บทที่ 2

มู่หยุนเผิงจัดการอย่างรวดเร็ว ไม่นานเขาก็เผาศพเรียบร้อยและนำกระดูกหนึ่งกล่องกลับมา

ที่บ้านจัดเตรียมศาลาไว้อาลัยไว้พร้อมแล้ว ชาวบ้านละแวกนั้นที่ทราบข่าวต่างก็มาช่วยงาน

เมื่อเห็นคนที่มีชีวิตอยู่ดีๆ เหลือเพียงภาพถ่ายขาวดำและกระดูกหนึ่งกล่อง ทุกคนต่างก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความสลด

สีหน้าของฉันดูย่ำแย่มาก เพราะประสบการณ์จากชาติก่อนทำให้ฉันดูซูบเซียวจริงๆ จนเหมือนกับแม่หม้ายที่สูญเสียสามีและเสียใจเจียนตาย

ส่วนมู่หยุนเผิงกลับโอบไหล่เซวียเมิ่งอวี่ แล้วพูดกับฉันว่า

“เมิ่งอวี่เพิ่งตรวจพบว่าตั้งท้อง อยู่ในศาลาไว้อาลัยนานๆ อาจกระทบกระเทือนต่อร่างกายและเด็กในท้อง ดังนั้นเธอไม่จำเป็นต้องอยู่เฝ้าศพหรอก”

เขาประคองเซวียเมิ่งอวี่ให้นั่งลงอย่างระมัดระวัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยน

ฉันทำเป็นเมินเฉยต่อท่าทางสนิทสนมของพวกเขา แต่เซวียเมิ่งอวี่กลับเป็นฝ่ายเริ่มทักฉันก่อน

“พี่สะใภ้ ห้องของพี่ไม่มีผู้ชายอยู่แล้ว ต่อไปก็คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องมาขอให้หยุนคุนบ้านฉันช่วยจัดการเรื่องต่างๆ พี่คงไม่คิดจะเอาเปรียบเราฟรีๆ ใช่ไหมคะ?”

ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโลภ พยายามจะเอาสัญญาปากเปล่ามาแลกกับผลประโยชน์จากฉัน

มู่หยุนเผิงรีบเสริมขึ้นมาทันที “พี่สะใภ้ ในสินเดิมของพี่ยังมีพวกกำไลทองต่างหูทองอยู่ไม่ใช่เหรอ สู้เอามาจุนเจือให้เมิ่งอวี่เถอะ”

“พี่เป็นพี่สะใภ้ แถมยังเป็นแม่หม้ายตัวคนเดียว ของมีค่าราคาแพงแบบนี้พี่คงไม่มีโอกาสได้ใช้หรอก”

ฉันเงยหน้าขึ้นทันที จ้องมองเขาเขม็ง

นั่นคือของที่แม่ฉันเก็บเงินทั้งชีวิต เป็นของดูต่างหน้าชิ้นเดียวที่ท่านเหลือไว้ให้ก่อนตาย เขากล้าดีอย่างไรถึงกล้าพูดแบบนี้!

แต่มู่หยุนเผิงกลับไม่มีท่าทีละอายใจเลยสักนิด เขายังคงยื่นข้อเสนออย่างหน้าด้านๆ

“ปกติพี่ต้องทำแต่งานบ้านงานสวนก็ไม่ได้ใส่เครื่องประดับอยู่แล้ว ให้เมิ่งอวี่ไปน่ะเหมาะสมที่สุดแล้ว”

“อีกอย่าง ก่อนตายพี่ใหญ่เคยฝากให้ผมช่วยจัดการธุระบางอย่างให้ พี่เอาเงินทั้งหมดที่เขาเหลือทิ้งไว้ในห้องมาให้ผมเถอะ”

ฉันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอามือปิดหน้าร้องไห้ออกมา

“ไม่มีเงินเหลือแล้ว เงินของมู่หยุนเผิงถูกใช้ไปจนหมดนานแล้ว แม้แต่สินเดิมของฉันก็เอาไปจุนเจือให้เขาจนหมด ตอนนี้ในมือฉันไม่มีเงินแม้แต่แดงเดียว”

มู่หยุนเผิงลนลานขึ้นมาทันที “เป็นไปไม่ได้ พี่ใหญ่บอกชัดๆ ว่ายังมีเงินเหลืออีกตั้งสองพันห้าร้อยกว่าบาท!”

ฉันตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัว “เขาคงโกหกแหละ เขาคิดว่าการไม่มีเงินมันน่าอาย เลยพูดเอาหน้าไปอย่างนั้น”

“มู่หยุนคุน พี่ชายของคุณจากไปแล้ว ในบ้านเหลือผู้ชายแค่คุณคนเดียว แทนที่จะช่วยฉันแต่คุณกลับมาขอเงินอีก จะบีบให้เราแม่ลูกต้องไปตายหรือยังไง!”

คำพูดนี้แน่นอนว่าเป็นเรื่องโกหก แต่มู่หยุนเผิงไม่มีทางโต้แย้งได้เลย

ชาวบ้านรอบข้างที่ได้ยิน ต่างก็มองมาที่ฉันด้วยความเวทนา และช่วยพูดเกลี้ยกล่อมให้มู่หยุนเผิงช่วยเหลือพี่สะใภ้ของตัวเองบ้าง

สีหน้าของมู่หยุนเผิงดูแย่มาก “พี่ใหญ่ของผมบอกว่าเขายังมีเงินอยู่สองพันห้าร้อยบาท ต้องไม่ผิดพลาดแน่ๆ”

ฉันหัวเราะอย่างเย็นชาทีหนึ่ง แล้วลุกขึ้นไปขนของของมู่หยุนเผิงออกมาทั้งหมด

“มู่หยุนเผิงทิ้งไว้เพียงของไร้ค่าพวกนี้แหละ ตอนนี้ฉันจะเผามันต่อหน้าต่อตาคุณเลย จะได้ไม่ต้องมานั่งคิดถึงมันอีก”

ฉันลากกระถางไฟที่ใช้สำหรับเผากระดาษเงินกระดาษทองมา แล้วโยนเอกสารและจดหมายของมู่หยุนเผิงลงไป ตามด้วยเสื้อผ้าของเขาแล้วจุดไฟเผาทันที

มู่หยุนเผิงเผลอจะขยับตัวเข้ามาห้ามโดยสัญชาตญาณ แต่ก็ต้องหยุดชะงักลงด้วยสีหน้าดำคร่ำเครียด

เมื่อฉันเริ่มโยนของที่เขาเคยซื้อให้ฉันลงในกระถางไฟด้วย ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว

“พี่สะใภ้ นี่มันของที่พี่ใหญ่ซื้อให้พี่นะ พี่เผาทิ้งหมดแบบนี้มันหมายความว่าอะไร?”

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น “คนก็ไม่อยู่แล้ว ของที่ระลึกพวกนี้เก็บไว้ก็ไม่มีความหมายอะไร”

“ยิ่งไปกว่านั้น พวกคุณจ้องจะบีบคั้นฉัน คนเพิ่งตายก็มาทวงเงินจากฉัน ฉันอยากจะถามมู่หยุนเผิงจริงๆ ว่าเขาเอาเงินที่ไหนมาทิ้งไว้ให้ฉัน!”

ฉันพูดออกมาพร้อมน้ำตาที่ไหลพราก ดูโศกเศร้าถึงที่สุดจนทุกคนรอบข้างต่างถอนหายใจด้วยความสงสาร

สีหน้าของมู่หยุนเผิงซีดขึ้น เขาก็ทำได้เพียงยืนดูฉันเผาทุกสิ่งทุกอย่างของเขาไปจนหมด

พอกลับมาในบ้าน นิวหนิว ลูกสาวของฉันจ้องมองฉันด้วยดวงตากลมโต แล้วถามด้วยความไม่เข้าใจว่า

“คุณแม่คะ คนนั้นคือคุณพ่อชัดๆ ทำไมทุกคนถึงบอกว่าเป็นคุณอาล่ะคะ?”