Lahat ng Kabanata ng พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา: Kabanata 71 - Kabanata 80

“คุณไม่จำเป็นต้องเล่นเกมพวกนี้อีกต่อไปแล้ว ไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว คุณอยากให้ฉันเจ็บปวดใช่ไหม ตอนนี้ฉันเจ็บปวดจริง ๆ เจ็บกว่าเมื่อห้าปีก่อนอีก พอใจไหม”ปรารุษก์กรุ่นในอก เขาอุตส่าห์ลืมเรื่องห้าปีก่อนมาระยะหนึ่งแล้ว เธอกลับรื้อฟื้นขึ้นมาอีก“คุณพูดเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำ ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้ว...”เขายังพูดไม่จบก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโทรศัพท์มือถือ รู้ว่าเป็นเสียงเฉพาะจากเบอร์ของราชันจึงตัดสินใจกดรับ โดยที่ตายังมองหน้างามเขม็ง“ว่ามา... เออ เดี๋ยวกูไป”เขากรอกเสียงดุ ๆ เข้าไปก่อนวางสาย“ผมมีธุระด่วน ไว้เสร็จแล้วจะกลับมาเคลียร์เรื่องนี้กันอีกที”ไม่มีคำพูดจากคนตัวบาง เธอเพียงแค่มองเขานิ่งเฉยราวกับมองวัตถุไร้ความหมาย มันทำให้ปรารุษก์ทนไม่ไหว ขยับเข้าไปประชิด คว้าลำคอเล็กกระชากเข้ามารับจูบที่กระแทกเข้าหาและเป็นคนเขาที่บดเบียดริมฝีปากอยู่ฝ่ายเดียว ไร้การสนองกลับ แม้แต่การขัดขืนก็ไม่มี“เด็กดื้อ!”เขาคำราม กัดกลีบปากนุ่มระบายอารมณ์ นึกมาดมั่นในใจว่า จัดการเรื่องยุ่ง ๆ จบเมื่อไหร่ เขาจะจัดการเธอ...ทว่า... ปรารุษก์ไม่มีโอกาสรู้เลยว่าเขาไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้วศิศิรามองตามร่างสูงที่เดินเ

“เดินทางมาเหนื่อย ๆ ดื่มน้ำเย็น ๆ ก่อนค่ะจะได้สดชื่น”“ขอบใจมากค่ะป้า”ศิศิราเอ่ยเสียงอ่อน รู้สึกซาบซึ้งในการดูแลของป้าแม่บ้านที่พูดได้ว่าเป็นผู้ใหญ่คนเดียวในบ้านหลังนี้ เธอจำได้ที่แม่เล่าให้ฟังว่าพริ้มเพราช่วยดูแลบ้านและพ่อแม่เธอมาตั้งแต่อายุยี่สิบ เป็นคนขยัน ซื่อสัตย์และอดทน“แล้วนี่คุณน้ำค้างทำงานเสร็จแล้วเหรอคะ”เพราะเห็นกระเป๋าเดินทาง พริ้มเพราจึงถามขึ้น“ค่ะป้า”“ป้าลืมถามเลย คุณน้ำค้างจะรับอะไรเป็นมื้อค่ำดีคะ”“ไม่เป็นไรค่ะป้า ป้าไปพักเถอะ น้ำค้างไม่หิว เดี๋ยวจะขึ้นห้องแล้ว อ้อ ถ้ามีใครหรือคนแปลกหน้าที่น้ำค้างไม่รู้จักมาขอพบ ให้ลุงแสงปฏิเสธไปเลยนะคะป้า น้ำค้างอยากพักเงียบ ๆ เคลียร์งานสองสามวัน”“ได้ค่ะ”ศิศิราลุกจากโซฟา หมุนตัวขึ้นชั้นบน การที่เธอสั่งไว้แบบนั้นเผื่อมีใครมาหาเธอ นอกเหนือจากชวิศและนิชกานต์ ทั้งสองคนรู้เรื่องที่เธอกลับมาจากสวนปรารุษก์แล้ว เธอบอกเองระหว่างขับรถกลับมาบ้านครั้นขึ้นมาบนห้อง เธอกลับพบว่าการข่มตาให้หลับกลับเป็นเรื่องยาก แม้ร่างกายจะอ่อนเพลียจากการขับรถเกือบเก้าชั่วโมงก็ตาม“บ้าจริง”เมื่ออยู่คนเดียว สิ่งที่เธอคิดกลับเป็นเรื่องของปรารุษก์และเด็กหญิงน้ำเ

“นั่นมันพ่อแม่ของเธอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น สองคนนั้นทำอะไร เธอก็ควรรู้นะกูว่า”“ลัน... มึงเคยได้ยินคำพูดที่ว่า เกิดเป็นผู้ชาย ใจต้องกล้าหน้าต้องด้านไหมวะ ผู้หญิงเป็นเพศที่โคตรเข้าใจยาก ถ้าเธอบอกว่าไม่มันคือใช่ ถ้าเธอบอกว่าไม่มีปัญหา นั่นล่ะโคตรมีปัญหาเลย”นายเหมืองหนุ่มทำหน้าสยองทำให้ปรารุษก์หลุดหัวเราะเครียดออกมา“ถ้ามึงรักเธอ มึงต้องแสดงความจริงใจให้เธอเห็น ต่อให้ต้องทำเรื่องงี่เง่าที่สุดในชีวิตก็ต้องทำว่ะลัน” อธิชนม์ยื่นมือมาตบไหล่เพื่อนเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ “มึงควรใช้หัวใจนำทางบ้างนะเพื่อนรัก”ปรารุษก์ก้มลงมองลูกสาวที่กลับปุ๋ยกับอก รู้ตัวว่าเขาพลาดมากจริง ๆ พลาดตั้งแต่ห้าปีก่อนจนถึงตอนนี้ เขาควรจะแก้ไขมันให้เร็วที่สุด เพื่อจะได้พาศิศิรากลับมาเป็นแม่ของน้ำเพชรและเป็น ‘หัวใจ’ ของเจ้าของสวนปรารุษก์อีกครั้งอีกด้านของเมือง ณ คฤหาสน์หลังใหญ่ ศิศิรานั่งอยู่บนเตียงในห้องนอน เธอกำลังคอลล์วิดีโอกับชวิศและนิชกานต์“แกจะย้ายไปอยู่คอนโด ทำไม มีอะไรหรือเปล่า”นิชกานต์ถามเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงแปลกใจ“ไม่มีอะไร เพียงแค่รู้สึกว่าบ้านมันกว้างไปน่ะพอไม่มีพ่อแม่แล้ว อีกอย่าง ที่นี่ก็ไกลบริษัทด้วย ไปอย

