All Chapters of พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา: Chapter 21 - Chapter 30

ศิศิราแอบเบ้ปาก หมั่นไส้คนหน้าตายที่ตีหน้าเคร่งขรึมและส่งสายตาเย็นชาใส่เธอตลอดเวลา ก็ใช่ว่าเธอจะสนใจ ถ้าไม่ติดเรื่องงาน เธอไม่มีทางเหยียบสวนปรารุษก์ซ้ำสองซ้ำสามแน่นอน เพราะไม่อยากข้องเกี่ยวกับเจ้าของสวน“คุณจะเริ่มงานเมื่อไหร่”“เดี๋ยวเก็บของเสร็จก็ว่าจะเริ่มเลยค่ะ ดิฉันจะพยายามทำให้เสร็จเร็ว ๆ จะได้ไม่รบกวนคุณปรารุษก์”“ทำไม อยากทำเสร็จเร็ว จะได้กลับบ้านเร็ว ๆ งั้นเหรอ มีใครรออยู่ที่บ้านเหรอครับคุณศิศิรา”“ก็มีค่ะ”อย่างน้อยก็มีนิชกานต์กับชวิศที่ปรารถนาดีต่อเธอเสมอ ไม่มีเหมือนใครบางคน ศิศิราคิดปรารุษก์กำมือที่ไพล่หลังอยู่แน่น ฉุนในอกติดหมัด เมื่อคิดไปว่าคงจะเป็นชวิศที่รอเธออยู่ จัดเสื้อผ้าไม่กี่ชุดเข้าตู้เสร็จ เธอคว้ากล้อง คว้าสมุดเตรียมจะออกจากห้องเธอคิดจะไปจากที่นี่ในเร็ววันอย่างนั้นเหรอ หึ!“ผมไม่อยากรอคุณสรุปรายงานทีเดียว เอางี้แล้วกัน ทำหัวข้อแรกเสร็จ ส่งมาให้ผมดูก่อน ถ้าผ่านค่อยทำหัวข้อต่อไป”คนฟังนิ่วหน้า แต่ครู่เดียวก็ตอบด้วยสีหน้าราบเรียบ“ได้ค่ะ ถ้างั้นดิฉันขอตัวออกไปทำงานก่อนนะคะ”จังหวะที่เดินผ่านร่างสูง ศิศิราลอบทำปากคว่ำใส่คนตัวโตโดยไม่ให้เขาเห็น ด้วยมั่นใจว่า ข้อเรีย

ภายในห้องพลันเงียบงัน หญิงสาวถอนหายใจโล่งอกราวกับเพิ่งรอดพ้นจากแรงกดดันมหาศาล แต่ทันทีที่สายตาปะทะกับปิ่นโต ท้องที่ว่างเปล่าพลันบิดเกร็ง เมื่อเปิดปิ่นโตออกก็พบว่า อาหารทุกอย่างเป็นเมนูที่เธอชอบทั้งนั้น ไม่รู้ว่าปรารุษก์จำได้ หรือแค่มีอะไรก็ตักใส่ปิ่นโตมา...แค่คิดว่าเขารู้ ใจพลันเต้นแรงอย่างไม่อาจควบคุมจนต้องปรามตัวเองไว้ อย่าได้หลงไปรู้สึกเด็ดขาดถ้าไม่อยากเสียใจอีกเสียงไก่ขันเจื้อยแจ้ว ปลุกศิศิราให้ตื่น เมื่อคืนเธอไม่ได้ฝันร้ายอีก อาจเป็นเพราะกินอิ่มเกินไป ร่างบางถูกรุมเร้าด้วยความปวดเมื่อยจากการเดินทั้งวันเมื่อวาน แต่เธอก็ฝืนสังขารลุกจากที่นอน เพื่อเริ่มทำงานเก็บข้อมูล กล้องและสมุดบันทึกถูกนำติดตัวไปด้วยหญิงสาวเฝ้าสังเกตและบันทึกข้อมูลจนฟ้าสว่าง แสงแดดอ่อนกระทบหยาดน้ำค้างบนยอดหญ้าเป็นภาพที่สวยงามจับตา อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเธอมีสวนสวยขนาดนี้ อากาศดี ทัศนียภาพเลิศขนาดนี้คงตื่นเช้ามาดูทุกวันการออกแบบสวน ทิศทางแสงและลม การจัดวางพรรณไม้ต่าง ๆ ที่ปรารุษก์ออกแบบไว้ สะท้อนให้เห็นถึงความอัจฉริยะและความทุ่มเท เพื่อสร้างบ้านที่สมบูรณ์แบบเมื่อก่อน เธอรู้สึกว่าเขาเก่งมาก หลังจากที่เธอจบวิศวะมา

