธอ ไม่ใช่เพียงเพราะว่าเธอค

ระหว่างที่เทียนสี่จัดเตรียมเครื่องดื่มและอาหารว่างอยู่บริเวณมุมกาแฟที่เป็นพื้นที่ส่วนกลาง ซึ่งถูกเนรมิตให้เป็นที่สำหรับผ่อนคลายของพนักงานอยู่เพียงลำพัง ก็มีใครคนหนึ่งก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลังของเธออย่างเงียบ ๆ "มาใหม่เหรอ ?" "อ๊ะ !" เสียงนั้นทำให้เทียนสี่สะดุ้งเล็กน้อย เพราะมัวแต่คิดถึงใครบางคนที่เป็นส่วนหนึ่งซึ่งทำให้เธอเลือกตัดสินใจเข้าทำงานที่นี่อย่างไม่รีรอ เพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่างตามที่พี่ชายและคุณหมอมาเฟียหนุ่มให้คำแนะนำ "ผมทำคุณตกใจเหรอ" เทียนสี่หันไปมองเจ้าของคำถาม อย่างไม่ได้ตำหนิอะไร พร้อมกับส่งยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตร "ไม่ขนาดนั้นค่ะ พอดีฉันแค่คิดอะไรเพลิน ๆ ไปหน่อย คุณมาดื่มกาแฟเหรอคะ" "ครับ กำลังหาคนชงให้อยู่พอดี" "เอานี่ไปก่อนไหมคะ ฉันให้" เทียนสี่ยื่นถาดกาแฟพร้อมกับแครกเกอร์ให้กับชายหนุ่มคนดังกล่าวที่ดูเหมือนจะเป็นรุ่นพี่ที่อาจให้คำแนะนำเธอซึ่งเป็นพนักงานใหม่ได้ไม่มากก็น้อย หากจะผูกมิตรกันไว้คงไม่ได้เสียหายอะไร "ยกให้ผมแบบนี้ แล้วคุณดื่มอะไร ?" "จริง ๆ ก็ไม่ได้จะดื่มเองหรอกค่ะ ถ้าไม่รังเกียจ คุณเอาไปดื่มก่อนได้เลย ฉันชงใหม่แป๊บเดียวเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว"