หม้ายลวงแค้น のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 9

มู่หยุนเผิงจัดการอย่างรวดเร็ว ไม่นานเขาก็เผาศพเรียบร้อยและนำกระดูกหนึ่งกล่องกลับมาที่บ้านจัดเตรียมศาลาไว้อาลัยไว้พร้อมแล้ว ชาวบ้านละแวกนั้นที่ทราบข่าวต่างก็มาช่วยงานเมื่อเห็นคนที่มีชีวิตอยู่ดีๆ เหลือเพียงภาพถ่ายขาวดำและกระดูกหนึ่งกล่อง ทุกคนต่างก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความสลดสีหน้าของฉันดูย่ำแย่มาก เพราะประสบการณ์จากชาติก่อนทำให้ฉันดูซูบเซียวจริงๆ จนเหมือนกับแม่หม้ายที่สูญเสียสามีและเสียใจเจียนตายส่วนมู่หยุนเผิงกลับโอบไหล่เซวียเมิ่งอวี่ แล้วพูดกับฉันว่า“เมิ่งอวี่เพิ่งตรวจพบว่าตั้งท้อง อยู่ในศาลาไว้อาลัยนานๆ อาจกระทบกระเทือนต่อร่างกายและเด็กในท้อง ดังนั้นเธอไม่จำเป็นต้องอยู่เฝ้าศพหรอก”เขาประคองเซวียเมิ่งอวี่ให้นั่งลงอย่างระมัดระวัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยนฉันทำเป็นเมินเฉยต่อท่าทางสนิทสนมของพวกเขา แต่เซวียเมิ่งอวี่กลับเป็นฝ่ายเริ่มทักฉันก่อน“พี่สะใภ้ ห้องของพี่ไม่มีผู้ชายอยู่แล้ว ต่อไปก็คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องมาขอให้หยุนคุนบ้านฉันช่วยจัดการเรื่องต่างๆ พี่คงไม่คิดจะเอาเปรียบเราฟรีๆ ใช่ไหมคะ?”ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโลภ พยายามจะเอาสัญญาปากเปล่ามาแลกกับผลประโยชน์จาก

ฉันกำตั๋วรถไฟในมือแน่นโดยสัญชาตญาณ และเอาตัวบังลูกสาวไว้ข้างหลัง“ฉันจะไปไหนมันเกี่ยวอะไรกับคุณ คุณไม่มีสิทธิ์มาวุ่นวายนะ มู่หยุนคุน”ฉันจงใจเน้นเสียงหนักที่ชื่อของเขาสีหน้าของมู่หยุนเผิงชะงักแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบพูดต่อทันที“เมิ่งอวี่ตั้งท้องอยู่ กำลังต้องการคนดูแล พี่ก็แค่จัดการงานบ้านเหมือนที่เคยทำมา บ้านเราไม่ปล่อยให้พี่อดตายหรอก”ฉันมองเขาด้วยสายตาเย็นชา “มู่หยุนเผิงก็ตายไปแล้ว ฉันที่เป็นคนนอกไม่กล้าอยู่ที่บ้านคุณหรอกค่ะ”“ยังไงพวกเราแม่ลูกกำพร้าก็ไม่มีประโยชน์อะไร เซวียเมิ่งอวี่เป็นเมียคุณ คุณก็ดูแลเองเถอะ”พูดจบ ฉันก็เตรียมจะพาลูกสาวเดินจากไปแต่มู่หยุนเผิงกลับสาวเท้าเข้ามาหา แล้วแย่งตั๋วรถไฟในมือฉันไปอย่างไม่ทันตั้งตัวเขาฉีกตั๋วทิ้งเป็นชิ้นๆ ในไม่กี่วินาที แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจโต้แย้งได้“พี่สะใภ้ ผมหวังดีกับพี่นะ พี่เป็นหม้ายแถมยังต้องพาลูกสาวไปด้วยจะเอาชีวิตรอดได้ยังไง สู้เลือกอยู่ที่บ้านดีกว่า อย่างน้อยก็ไม่หิวตาย”เมื่อมองดูเศษกระดาษที่หล่นเกลื่อนพื้น ฉันก็โกรธจนตัวสั่นฉันผลักมู่หยุนเผิงออกไปสุดแรง “คุณก็รู้ว่าฉันเป็นพี่สะใภ้คุณ งั้นก็อยู่ห่างๆ

คนนั้นคือผู้บัญชาการนั่นเอง เขาเดินเข้ามา เมื่อเห็นสภาพเหตุการณ์ที่วุ่นวาย สีหน้าของเขาก็มืดมนลงทันที“ทางองค์กรออกเงินสงเคราะห์ตามระเบียบ เพื่อมอบให้แก่ภรรยาและบุตรของสหายมู่หยุนเผิง ผู้อื่นห้ามทำการแย่งเด็ดขาด”ทหารคนสนิทนับสิบนายเดินตามเข้ามา ทำให้คนในที่นั้นต่างถูกข่มขวัญจนพากันปิดปากเงียบมู่หยุนเผิงพอเห็นว่าเป็นผู้บัญชาการ ก็รีบปั้นหน้ายิ้มประจบประแจงแล้วเดินเข้าไปหาทันที“ท่านครับ ทำไมท่านถึงมาที่บ้านผมด้วยตัวเองล่ะครับ ท่านยังไม่รู้นิสัยใจคอของเสิ่นอิ๋ง ถูกเธอปั่นหัวเข้าแล้ว”“ต่อหน้าเธอทำเป็นจัดงานศพให้พี่ใหญ่ผม แต่ลับหลังกลับมาอ่อยผม เพียงเพราะผมหน้าตาเหมือนพี่ใหญ่ เธอก็อยากจะแต่งงานกับผม ช่างไร้ยางอายจริงๆ!”แม่สามีพอได้ยินว่าเป็นผู้บัญชาการ ก็ลงไปนั่งร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายบนพื้น“ท่านคะ ช่วยให้ความเป็นธรรมด้วย ลูกชายคนโตของฉันไม่เคยทอดทิ้งเธอเลย เสิ่นอิ๋งเกิดลูกชายไม่ได้ฉันก็ไม่ว่าอะไร แต่นี่จะมาแย่งเงินสงเคราะห์อีก ครอบครัวเราถูกเธอสูบเลือดสูบเนื้อไปหมดแล้ว!”เซวียเมิ่งอวี่ชำเลืองมองผู้บัญชาการอย่างกล้าๆ กลัวๆ แล้วเอามือปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้น“ท่านคะ เสิ่นอิ๋งไม่

หากเป็นเมื่อก่อน มู่หยุนเผิงยอมสารภาพตัวกับฉันด้วยตัวเอง ฉันคงจะตื่นเต้นและยอมตามเขากลับบ้านไปจริงๆแต่ตอนนี้ หลังจากได้เห็นกับตาว่าเขาสนิทสนมกับเซวียเมิ่งอวี่จนไม่มีที่ว่างให้ใคร ฉันก็รู้สึกเพียงแต่ว่ามันช่างเป็นเรื่องน่าขำฉันสะบัดมือมู่หยุนเผิงออก ด้วยสีหน้าไม่เชื่ออย่างเต็มที่“สามีของฉันตายไปแล้ว ที่คุณสวมรอยเป็นเขามันหมายความว่ายังไง คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะหลอกฉันได้งั้นเหรอ”มู่หยุนเผิงยื่นมือออกมา “ผมเป็นเขาจริงๆ นะ ดูรอยแผลเป็นของผมสิ...”ฉันปฏิเสธเสียงแข็ง “รอยแผลเป็นมันก็ปลอมกันได้ ฉันไม่มีวันเชื่อคุณหรอก”เขาเริ่มหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ ถึงขั้นลงมือฉุดกระชากจะพาฉันออกไปให้ได้ฉันดิ้นสุดแรง พอเขาเผลอ ฉันก็ผลักเขาแล้ววิ่งออกไปเขาไล่ตามมาด้วยความโกรธ พอคว้าตัวฉันได้ จู่ๆ รอบข้างก็สว่างวาบด้วยแสงไฟสีขาวคนหลายคนกรูเข้ามา ล้อมและกดตัวมู่หยุนเผิงลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว ท่าทางฝึกฝนมาอย่างดี ไม่เปิดโอกาสให้เขาขัดขืนได้เลยนี่คือทีมสายตรวจในพื้นที่ ที่ได้ยินเสียงเอะอะจึงพบพวกเราเข้าช่างประจวบเหมาะ คนที่นำทีมมาในวันนี้คือ เฉินหมิงรุ่ยเขาไม่พูดพร่ำทำเพลงสั่งจับตัวมู่หยุนเผิงท