ปรารุษก์ทอดสายตามองใบหน้าตื่นเต้นของอีกคน มุมปากได้รูปมีรอยยิ้มหยันเบาบาง แต่เขาเกือบสำลักน้ำลาย เมื่อเสียงเล็ก ๆ เจื้อยแจ้วขึ้น“ปะป๊าบอกว่าหม่าม้าของหนูชอบดอกกล้วยไม้มากค่ะ ปะป๊าตั้งใจปลูกไว้ให้หม่าม๊า ใช่ไหมคะปะป๊า”“น้ำเพชรครับ หนูจะเอาความลับของปะป๊ามาเล่าให้คนอื่นฟังแบบนี้ไม่ได้นะรู้ไหม”“ก็หนูไม่เห็นว่าคุณอาน้ำค้างเป็นคนอื่นนี่คะ คุณอาใจดี”‘คนอื่น’ศิศิราหายใจสะดุด ในอกวูบไหว แม้ตัวเธอไม่คิดจะข้องเกี่ยวอะไรกับปรารุษก์นอกเหนือจากเรื่องงาน พอได้ยินคำนี้ใจกลับเจ็บ และการได้รู้ว่าสวนกล้วยไม้แสนสวยตรงหน้าเขาตั้งใจปลูกให้ผู้หญิงคนอื่น เธอเหมือนจะหายใจไม่ออก สวนกล้วยไม้ตรงหน้าสวยงามจนแทบไม่ควรมอง เพราะความสวยนั้น ไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อเธอ กลิ่นหอมที่อบอวลอยู่รอบตัว กลับทำให้หายใจติดขัด มันไม่ใช่ความงดงาม แต่คือเครื่องย้ำเตือนว่า เธอไม่เคยเป็น “เจ้าของ” พื้นที่ใดในชีวิตเขาหลังรวบรวมสติแล้ว กดข่มความรู้สึกขื่นขมในอกแล้ว เธอเพียงปรายตาไปมองหน้าคมสัน แล้วหันไปพูดกับน้ำเพชร“สวนสวยมากจริง ๆ จ้ะ ขอบใจนะที่พาอามาดู แต่ว่าอาต้องไปทำงานแล้วล่ะ สายมากแล้ว”“โอเคค่า”ได้อวดสวนสวย เห็นคุณอาชอบ น้

