All Chapters of พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา: Chapter 11 - Chapter 20

ดรัณรู้สึกในหัวเหมือนจะแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง พบว่าภายในห้องสว่างจ้าจากแสงที่ส่องผ่านประตูบานเลื่อนตรงระเบียง เขางัวเงียลุกขึ้นนั่ง ได้กลิ่นตัวเองก็พลันชะงัก รู้สึกว่าถึงเวลาต้องอาบน้ำแล้ว หากพอลุกยืน กำลังจะเดินผ่านเตียงนอนก็ต้องชะงักอีกรอบ หลังได้เห็นใบหน้าคุ้นเคยของเพื่อนสนิทเมื่อคืนเขาไม่ได้ฝัน วาฬกับอธิชนม์มาที่นี่จริง ๆ รู้ทันทีว่าเป็นฝีมือของใครร่างสูงเดินเข้าห้องน้ำ จัดการอาบน้ำทำความสะอาดร่างกายจนหมดคราบไคลต่าง ๆ พอออกจากห้องน้ำก็พบว่าเพื่อนทั้งสองตื่นแล้ว ตาสว่าง ร่างกายสดชื่นเล็กน้อย พบว่านาฬิกาบอกเวลาบ่ายสองโมงแล้ว“ไงมึง” อธิชนม์เอ่ยทัก“หมอ... มึงเรียนจบแล้วไงถึงมาอยู่ที่นี่ได้”“ก็อาจไม่จบถ้ามึงยังทำตัวงี่เง่าให้กูต้องวิ่งกลับมาดูแบบนี้”“เรื่องเล็ก ๆ ไม่ต้องลำบากพวกมึงหรอกน่า”ดรัณตอบพลางหยิบเสื้อกางเกงออกมาสวม เพื่อน ๆ ผลัดกันเข้าไปล้างหน้าล้างตา เมื่อออกมาก็พบว่า ดรัณที่นั่งลงตรงโซฟาทำท่าจะคว้าเหล้าขึ้นกรอกปากอีกร้อนถึงวาฬให้กระโจนเข้ามาแย่งขวดนั้นออกจากมือ“ไอ้เหี้ย! มึงกะจะดื่มให้ตายวันสองวันนี้เลยใช่มั้ย”ตายก็ดี... ชั่ววินาทีที่ความคิดนี้ผุด

“พี่ลัน ทำไมคะ พี่ก็ต้องการนันท์นี่นา...” ร่างกายเขามีปฏิกิริยาต่อสิ่งเร้า มันเป็นเองตามธรรมชาติ แต่เขารักศิศิรามาก บอกตัวเองว่าจะไม่มีทางทำให้เธอเสียใจ จึงไล่นันท์นรีออกจากห้อง“ออกไป ออกไปซะนันท์ เธอเมาแล้ว กลับไปนอนที่ห้องไป”เขาใช้แรงที่มีมากกว่า ลากเธอออกไปจากห้องแล้วปิดประตูลงล็อก แล้วโซเซไปล้มตัวลงนอนคืนนั้นเขากลับมาจากร้านเหล้าพร้อมกับคทาธร โดยมีนันท์นรีกลับมาด้วย เธอบอกว่าตัวเองเมามากกลับคอนโดไม่ไหวจึงขอมานอนห้องพักบริษัทด้วย ต่างคนต่างแยกเข้าห้อง เขาล้มตัวลงนอน ใจหนึ่งอยากกลับไปคอนโดหาศิศิรา แต่เกรงใจเพื่อน เนื่องจากคอนโดอยู่ไกล จะเรียกแท็กซี่เพื่อนก็ไม่ยอม อีกอย่างคือเขาคิดว่าดึกขนาดนี้เมียรักคงนอนแล้ว ไม่กลับสักคืนคงไม่เป็นไรความจริงแล้ว เขาไม่ได้ตั้งใจจะไปดื่ม เขาหักโหมทำงานมาสามเดือน เนื่องจากได้รับโปรเจกต์ใหญ่ ตั้งใจไว้ว่าทำงานนี้จบจะได้พักอยู่กับลูกกับเมียเนื่องจากได้ค่าจ้างก้อนใหญ่ เพื่อน ๆ ที่เห็นเขาโหมงานเกินไปจึงบังคับลากออกไปด้วยกัน เลยเกิดเรื่องนั้นขึ้นมา“พี่ลันใจร้ายมาก”“ขอโทษด้วยนันท์ พี่ไม่อยากรักใครอีกแล้ว”แม้จะทำตัวหน้าหนาขนาดไหน แต่หัวใจของนันท์นรีทนร

“ถ้างั้น เดี๋ยวน้ำค้างจะลองไปคุยกับเขาดูอีกทีแล้วกันค่ะพี่กุล”ถ้าต้องยกเลิกลูกค้า ทางบริษัทจะเสียหาย เธอไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้น มันหมายถึงเธอไม่มีศักยภาพในการทำงาน เจองานแรกก็ทำพังแล้ว และเธอไม่อยากให้ชวิศเสียงานนี้ไป เขาดีกับเธอมากคอยช่วยเหลือทุกอย่างตั้งแต่ที่พาเธอไปต่างประเทศก่อนหน้านั้น เธอเคยคิดว่าจะไม่กลับเมืองไทยอีกแล้ว แต่ก็ต้องกลับ สืบเนื่องจากการพ่อแม่ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตทั้งคู่ เธอเศร้าและเสียใจมาก ยังดีที่มีชวิศและนิชกานต์อยู่เคียงข้างจนงานศพผ่านไปด้วยดี เธอพบว่าบริษัทที่พ่อสร้างมากับมือกลับตกไปอยู่ในความดูแลของป้าลัดดาวัลย์ ให้เหตุผลว่า ครั้งหนึ่งบริษัทขาดสภาพคล่องหนัก พ่อจึงกู้เงินจากพี่สาวมาก้อนใหญ่แต่หาส่งคืนไม่ได้จึงเปลี่ยนเป็นจำนวนหุ้นแทน ณ เวลานี้ สิงหา ลูกชายคนโตของลัดดาวัลย์เข้ามาเป็นหนึ่งในกรรมการบริหารคนสำคัญศิศิราเชื่อไม่สนิทใจว่าการตายของพ่อและแม่เกิดจากอุบัติเหตุ นั่นเป็นเหตุว่า ทำไมเธอถึงยอมอยู่ในเมืองไทย โดยเข้าทำงานในบริษัทของชวิศในตำแหน่งผู้ประสานงานโครงการ (Project Coordinator) เพื่อจะได้สืบเรื่องนี้ต่อไป โดยมีชวิศและนิชกานต์คอยช่ว

