All Chapters of พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา: Chapter 31 - Chapter 40

ไม่แค่เรียก อ้อยใจเดินเร็ว ๆ มาดึงมือเธอไปร่วมวงด้วย ซึ่งในวงมีคุณป้าและชายคนงานที่ศิศิราคุ้นเคยหลายคน“มากินด้วยกันหนูน้ำค้าง ไม่ต้องเกรงใจ วันนี้อากาศเย็น ๆ ต้องตบด้วยหมูกระทะซดน้ำร้อน ๆ คล่องคอ” นางสมบัติ คุณป้าที่คอยดูแลสวนผักรีบหยิบถ้วยและตะเกียบให้น้ำค้างใจชื้นกับน้ำใจไมตรีของทุกคนจึงไม่ปฏิเสธ“มันจะรื่นคอมากถ้ามีนี่” เอก คนงานหนุ่มยกขวดชูให้ดู“น้ำลำไยมีฟองเย็นเฉียบชื่นใจ”“สักหน่อยไหมน้ำค้าง”“สักแก้วก็ได้ค่ะ” หญิงสาวคิดว่าการได้ดื่มสักหน่อยอาจทำให้เธอลืมเรื่องคับแค้นใจและปรารุษก์ไป“มันต้องแบบนี้” วีรีบหยิบแก้วเทเบียร์วุ้นส่งให้น้ำสีอำพันผ่านลำคอ แก้วที่สามที่สี่ ความคิดความรู้สึกต่าง ๆ ค่อยเลือนหายเหลือไว้เพียงใบหน้าที่ซับสีระเรื่อของเลือดฝาด ศิศิราเริ่มหัวเราะไปมุกตลกและเรื่องเล่าที่บรรดาเพื่อนคนงานขนมาเล่าให้ฟัง วีเป็นคนงานชาย อายุใกล้ ๆ จะสี่สิบปี คอยรินเบียร์ให้สาวสวยรุ่นน้อง เขาเป็นคนคุยสนุกและมีมุกตลกมากมาย วงหมูกระทะจึงเต็มไปด้วยความครึกครื้น ศิศิรารู้สึกไม่แปลกแยก เธอชนแก้วกับคนนั้นคนนี้ได้เรื่อย ๆ นั่นเพราะมีช่วงระยะเวลาหนึ่งที่แอลกอฮอล์เป็นเพื่อนเธอทว่า คนที่มาเ

นั่นกลับเป็นความท้าทาย ปรารุษก์ส่งตัวตนเข้าไปจนหมดมิดก็เริ่มขยับสับสาวสะโพกทันที เริ่มจากเนิบช้า แล้วกระชับจังหวะขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยความช่ำชอง ยิ่งเห็นคนตัวบางพยายามเม้มปากแน่น จังหวะรักยิ่งหนักหน่วงจนโต๊ะตัวใหญ่ส่งเสียงประท้วงแข่งกับเสียงคนตัวบาง เขาจูบเธอแรงขึ้น ความหิวกระหายทวีสูง“พี่ลัน...”“หืม...”เขารู้ว่าเธอกำลังจะถึงจุดหมายปลายทางอีกครั้ง จึงขยับแรงรัวและถี่กระชั้น ไม่นาน ร่างบางก็ทะยานถึงจุดหมายอย่างรุนแรงจนผวาขึ้นมากอดเขาแน่นวินาทีนั้น ปรารุษก์สอดมือเข้าใต้บั้นท้ายกลมกลึง อุ้มเธอเข้าเอวพาไปยังโซฟาตัวใหญ่ จับพลิกให้หันหน้าเข้าพนักโซฟา“อย่า...” มือบางไพล่มาดันหน้าท้อง ขณะที่เธอยังหอบกระเส่าชายหนุ่มกระตุกยิ้มร้าย จับท่อนแขนเล็กทั้งสองเอาไว้ โยกเอวหนัก ๆ ทำให้หญิงสาวหวีดคราง ดำดิ่งสู่ห้วงหฤหรรษ์ด้วยกันอีกครั้ง บทรักครั้งนี้หนักหน่วงและดุดันจนเสียงสนั่นภายในห้องทำงาน เขาพาเธอทะยานจุดสุดยอดทางอารมณ์อีกครั้งก่อนจะปลดปล่อยตามเธอไปจนกายสะท้าน...ความเงียบโรยตัวอยู่ภายในห้องมาพักใหญ่ หลังจากบทรักหนักหน่วงรอบสองของปรารุษก์ผ่านไป สองกายยังนอนแนบชิดบนโซฟาตัวใหญ่ เสียงหอบหายใจกระเส่าสร

