Lahat ng Kabanata ng พ่ายรักคุณพ่อจอมเย็นชา: Kabanata 81 - Kabanata 90

“อ้อ ไม่มีคนเลี้ยงลูกนี่เอง”“ไม่ใช่แบบนั้น โธ่... หนูอย่าพูดแบบนี้”ปรารุษก์ดึงร่างนุ่มเข้ามากอดแน่น โดยครั้งนี้ไม่มีการปัดป้องจากเธอศิศิรายอมซุกตัวนิ่งในอ้อมแขนแกร่ง หลับตาลงเพื่อซึมซับความอบอุ่นที่เธอโหยหามาตลอดห้าปีปรารุษก์ขอให้หญิงสาวไปเจอน้ำเพชร ศิศิรารับปาก แต่ก่อนจะไปหาเด็กหญิง เธอขอให้เขาพาไปยังวัดแห่งหนึ่งซึ่งมีอัฐิสถานขนาดใหญ่ เธออยากพิสูจน์ข้อเท็จจริงเรื่องลูกก่อน“ที่นี่เป็นที่ที่ฉันมาหาลูกทุกปี”บรรยากาศภายในสถานที่เก็บอัฐิเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านแมกไม้ ศิศิรายืนนิ่งอยู่หน้าช่องเก็บอัฐิที่มีรูปถ่ายของพ่อและแม่ของเธอติดอยู่ และช่องเล็กๆ ข้างกันที่เธอเข้าใจมาตลอดห้าปีว่าคือที่พักพิงสุดท้ายของลูกน้อยที่จากไปปรารุษก์กวาดตาผ่านรูปภาพของนายจักรชัยและนางขวัญฤดีอย่างไม่ใส่ใจ หยุดสายตาไว้ที่ช่องสุดท้าย มันถูกปิดผนึกและไร้รูปถ่ายติดไว้ เขาเดาได้ทันทีว่าเป็นที่เก็บกระดูกลูกที่เธอพูดถึง“พ่อคะ แม่คะ หนูมาเยี่ยมค่ะ”ศิศิราไหว้พ่อแม่อย่างนอบน้อม ท่านอาจเป็นคนเลวสำหรับคนอื่น แต่กับเธอ ท่านคือพ่อแม่ที่ดีมาก“เกิดเรื่องขึ้นมากมายจนหนูแทบรับไม่ไหว แต่เรื่องพวกนั้นยังไม่ทำให้หนูใจ

“ได้เมียคืนใจ หน้าใสในชั่วข้ามคืน เฮียกู” คทาธรเย้าปรารุษก์ได้แต่ส่ายหน้าระอาใส่แต่แววตาที่เคยแข็งกร้าวและเย็นชา ยามนี้กลับอ่อนละมุน เขายกเครื่องดื่มมีดีกรีสาดลงคอ ดันซองเอกสารที่ถือติดมือมาไปทางราชัน“อะไร”“เอกสารสัญญาซื้อขายหุ้นที่นายจักรชัยทำไว้กับพี่สาว แล้วก็พวกเอกสารเรื่องที่ทางนั้นทำเรื่องผิดกฎหมาย”“โอเค เดี๋ยวกูจัดการให้เอง รับรองยายป้าใจร้ายกับลูกชายมันไม่ได้ผุดได้เกิดแน่นอน”“ขอบใจมึงมากนะคิงที่ช่วย ยังให้กูใช้คนของมึงด้วย”“เรื่องเล็กน่า”“เฮีย มึงอย่าคิดมาก ถ้ามีเรื่องอะไรก็บอกพวกกูได้เลย กูกับไอ้คิงพร้อมจะช่วยมึงเสมอ”“พวกมึงช่วยกูเยอะจริง ๆ”ปรารุษก์ชูแก้วมาชนกับทั้งสองก่อนจะดื่มหมดแก้ว ครอบครัวของราชันและคทาธรมีฐานะและอิทธิพลมาก บริษัทรับออกแบบแห่งนี้ก็เป็นบริษัทที่ทั้งสองเปิดขึ้นมาเพื่อช่วยเขาในคราวนั้น“มึงอย่ามาดราม่าว่ะเฮีย กูไม่ชิน” ราชันพูดยิ้ม ๆ “แล้วนี่สรุป คืนดีกับน้ำค้างแล้ว”“...ยังไม่ได้คุยกันจริงจังหรอก ช่วงนี้มีแต่เรื่องยุ่ง ๆ”“เอ้า ไอ้เราก็นึกว่าแฮปปี้เอ็นดิ้งละ” คทาธรเย้า“ยังไงคราวนี้กูไม่มีทางปล่อยเธอไปอีกแล้ว” ในเมื่อที่ผ่านมามันเป็นแค่เรื่องเข้าใ