“อาน้ำค้างไปเก็บไข่น้องเป็ดกับหนูไหมคะ”น้ำเพชรปล่อยมือจากพี่เลี้ยงเข้าไปจับมืออาคนสวยที่เธอเห็นครั้งแรกก็ชอบ ซึ่งไม่บ่อยที่จะเป็นแบบนั้น“อะ อ้อ ไปจ้ะ” ศิศิราถูกตากลมมองอย่างอ้อน ๆ ก็ใจยวบ ก้าวเดินไปตามทางที่ตรงไปโรงเรือนเลี้ยงเป็ดไก่ โดยมีเด็กหญิงน้ำเพชรจับมือไม่ปล่อย“อาน้ำค้างเคยเก็บไข่ไหมคะ”“ไม่เคยค่ะ แล้วนี่จะไปเก็บไข่เป็ดกันแล้วไข่ไก่ไม่เก็บเหรอ”“น้องไก่จะไข่กลางวันค่ะ ของเมื่อวานพี่ ๆ เขาเก็บหมดแล้ว น้องเป็ดไข่กลางคืน เช้า ๆ เลยมีไข่ให้เก็บค่ะ” เด็กน้อยเล่าเสียงใส“เป็นแบบนี้นี่เอง”ศิศิราทำหน้าทึ่ง ทึ่งที่เด็กน้อยฉลาดและจำได้ ส่วนตัวเธอไม่เคยเก็บไข่จริง ๆ จึงไม่รู้เรื่องพวกนั้น“วันนี้น้องเป็ดไข่ใหญ่มากเลยค่ะคุณอาน้ำค้าง พี่ทิพย์”เด็กน้อยหยิบไข่เป็ดขึ้นมาสองฟอง ชูให้ดู“โอ้โห ใหญ่จริงด้วยค่ะ” ศิศิราพลอยตื่นเต้นไปด้วย“ทางนี้ก็มีค่ะอาน้ำค้าง เยอะด้วย มาเก็บกัน”น้ำเพชรรีบจูงมืออาคนสวยตรงไปยังมุมหนึ่งซึ่งใช้ยางรถยนต์เก่าวางบนพื้น ด้านในเทแกลบไว้เพื่อรองรับเวลาที่เป็ดไข่ จะทำให้ไข่ขาวสะอาดด้วยสองสาวต่างวัยช่วยกันเก็บไข่พร้อมกับพูดคุย รอยยิ้มและเสียงหัวเราะดังเบา ๆ ออกไปนอกโร

ปรารุษก์เอนกายสูงพิงหน้าต่างกระจก รวบมือขึ้นกอดอก หลังรถยนต์ของศิศิราพุ่งทะยานออกไป ตาคมทอดมองตามไปสุดสายตาพร้อมกันนั้น ความเงียบถาโถมเข้ามาภายในห้องกว้างขวางห้าปี... เป็นเวลามากพอที่จะสร้างสวนทั้งสวน มากพอจะเปลี่ยนผู้ชายคนหนึ่งให้กลายเป็นคนที่ไม่เชื่อในความรักชายหญิงแต่กลับไม่มากพอ… จะลบผู้หญิงใจดำออกไปจากก้นบึ้งหัวใจปรารุษก์หัวเราะในลำคอเบา ๆ หัวเราะให้กับตัวเอง ให้กับความคิดโง่ ๆ ที่เคยเชื่อว่า ถ้าไม่เจอ ไม่เห็น ไม่พูดถึง... ความรู้สึกบางอย่างมันจะหายไปเองไม่จริงเลย!แค่เธอนั่งอยู่ตรงข้าม แค่เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แค่เสียงของเธอเรียกชื่อเขาอย่างเป็นทางการ ทุกอย่างที่เขาฝังกลบเอาไว้ ก็ฟื้นขึ้นมาราวกับไม่เคยตายเขาจำได้… วันที่เธอเดินจากไป จำได้ว่าตัวเองยืนอยู่ตรงไหน และเจ็บแปลบยังไงตอนรู้ว่า เธอ “เลือก” อย่างอื่นแทนเขาไม่มีคำลา ไม่มีคำอธิบาย มีแค่การจากไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้เขาเงียบงันอย่างกับคนบ้าชายหนุ่มหลับตาลง ภาพของศิศิราซ้อนทับกับความทรงจำเก่า เด็กสาวที่เคยยิ้มให้เขาอย่างไว้ใจ กับผู้หญิงตรงหน้าในวันนี้ที่ตั้งกำแพงหนาทึบเธอเก่งขึ้น นิ่งขึ้น แข็งแรงขึ้น และนั่น… ทำให้เ