Lahat ng Kabanata ng พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา: Kabanata 51 - Kabanata 60

ชายหนุ่มหลับตาลงช้า ๆ นาทีต่อมา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน เมื่อไพล่คิดไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้น อยู่ดี ๆ ผึ้งไม่มีทางแตกรังออกมาอย่างนั้นแน่ หรือจะมีมือที่มองไม่เห็นยื่นมาถึงสวนของเขาจริง ๆปรารุษก์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าคมคายเย็นเยียบขึ้นทันตา หยิบมือถือขึ้นมากดหาคนที่สามารถช่วยเขาหาความจริงได้“คิง”“ว่าไงเฮีย มึงคิดถึงกูรึไงถึงโทรหาได้”“อย่ากวนตีน กูมีเรื่องให้มึงช่วย”คงเพราะน้ำเสียงนิ่งขรึมของเขา ปลายสายจึงเลิกกวน เขาจึงบอกความต้องการออกไป“ไม่น่าจะยากอะไร กูขอเวลาสักพัก”“ตามสบาย ขอให้ได้ข้อมูลที่กูต้องการแล้วกัน”“มึงลืมเหรอเฮีย กูเป็นใคร”“กูไม่ลืม”เพราะไม่ลืมว่า ราชัน วรเมศธนัน มาจากตระกูลที่ทรงอิทธิพลตระกูลหนึ่งของเมืองไทย มีเส้นสายคอนเนกชันเยอะ เขาถึงได้ขอความช่วยเหลือจากมันคุยไม่กี่คำ ปรารุษก์กดวางสาย โดยที่ตลอดเวลานั้น ตาคมยังจ้องมองใบหน้าซีดเซียวไม่วางตา ความคิดเข้มข้นพลุ่งพล่านในใจศิศิราเป็นของเขา เขารังแกเธอได้ แต่คนอื่นไม่มีสิทธิ์ใครก็ตามที่กล้ามารังแกเธอ เขาไม่เอามันไว้แน่!หลังนั่งมองคนเจ็บอยู่หนึ่งชั่วโมง เจ้าของสวนหนุ่มก็ปล่อยให้เธอพักผ่อนตามลำพัง ตัวเขาไปพบกับหัวห

ชายหนุ่มเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อเห็นหญิงสาวลูบผมนุ่มของน้ำเพชรด้วยแววตาอ่อนโยนลูกสาวเราน่ารักน่าเอ็นดูใช่ไหม เธอนึกเสียใจหรือยัง...ครั้นรู้ตัวว่ากำลังฟุ้งซ่านไป เขาสะบัดศีรษะเบา ๆ ก้มหน้าทำงานต่อ กระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนถึงเที่ยงคืนร่างสูงเดินเข้าไปในห้องนอน มองสองสาวที่กอดกันหลับด้วยแววตาล้ำลึก นาทีต่อมาเขาสอดตัวขึ้นเตียงด้านที่หญิงสาวนอนอยู่ การเคลื่อนไหวนั้นทำให้คนที่กึ่งหลับกึ่งตื่นรู้สึกตัวศิศิราลืมตาขึ้น ในความสว่างเลือนรางใบหน้าคมคายที่จดจำได้ไม่เคยลืมอยู่ใกล้แค่ลมหายใจกั้น“คุณ!”“ชู่...”ปรารุษก์พาดแขนแกร่งโอบกอดลูกสาว ศิศิราที่อยู่ตรงกลางจึงถูกพันธนาการในอ้อมแขนไปโดยปริยาย“คุณปรารุษก์กลับไปนอนที่บ้านดีกว่าไหมคะ”“น้ำเพชรอยากนอนกับคุณ”“ถ้าคนอื่นมาเจอคงดูไม่ดีเท่าไหร่ ฉันช่วยดูแลน้ำเพชรให้ได้ค่ะ”“แขนเจ็บ ขาเดี้ยง ดูแลตัวเองยังไม่ได้ จะดูแลลูกผมได้ยังไง ไหนลองบอกหน่อยสิ”ศิศิราตวัดค้อนอย่างลืมตัว ใจไม่รักดีของเธอเต้นรัวไม่หยุดจนกลัวเขาได้ยิน ทำให้ตัวเกร็งไปหมด“คุณบาดเจ็บในเวลางาน ผมในฐานะเจ้านายก็จ้องดูแลให้ดีจนกว่าจะหาย”“คงไม่ต้องถึงขนาดนอนเฝ้าบนเตียงเดียวกันหรอกค

“พรุ่งนี้จะมีช่างเข้ามาต่อเติมห้อง”“ห้องอะไรคะ”“ห้องนอนอีกห้องของบ้านหลังนี้ ผมอยากรู้ว่าการใช้งานจะเป็นยังไง พรุ่งนี้คุณพาน้ำเพชรไปเล่นที่บ้านใหญ่ก่อน”ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป น้ำเพชรไม่ได้ไปโรงเรียนเพราะเข้าช่วงปิดเทอม“ฉันว่าจะเริ่มทำงานแล้วล่ะ หยุดมาหลายวัน แต่ก็ช่วยดูน้ำเพชรให้ได้”“อืม”คนตัวโตกระชับอ้อมกอดพลางจูบเคล้าเคลียเรือนผมนุ่ม ท่าทางหลงใหลอย่างนั้นทำให้ศิศิราใจวูบไหว ไม่เข้าใจว่าเขาจะเอาอย่างไรแน่ หากที่รู้คือ เธอรู้สึกดีอีกแล้วเช้าวันต่อมาสองสาวคู่หูต่างวัยจับมือกันเข้าไปสำรวจโรงเพาะเห็ด คนงานหลายคนเอ่ยทักทายถามไถ่ศิศิราอย่างเป็นกันเอง เนื่องจากทุกคนรู้ว่าเธอโดนผึ้งเล่นงานจนหยุดไปหลายวัน“เห็ดดอกใหญ่มากเลยค่ะหม่าม้า”“นี่เรียกว่าเห็ดอะไร น้ำเพชรจำได้ไหมคะ”ศิศิราถามเด็กน้อยยิ้ม ๆ คนตัวเล็กนิ่งหน้านึกไปหลายนาทีก่อนจะตอบ“หนูไม่เคยเห็นเห็ดอันนี้เลย”“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวลองหาชื่อดูก่อน อ้อ ตรงนี้มีป้ายเขียนว่า มิลกี้”“เห็ดชื่อมิลกี้เหรอคะ ชื่อน่ารักจัง มันน่ากินมากเลย หนูเก็บได้ไหมคะ”“อ่า เดี๋ยวต้องถามพี่ที่ดูแลก่อนนะ”หญิงสาวมองหาคนงานที่ดูแลโรงเพาะเห็ดแต่ไม่เจอ

