Lahat ng Kabanata ng พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา: Kabanata 61 - Kabanata 70

“ไปหาหมอตรวจดูสักหน่อยดีไหม”“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันดีขึ้นมากแล้ว” ถึงจะเจ็บแต่ตอนนี้ไม่มากเท่าไหร่แล้ว “คราวก่อนเขาก็เป็นคนทำ” เธอเริ่มบอกเล่าสิ่งที่รู้มา“ผมรู้แล้วล่ะ”“คุณได้ยินที่เขาพูดด้วยเหรอ”“เปล่าหรอก ผมให้ลุงชายตรวจสอบให้จนรู้ว่าเป็นฝีมือใคร เพียงแต่ไม่มีหลักฐานเอาผิด เลยให้คนจับตาดูมันไม่ให้คลาดสายตา”ชาติชายระบุตัวผู้ต้องสงสัยมาให้เมื่อหลายวันก่อน ชี้มาว่าเป็นไอ้พงศ์ แต่เพราะไม่มีหลักฐาน เขาจึงส่งคนตามดูมันไว้“ถ้าคุณส่งคน เฝ้าดู ทำไมวันนี้ถึง...”“เพราะผมประมาทมันเกินไป เลยทำให้คุณต้องเจ็บตัว ขอโทษด้วยนะ”พลันคำพูดที่ว่ามีคนอยากให้เธอตายดังลั่นในหัวอีกครั้ง ศิศิรามองคนตรงหน้าอย่างเคลือบแคลง เกิดคำถามว่า เขาอยากให้เธอตายหรือเปล่า“มีคนอยากทำร้ายคุณ แต่ไม่ใช่ผม” ปรารุษก์บอกเมื่อเห็นสีหน้าของหญิงสาว“ฉันก็...ไม่ได้ว่าอะไรซะหน่อย”“สายตาคุณมันฟ้อง”วินาทีต่อมาศิศิราถูกคว้าลำคอ ดึงหน้างามเข้าไปประกบปากที่เบียดเข้าหาอย่างถือสิทธิ์จูบอ่อนโยนแผดเผาใจดวงน้อยให้หลอมละลายได้ง่ายดาย“เจ็บอยู่รึเปล่า”ชายหนุ่มแตะมุมปากเล็กเบา ๆ ความห่วงใยท่วมท้นหัวใจ และบังเกิดเป็นความคั่งแค้นไอ้คนที่ช่าง

ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเสริม“ช่วงนี้ทางสวนของเราคงเข้าตาท่านผู้ว่าฯ เป็นพิเศษ ถึงได้รับเชิญไปออกงานด้วย”ศิศิราพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง เพื่อสะกดกั้นความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ไม่ใช่ผลงานของทางสวนหรอกที่เข้าตา แต่เป็นเจ้าของสวนที่ถูกใจลูกสาวผู้ว่าฯ ต่างหากปรารุษก์ในวันนี้มีชีวิตที่สมบูรณ์แบบ มีหน้าที่การงานที่มั่นคง และมีผู้หญิงที่คู่ควรพร้อมให้เขาเลือก“ง่วงหรือเปล่า ง่วงก็นอนได้ ไว้ถึงแล้วผมจะปลุก”“อือ”เห็นทีเธอคงต้องรีบจบงานนี้แล้วออกไปจากสวนปรารุษก์ เพื่อไม่ให้ความรู้สึกถลำลึกไปมากกว่านี้ความตั้งใจของศิศิรากลับไม่เป็นอย่างนั้น เมื่อปรารุษก์ต้องเข้าเมืองไปติดต่องานบ่อย ๆ หลายครั้งที่ทางฝ่ายมุกตาภาลงรูปในเฟซบุ๊กของเธอที่เปิดสาธารณะ ทำให้คนที่ติดตามได้เห็นภาพเธอและปรารุษก์ร่วมเฟรมกันบ่อย ๆ จนเล่าลือกันปากต่อปากว่า อาจจะเป็นเธอคนนี้ที่จะมาเป็นแม่เลี้ยงของน้ำเพชรและการที่เขาไม่ค่อยอยู่บ้านในตอนกลางวัน เธอถูกไหว้วานให้ช่วยดูแลลูกสาวตัวน้อย ซึ่งศิศิราไม่คิดว่าเป็นเรื่องลำบากอะไร เธอชอบน้ำเพชรอยู่แล้ว แต่ละวันทำกิจกรรมต่าง ๆ ด้วยกันอย่างสนุกสนาน เด็กหญิงช่วยให้เธอ

“ปะป๊าแบ่งให้”“เดี๋ยวหม่าม้าแบ่งให้ด้วยค่ะ”ศิศิราแบ่งจากถ้วยของเธอไปเพิ่มให้อีกหลายชิ้น เด็กน้อยยิ้มแก้มปริ ที่ได้มากินกวยจั๊บกันก็เพราะน้ำเพชรบอกว่าหิวมาก ผู้เป็นพ่อจะให้ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนก็ไม่ยอม“หนูมีหมูยอเยอะเลย” น้ำเพชรยิ้มกว้าง เธอไม่ได้กลัวไม่อิ่มที่ร้องขอเพราะอยากอ้อนแม่เท่านั้น“กินได้แล้วลูก ถ้าไม่อิ่ม ปะป๊าสั่งเพิ่มให้อีก”ชายหนุ่มบอกลูกสาวเสียงอ่อน แววตาอ่อนแสงมองด้วยความรักและเอ็นดู แต่มือกลับเลื่อนถ้วยหอมเจียวไปวางใกล้อีกคนศิศิราหลุบตาลงบังความคิดความรู้สึกอ่อนไหวกับความใส่ใจเล็ก ๆ นั้น เธอตักน้ำซุปเข้าปาก รสชาติที่คุ้นเคยทำให้รู้สึกเหมือนได้ย้อนวันเวลากลับไป จึงก้มหน้าก้มตากินเพื่อซ่อนความรู้สึก“ไม่ต้องรีบ เดี๋ยวจะติดคอ...”เสียงห้าวดังขึ้นลอย ๆ อีกครั้ง เธอเงยหน้ามองพบว่าบัดนี้ เขากำลังมองเธออยู่ แววตาที่เย็นชาเป็นประจำคล้ายอ่อนโยนลงท่าทางที่ดูเหมือนไม่ใส่ใจแต่กลับดูแลทุกรายละเอียด ส่งผลต่อศิศิราอย่างจัง ทำให้ใจที่บางใสอยู่แล้ว บอบบางลงไปอีก กำแพงที่เธอพยายามสร้างเอาไว้เพื่อปกป้องตัวเอง กำลังละลายหายไปอีกแล้ว ไม่ต่างจากน้ำแข็งในแก้วน้ำเขาทำให้เธอรู้สึกดีเพิ่ม