คำขอที่ไม่คาดคิดทำให้ศิศิราอ้ำอึ้ง แต่พอเห็นแววตากลมแป๋วก็ปฏิเสธไม่ออก“งั้นขออาโทรบอกอาเตก่อนนะคะ อาเตจะได้บอกปะป๊าให้”เด็กน้อยพยักหน้า หยิบกระเป๋าไปตั้งไว้อีกด้านแล้วล้มตัวลงนอน มือก็คว้าแมวน้ำอุ๋ง ๆ ตัวโปรดมากอดแนบอก ศิศิรามองภาพนั้นอย่างเอ็นดู ขณะรอผู้จัดการสวนรับสาย เธอไม่ได้โทรหาปรารุษก์โดยตรงเพราะไม่มีเบอร์เขา ซึ่งพออีกฝ่ายรับ เธอก็รีบบอกไปทันที“คุณอา...”“คะ”“คุณอากอดหนูได้ไหม”“ได้สิคะ”ร่างแบบบางเคลื่อนขึ้นไปนอนบนเตียงด้วยกัน โอบร่างเล็กเข้ามากอดแนบอกด้วยอยากปลอบ คิดว่าเด็กน้อยอาจจะเสียขวัญระหว่างเดินมาหาเธอตามลำพัง“ร้องเพลงด้วยได้ไหมคะ ปกติปะป๊าจะร้องเพลงกล่อมหนูทุกคืนค่ะ”ฟังดูแล้ว ผู้ชายคนนั้นก็ให้ความใส่ใจลูกไม่น้อยทีเดียว“ได้จ้ะ แต่ว่าอาร้องเพลงไม่เพราะเหมือนปะป๊าหรอกนะ”“ไม่เป็นไรค่ะ หนูอยากให้หม่าม้าร้องเพลงกล่อมหนูมาตลอด คุณอาน้ำค้างเป็นหม่าม้าให้หนูได้ไหมคะ”“น้องน้ำเพชร...” ศิศิราตกใจเพราะไม่คิดว่าเด็กน้อยจะพูดออกมาแบบนั้น มันกระทบใจเธออย่างจัง ทั้งสงสารเด็กน้อยและสะเทือนใจตัวเอง “พูดแบบนี้เดี๋ยวหม่าม้ารู้ หม่าม้าจะเสียใจนะคะ”“ปะป๊าบอกหนูว่าหม่าม้าไปทำงานที่

“ใช่ค่ะ ดิฉันลงรายละเอียดโครงสร้างดินแต่ละโซน ทิศทางแสงในแต่ละช่วง แล้วก็กระแสลมที่พัดผ่านทั้งกลางวันกลางคืน ซึ่งจะส่งผลต่อการวางตำแหน่งบ้านพัก...”ฟรึ่บ!ปรารุษก์ปิดแฟ้มแรง ๆ จนคนตัวบางสะดุ้ง เขาโยนแฟ้มดังกล่าวไปตรงหน้าเธออย่างไม่ไยดีราวกับมันเป็นเศษกระดาษไร้ค่าไร้ราคา“สวยแต่รูป จูบไม่หอม” ชายหนุ่มแค่นยิ้มหยัน“งานวิจัยของคุณมันก็แค่ทฤษฎีที่หาได้จากในตำรา คุณว่าทิศทางลมสำคัญ แล้วรู้ไหม ถ้าลมพัดแรงขนาดนั้นในหน้าฝน แปลงผักจะพังพินาศขนาดไหน”“ดิฉันทำตามที่คุณต้องการนี่คะ”“นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผมต้องการครับคุณศิศิรา สิ่งที่ผมต้องการคือความเข้าใจในพื้นที่อย่างแท้จริงไม่ใช่การนั่งเทียนเขียนสิ่งที่ตำราบอกมาให้ผมดู ไม่อย่างนั้นผมจะให้คุณมาอยู่ที่นี่ทำไมครับ ผมหาเอาจากอินเทอร์เน็ตก็ได้ว่าไหม”ศิศิราหน้าร้อนผ่าว ๆ กับคำหมิ่นแคลนพวกนั้น หากรายงานของเธอยังไม่ดีพอก็แค่ติติงมาก็ได้ เธอก็ลงแรงลงใจให้กับงานเต็มที่ เมื่อยล้าไปทั้งร่างกายจู่ ๆ ชายหนุ่มก็หัวเราะออกมาเบา ๆ โดยที่ตาคมยังมองหน้างามด้วยความเย็นชา“รู้ไหม ผมชักสงสัยแล้วล่ะว่าที่คุณเข้ามาทำงานในตำแหน่งเจ้าหน้าที่ประสานงานโครงการนี้ เข้ามาด้วยค