หญิงสาวรู้สึกเหมือนถูกจ้องก็หันมองหา พอพบว่าเป็นใคร หัวใจดวงน้อยกระตุกไหว เธอเป็นคนหลบตาคมก่อน ด้วยรู้สึกว่าในแววตาเย็นชาคู่นั้นมีอะไรบางอย่างที่ส่งผลต่อเธอศิศิราทำงานเช้าจรดค่ำก่อนกลับบ้านทดลอง มื้อเย็นของเธอกินที่บ้านของปรารุษก์พร้อมกับเขาและลูกสาว บางครั้งที่เขาติดงาน เธอกินกับน้ำเพชรสองคน ก่อนกลับไปบ้านหลังเล็ก เด็กหญิงขอไปนอนด้วยทุกคืน ทำให้คุณพ่อตัวโตตามไปด้วยก่อนนอนสองสาวมักจะทำกิจกรรมด้วยกัน เช่น เล่านิทาน เล่นเกม ระบายสีภาพ คืนนี้น้ำเพชรเลือกวาดรูปเล่น“หม่าม้าวาดสวยจังค่ะ”ศิศิราอมยิ้ม คืนนี้เธออยู่กับน้ำเพชรสองคน ปรารุษก์ออกไปข้างนอกกับเตชิตเพื่อร่วมงานแต่งงานของลูกชายผู้ว่า“ของน้ำเพชรก็สวยนะ”เนื่องจากช่วงนี้ใกล้เทศกาลสงกรานต์ เธอจึงชวนเด็กหญิงวาดรูปที่เกี่ยวกับงานสงกรานต์กัน น้ำเพชรวาดเด็กเล่นสาดน้ำ ส่วนเธอวาดคนกำลังก่อเจดีย์ทราย“ปะป๊าก็วาดสวยมากเลยค่ะ หนูเคยแอบเห็นรูปหม่าม้าด้วย”คำพูดไร้เดียงสานั้นกระทบใจคนฟังอย่างแรง ปรารุษก์วาดรูปสวย เมื่อก่อนนอกจากวาดรูปแบบสิ่งก่อสร้างแล้ว บ่อยครั้งที่เขาวาดรูปเธอด้วยปากกาบ้าง ดินสอบ้าง “มีรูปหม่าม้าหลายรูปเลยค่ะ แต่ปะป๊าเก็บไว้

“คุณลันออกไปทำงานแล้วค่ะ ส่วนคุณหนูไปเล่นกับยายทิพย์ที่ร้านค้า ตอนแรกก็ไม่ยอมไปหรอก บอกจะรอคุณน้ำค้างก่อน”“งั้นไว้ตอนเที่ยงน้ำค้างไปหาแกที่ร้านก็ได้ค่ะ เช้านี้ขอไปเก็บงานท้ายสวนอีกนิดหน่อย”เธอยังเหลือเก็บข้อมูลเรื่องพันธุ์พืชอีกเล็กน้อย คราวก่อนทำไม่เสร็จเพราะโดนผึ้งต่อยจนป่วยไปหลายวันหลังจากกินมื้อเช้าตอนสายเรียบร้อย หญิงสาวขับรถกอล์ฟตรงไปท้ายสวนทันที ระหว่างทางเจอคนงานที่รู้จักกันร้องทักถามไถ่ทำให้ล่าช้าเล็กน้อย ถึงท้ายสวนเงียบสงบเธอลงมือทำงานต่อทันที โดยไม่ลืมระวัง ไม่เข้าไปใกล้ส่วนเลี้ยงผึ้งอีกศิศิราไม่ได้สังเกตเลยว่ามีดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องมองเธออยู่นาน มองเรือนร่างบอบบางซ่อนรูปพร้อมกับเกิดความคิดชั่วร้าย กระทั่งมันแน่ใจว่าไม่มีใครตามเธอมาจึงแสดงตัว“มีอะไรให้ช่วยไหมครับคุณ” เสียงทักทำให้ศิศิราสะดุ้ง พอเงยหน้ามองก็พบว่าเป็นคนงานชายตัวผอมสูง เขาหมวกปีกสำหรับสวมทำงานแต่ไม่ได้ใช้ผ้าคลุมปิดหน้า เธอจึงเห็นรอยยิ้มเป็นมิตร“ขอบคุณมากค่ะ พอดีจะเสร็จแล้วล่ะ เหลือนิดเดียว”“แต่ผมอยากช่วยนะครับคุณน้ำค้าง” ชายคนดังกล่าวก้าวเข้ามาประชิดรวดเร็ว รอยยิ้มเป็นมิตรกลับกลายเป็นอาการแสยะยิ้มสัญชา