ศิศิราย่นคอหลบ เกิดความวูบวาบตรงจุดที่ถูกสัมผัสทำให้หวามลึกในอกขึ้นมา“ปล่อยได้แล้วค่ะ ฉันมีงานต้องทำ คุณปรารุษก์ก็ต้องเข้าเมืองไม่ใช่เหรอคะ”“ฉัน? คุณปรารุษก์?” คราวนี้ตาคมลืมขึ้นมามองจ้องหน้างาม แววตาคมนิ่งลึก ลำแขนแกร่งรวบร่างนุ่มเข้ามากอดแนบอก“เมื่อคืนยังแทนตัวเองว่าหนู แล้วเรียกว่าพี่ลันอยู่เลย ตอนนี้ทำไมไม่เรียกแบบนั้น”“ก็...คงไม่สมควรมั้งคะ คุณเป็นนายจ้างฉันเป็นลูกจ้าง จะตีสนิทแบบนั้นได้ยังไงกัน” ศิศิราตอบเสร็จก็ขืนตัวออกจากอ้อมกอด แต่นอกจากหนีไม่พ้นแล้ว ยังถูกพลิกลงนอนหงายบนที่นอน โดยมีกายแกร่งทาบทับรวดเร็ว“ถ้าผมอยากได้ยินแบบนั้นอีก ก็ต้องทำให้คุณครางอยู่ใต้ร่างผมใช่ไหม ได้เลย...”ปรารุษก์บอกชิดปาก แล้วบดขยี้จูบหนักหน่วงเอาแต่ใจ ทำให้เธอครางชื่อเขาอย่างที่อยากได้ยินบ่ายวันที่สองของเทศกาลสงกรานต์ แสงแดดข้างนอกบ้านหลังเล็กร้อนระอุจนเห็นเป็นไอแดด แต่ภายในห้องนั่งเล่นที่กลายเป็นห้องทำงานกลับเย็นสบายและเงียบเชียบ มีเพียงเสียงแป้นพิมพ์เบา ๆ กับเสียงคลิกเมาส์เป็นระยะจากศิศิรา ขณะที่ปรารุษก์นั่งทำงานในแล็ปท็อป ตรวจสอบรายละเอียดการออกแบบโครงการหนึ่งในรูปแบบโมเดลสามมิติ ต่างคนต่างจด

เธอร้องไห้แบบไม่มีเสียง ใช้เวลาระบายความเศร้าไปพักใหญ่ จึงหยิบงานขึ้นมาทำต่อ อีกไม่กี่วันจะครบกำหนดสามเดือนและเธอจะไปจากที่นี่ ไม่สนใจไยดีผู้ชายพรรค์นั้นอีกแล้วตกเย็น เด็กหญิงตัวน้อยเดินหน้ามุ่ยกลับมาที่บ้านหลังใหญ่ หลังอาสาไปตามแม่ทูนหัวมากินมื้อเย็น แต่อีกฝ่ายไม่มาด้วย โดยให้เหตุผลว่ากินไปแล้ว“หม่าม้าล่ะ”ปรารุษก์กวาดตามองหาคนตัวนุ่มแต่ไม่เจอ“หม่าม้าบอกว่ากินแล้วค่ะ”“แล้วตอนนี้หม่าม้าทำอะไรอยู่” ถามออกไปแล้ว เขาเพิ่งสังเกตตัวเองว่า ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาเรียกศิศิราด้วยคำนั้นอย่างเป็นธรรมชาติ“ทำงานค่ะป๊า” น้ำเพชรนั่งลงเก้าอี้ข้างคนเป็นพ่อแล้วจ้องหน้าพ่อจริงจัง “ปะป๊าใช้งานหม่าม้าหนักไปหรือเปล่าคะ หนูเห็นหม่าม้าหน้าเครียด”ผู้เป็นพ่อกระแอมเล็กน้อย นึกถึงงานที่เขาใช้เธอทุกคืนไปเสียอย่างนั้นถ้าจะหนักจริง ๆ“แค่ช่วงนี้เท่านั้นครับ อีกหน่อยหม่าม้าก็ไม่ต้องทำงานหนักอะไรแล้ว”“จริง ๆ นะคะ หนูสงสารหม่าม้า”“ครับ กินข้าวได้แล้ว”หลังมื้อเย็น สองพ่อลูกจับมือจูงกันตรงไปที่บ้านหลังเล็ก จังหวะนี้ที่มือถือของปรารุษก์ดังขึ้น เขาจึงบอกลูกสาวเข้าไปในบ้านก่อน“หม่าม้า หนูมาแล้ว”ศิศิราคลี่ยิ้ม ว