ไม่ชะล่าใจเลยว่าถ้าตนพลาดเมื่อไหร่ แบ็กที่ว่าจะถอนตัวไปทันที ไม่มีใครอยากเอาผลประโยชน์มหาศาลมาแลกเบี้ยเล็กน้อย“แกคิดว่าถ้าฉันติดคุกแล้วแกจะรอดงั้นเหรอ ได้ข่าวว่าแกเองก็มีทรัพย์สินบางส่วนของน้องชายฉันอยู่ในมือไม่ใช่เหรอ ไม่งั้นมันกับเมียจะไปหาแกทำไม”“หมายความว่าไง”คำถามนี้มาจากคนในวงแขน ศิศิราเบี่ยงตัวออก ถามเขาด้วยแววตาเคลือบแคลง“ไว้เรื่องนี้เราค่อยเคลียร์กัน” ปรารุษก์หันไปหาคนที่เป็นหัวหน้าทีมจู่โจม “เอาตัวพวกมันไป เฝ้าให้ดี”“อย่าเข้ามานะ พวกมึงไม่มีสิทธิ์มาจับกู” สิงหาโวยวาย ร้องสั่งลูกน้องของเขา “เฮ้ยพวกมึงขวางมันเอาสิวะ”นักเลงหัวไม้ข้างถนนหรือจะหาญกล้าสู้กับลูกตะกั่ว พวกมันรักตัวกลัวตาย ไม่มีใครคิดจะเอาตัวเข้ามาเสี่ยงเลยสักคน สุดท้ายนางลัดดาวัลย์พร้อมด้วยลูกชายและลูกสมุนจึงถูกกุมตัวออกไปจากบ้านศิศิราหันไปหาแม่บ้านเก่าแก่ ผู้เปรียบเสมือนญาติผู้ใหญ่ในบ้าน“ป้าพริ้ม ป้ามีเรื่องอะไรคับข้องใจหรือเปล่าถึงทำแบบนี้ พวกเขาข่มขู่ป้าใช่ไหม บอกน้ำค้างมา น้ำค้างจะช่วย”“ไม่มีใครข่มขู่บังคับป้าหรอกคุณน้ำค้าง” นางพริ้มเพราเชิดหน้า เมื่อแผนการถูกเปิดโปง เธอพร้อมจะยอมรับผลที่ตามมา“แล้วมันเ

คิดแบบนั้น น้ำตาก็ยิ่งไหลทะลักร้องไห้โฮอย่างไม่อายใคร เด็กหญิงที่เธอรักกลับกลายเป็นลูกแท้ ๆ ของเธอเอง มันทำให้หัวใจพองโตจนเหมือนจะระเบิดได้ และความดีใจนั้นทั้งทำให้เธอร้องไห้พร้อมกับรอยยิ้มที่หลุดออกมาเหมือนคนบ้า“น้ำเพชรเป็นลูกของฉันจริง ๆ โธ่...ลูก ฉันไม่รู้เลย”“ใช่ มันเป็นเรื่องจริง ถ้าแกไม่เชื่อ ไปดูที่วัดก็ได้ ในช่องนั้นไม่มีอะไรเลยน้ำค้าง มันเป็นแค่ช่องเปล่าที่พ่อแม่แกทำขึ้นหลอกแกเท่านั้น”ศิศิราคิดว่า เธอจะไปดูแน่นอน จะไปดูให้เห็นกับตาว่าพ่อแม่สร้างเรื่องโกหกคำโตต่อเธออย่างร้ายกาจ ถึงมันจะเป็นเพราะพวกท่านรักเธอมากก็ตามทีท่าทางสงบลงของศิศิราทำให้สองหนุ่มโล่งใจ ชวิศหันมาคุยกับปรารุษก์“ขอบคุณคุณมากที่มาช่วยน้ำค้าง ผมรีบแทบแย่ ไม่คิดว่าพวกมันจะลงมือเร็วแบบนี้”“มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว”หนุ่มเจ้าของสวนมองไปที่ร่างบางด้วยแววตาอ่อนโยน ความห่วงหาอาทรทอแสงอยู่ในนั้น ทันทีที่ได้รับแจ้งว่านางลัดดาวัลย์กับลูกชายมุ่งหน้ามาที่บ้านของเธอ เขารีบบึ่งรถออกมาทันที“ผมให้คนคุมตัวสองคนนั้นไว้แล้ว รอส่งให้ตำรวจที่ไว้ใจได้”“เสียดายที่ผมยังหาหลักฐานที่พวกนั้นโกงลุงจักรไม่ได้ เลยเอาบริษัทคืนมาไ