ศิศิรานิ่งอึ้ง กระจ่างแล้วว่าทำไมน้ำเพชรเรียกนันท์นรีว่าแม่ หลังจากได้ฟังเรื่องราวของอีกฝ่าย ความเกลียดชังที่มีต่อผู้หญิงตรงหน้าดูจะเบาลงในจังหวะนั้นเอง เสียงเดินขึ้นบันไดพร้อมเสียงหัวเราะใส ๆ ของเด็กหญิงก็ดังแว่วขึ้นมา ก่อนที่เจ้าตัวจะปรากฏ โดยเด็กน้อยนั่งอยู่บ่ากว้างของคนเป็นพ่อปรารุษก์จับลูกสาวด้วยมือหนึ่ง อีกมือหิ้วถุงมาหลายถุง พบว่าศิศิราไม่ได้อยู่คนเดียวทำให้เขาชะงักผิดกับน้ำเพชร เห็นหน้าแม่ก็ร้องทักเสียงใสทันที“หม่าม้า! ตื่นแล้วเหรอคะ หนูกะปะป๊าไปซื้อปาท่องโก๋กะโจ๊กอร่อย ๆ มาฝากหม่าม้าค่ะ”เมื่อผู้เป็นพ่ออุ้มลงมายืนบนพื้น เจ้าตัวก็วิ่งถลาเข้ามากอดศิศิราทันที“เหรอคะ อร่อยมากมั้ยเอ่ย”“อร่อยมาก ๆ เลย หนูกินไปสองชามแน่ะ”เจอหน้ากัน สองแม่ลูกเริ่มคุยกันกะหนุงกะหนิง ปรารุษก์หันมามองรุ่นน้องสาวด้วยใบหน้าสงบ เฉกเช่นที่ทำมาเป็นอาจิณขณะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ แม่ของลูก“มีอะไรหรือเปล่า”“ได้ยินว่าพี่พาน้ำเพชรลงมากรุงเทพ นันท์เลยเอาชุดสวย ๆ มาฝากหลานน่ะค่ะ ได้เจอน้องน้ำค้างเลยคุยกันนิดหน่อย” นันท์นรีเดินไปหยิบถุงกระดาษใบสวยมาส่งให้เด็กหญิง “น้ำเพชรคะ อาซื้อชุดสวยมาฝาก”“ขอบคุณค่ะค