“มันไม่มีเพื่อนเล่น อยู่ตัวเดียวคงเหงาเหมือนหนู”“คุณหนูน้ำเพชรมีเวลาเหงาด้วยเหรอ พี่ทิพย์เห็นเดี๋ยวทำนั่นทำนี่ไม่หยุดเลย” ทิพยาแซว“ก็หนูไม่มีเพื่อนเล่นไงคะ พอกลับมาบ้านเลยต้องทำนั่นทำนี่”“เป็นงั้นไป”ศิศิราลูบผมนุ่มด้วยความเอ็นดูและสงสาร เธอก็เป็นลูกคนเดียว พ่อและแม่ต้องออกไปทำงานกลับค่ำทุกวัน จึงรู้ดีว่าความเหงาเป็นยังไงหลังกลับจากโรงเรียนในแต่ละวัน ต่อมา...ครอบครัวของชวิศย้ายมาอยู่ใกล้ เขากับพี่สาวมักจะมาเล่นกับเธอบ่อย ๆ ทำให้ไม่เหงามากนัก“ช่วยกันเลี้ยงน้องเหรอครับสาว ๆ”เตชิตทักขึ้นเมื่อเดินมาเจอสาวทั้งสามหน้าบ้านกระต่าย“พี่เต” ศิศิราทักกลับพลางส่งยิ้มให้“อาเต ปะป๊าล่ะคะ” น้ำเพชรถามเสียงใส“น่าจะเดินดูอะไรอยู่แถวนี้แหละ นี่ดูสิอาได้อะไรมา” ชายหนุ่มยกมือที่มีมะม่วงสุกสีเหลืองนวลมาให้ดู“มันสุกหรือยังคะ” เด็กน้อยตาเป็นประกาย มะม่วงเป็นผลไม้โปรดของเธอ“สุกแล้วครับ หอมมากอยากกินไหม”“อยากกินค่ะ”“หน้านี้มีมะม่วงสุกด้วยเหรอคะพี่เต” “มีครับน้ำค้าง พันธุ์นี้ออกผลทั้งปี”“หนูอยากกินข้าวเหนียวมะม่วงค่ะอาเต”“อ่า... อาเก็บมาลูกเดียวเอง งั้นต้องไปเก็บมาเพิ่มแล้วล่ะ ต้นด้านหลัง

‘คงอยากทำดีไถ่โทษต่อลูกสินะ’ช่วยกันไม่นานนักก็เสร็จ เตชิตลอบมองเจ้านายหนุ่มกับหญิงสาวแล้วเกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา “เมื่อยยังครับน้ำเพชร”“นิดหน่อยค่ะ แต่หนูสนุก”“งั้นขี่คออากลับดีมั้ย”“ดีค่ะ”เขาลุกขึ้นยืน อุ้มน้ำเพชรขึ้นนั่งบนบ่าอย่างง่ายดาย ก่อนจะจับไว้ด้วยมือเดียว อีกมือหิ้วตะกร้าไปหนึ่งใบเด็กหญิงหัวเราะชอบใจ กางแขนออกทำท่าบินด้วย“ปะป๊า คุณอาน้ำค้าง หนูบินได้”ศิศิราพลอยยิ้มไปด้วย เธอรีบผุดลุกกะทันหันเพื่อจะตามน้ำเพชรไป แต่พอยืนขึ้นกลับรู้สึกหน้ามืดขึ้นมา ฝ่ามือและใบหน้าเย็นแปลก ๆ“อ๊ะ!”ลำแขนแกร่งสอดเข้ามาโอบเอวเอาไว้ แรงดึงนั้นทำให้หน้างามหันไปปะทะอกกว้าง“เป็นอะไร” ปรารุษก์นิ่วหน้า แต่ครู่ต่อมาก็พ่นคำพูดที่ทำให้คนในอ้อมแขนดันตัวออก “บังเอิญ? หรือว่าจงใจครับ?”“ขอโทษด้วยค่ะ ดิฉันแค่ลุกเร็วไปหน่อย ไม่ได้คิดจะอ่อยใคร”ศิศิราจะดันตัวออก แต่มือที่จับตรงบั้นเอวกลับไม่ยอมผละไป เธอหน้าเลิ่กลั่กมองซ้ายมองขวา มองด้านหน้า เตชิตพาน้ำเพชรเดินไปไกลแล้ว“ดิฉัน?”“คุณปรารุษก์ กรุณารักษาระยะห่างด้วยค่ะ”หญิงสาวบอกด้วยเสียงลอดไรฟัน จ้องหน้าคมสันเขม็งอย่างเอาเรื่อง“ดูเหมือนคุณจะเป็นคนลืมง่า

มันเป็นแบบนี้เอง สายตาคมจับจ้องภาพนั้นไม่วางตาโดยไม่คิดจะปลุกคนทั้งสอง เดินเงียบ ๆ เข้าไปนั่งบนโซฟาตัวยาว ทอดเอนกายนอนแล้วมองภาพที่อยากเห็นราวกับจะจารมันไว้ในหัวใจเขาเพิ่งกลับมาจากร้านค้าขายของฝากหน้าสวนหลังผ่านไปสองชั่วโมง เตชิตถึงกับบ่นกระปอดกระแปด“ไม่มีงานเร่งด่วนอะไรสักหน่อย วันนี้วันหยุดด้วย พี่จะมาดูร้านทำไมครับ”“ตอนนี้ ทางโน้นเป็นไงมั่ง”“อ้อ ที่แท้ก็ห่วงเขาอยู่เหมือนกัน ใช่มั้ยล่ะพี่”“บอกเรื่องที่กูให้มึงตามดูดีไหมไอ้เต”“อะ ๆ ก็ได้ครับผม ว่าจะบอกพี่อยู่เหมือนกัน มัวแต่ทำนั่นนี่เลยลืม คืองี้ครับ น้ำค้างกำลังขอให้ทางประธานชวิศช่วยสืบเรื่องการตายของพ่อแม่ให้ เธอสงสัยว่าพวกเขาไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ ระหว่างรอจึงเข้าไปทำงานที่ APTR”ปรารุษก์นึกถึงชายหญิงคู่นั้น พ่อแม่ของศิศิรา ไม่คิดว่าพวกเขาจะอายุสั้นและมีความซับซ้อนแบบนี้ ตอนเห็นข่าวคิดว่าเป็นอุบัติเหตุธรรมดา“มีใครที่น่าสงสัยในเรื่องนี้บ้าง”“หลายคนนะพี่ ไม่ว่าจะเป็นครอบครัวลุงป้าก็น่าสงสัย ผู้ถือหุ้นรายอื่นอีกสองสามคน ก็เครือญาติกันนั่นแหละ ตอนนี้คนที่นั่งกุมบังเหียนธุรกิจคือนายสิงหา เป็นลูกชายของป้าน้ำค้าง”“เกี่ยวกับทรั