ตัวเขามีกลิ่นเหล้าหึ่งทีเดียว เธอแอบย่นจมูกขณะพยักหน้า“แล้วหนูจะไปไหนครับ เอาอะไรหรือเปล่า เดี๋ยวพี่หยิบให้”“ฉัน...จะไปนอนที่บ้านเล็กค่ะ”ศิศิราตอบตามตรง หลังคิดทบทวนดูแล้ว เธอรู้สึกแปลก ๆ ที่ต้องนอนในบ้านหลังใหญ่คิ้วเข้มเลิกสูง แววตาคมพราวแสง กายแกร่งก้าวเข้าหาทำให้เธอต้องก้าวถอยหลัง“หนูไม่อยากนอนกับลูก?”“เปล่าค่ะ ฉันคิดว่ามันไม่สมควร”“อ้อ อยากนอนกับพี่แทน”“เอ๊ะ! คุณ!”หญิงสาวไม่ได้มองจึงไม่รู้ว่าตัวเธอถูกไล่ต้อนจนผ่านประตูเชื่อมเข้าสู่ห้องนอนใหญ่“คุณเมาหรือเปล่า”ท่าทางนิ่ง ๆ และการแสดงความเอาแต่ใจของเขาบวกกับกลิ่นเหล้าป่าทำให้เธออดถามไม่ได้ปรารุษก์หัวเราะเบา ๆ “หนูเดาสิ”ท่าทางของเขาราวกับเสือกำลังต้อนเหยื่อทำให้ศิศิรานึกหวั่น เมื่อสังเกตจริงจัง ท่าทางนิ่ง ๆ แววตาพราวของเขาบอกเธอได้ว่าปรารุษก์เมาได้ที่ แล้ว“เมาก็ไปนอนค่ะ”“เก่ง... จำได้ด้วยว่าเวลาพี่เมาเป็นยังไง”ชายหนุ่มกดยิ้มมุมปาก ต้อนสาวเจ้าจนมาถึงเตียง และทำให้เธอหงายหลังล้มลงไป“อุ๊ย! คุณ!”ปรารุษก์ตามเข้าคร่อมทับ ตาจ้องตา“จำได้ด้วยไหม เวลาเมา ๆ พี่ ‘เอา’ ดุขนาดไหน”“ลามก!”ศิศิราผลักอกกว้างเต็มแรง แต่เธอไม่สามารถห

ก่อนจะถูกประชิดตัวโดยกายหนาที่เดินเข้ามายืนซ้อนด้านหลัง สอดแขนผ่านตัวเธอมาจับราวระเบียง กักตัวเธอไว้ในอาณัติ กดหอมขมับบางหนัก ๆ“น้ำเพชรหลับแล้วเหรอ”“ค่ะ”การได้อยู่ด้วยกัน ใกล้ชิดกันมาพักใหญ่ทำให้ศิศิราตัดสินใจว่าจะเอายังไงกับชีวิตของเธอได้ในที่สุด“คืนนี้หนูอารมณ์ดี” ปรารุษก์ตั้งข้อสังเกต“คดีจบแล้ว ปัญหาทุกอย่างจบแล้ว ดีนะคะ คดีจบเร็ว”“ดีที่เรามีแบ็กใหญ่”ศิศิราหัวเราะแผ่ว นึกไปถึงแบ็กใหญ่ที่ว่าก็คือราชันนั่นเอง เธอเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่าเขาจะมีอิทธิพลและเส้นสายมากมาย ความคิดของเธอพลันสะดุดเมื่อถูกหมุนตัวหันกลับมาเผชิญหน้าตาคมที่ทอดมองในคืนนี้ล้ำลึกจนเธอใจหวาม“แล้วเรื่องของเราล่ะ หนูคิดได้หรือยัง”หน้างามร้อนผ่าว หัวใจเต้นรัวกว่าเดิม รับรู้ได้ถึงความอุ่นร้อนจากกายหนาที่ทำให้เธออบอุ่นและใจหวามลึกปรารุษก์ก้มลงจูบเคล้าเคลียกลีบปากนุ่มแค่เพียงภายนอกด้วยสัมผัสละมุน“พี่ว่าพี่ให้เวลาหนูมากพอแล้วนะครับ หนูจะทรมานพี่ไปถึงเมื่อไหร่ หืม...”“เปล่าสักหน่อย...”กายแกร่งขยับเข้าหาอีกนิด ทำให้หลังบางประชิดราวระเบียง โดยมีสองมือใหญ่เท้าราวระเบียง กักขังเธอไว้ในอ้อมกอด“อย่าแกล้งกันสิคะ”“