All Chapters of ทรายสีกุหลาบ: Chapter 91 - Chapter 100

หญิงสาวมองตามหลังคนที่เพิ่งเดินออกจากห้องไปด้วยความรู้สึกขอบคุณ ทั้งคำพูดอ่อนโยน และความเมตตาที่อีกฝ่ายมีให้เปรียบได้กับสิ่งที่เข้ามาเติมเต็มความอบอุ่นที่ขาดหายไปเกือบค่อนชีวิตของเธอ...หญิงสาวอดคิดไม่ได้ว่า หรือเพราะโชคชะตาเลวร้ายที่ผ่านมา สวรรค์จึงเมตตาชดเชยให้เธอได้พบความสุขที่ไม่คาดฝันในวันนี้ จนเมื่ออันนากลับขึ้นห้องมาอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย แชดกับโรซาน่าพร้อมด้วยเชมิสก็พากันเดินพาเหรดมาหาถึงหน้าห้อง โดยในมือเชมิสมีกุหลาบสีชมพูช่อโตถือติดมือมาด้วย อันนาเห็นเข้าก็อดใจก้มลงสูดกลิ่นหอมของมันไม่ได้ “ไม่เคยเห็นกุหลาบแบบนี้ที่ไหนมาก่อนเลย สีสวยหวาน และหอมละมุนมาก คุณไปได้มันมาจากไหนคะ” สีหน้าคนถามฟ้องชัดว่าเธอตกหลุมรักกุหลาบสีชมพูกลีบบางพวกนี้จริงๆ เชมิสจึงทำหน้าเจ้าเล่ห์“ฉันได้มายังไงน่ะเหรอ ก็พอดีพลบค่ำเดินผ่านอุทยานต้องห้ามแล้วเห็นกุหลาบพวกนี้กำลังบานสะพรั่งอยู่น่ะสิ เกิดนึกถึงเธอขึ้นมาก็เลยขอทหารยามแถวนั้นตัดมาฝากนี่แหละ” กุหลาบออตโต้ ที่เชมิสตัดมาจากอุทยานในเขตหวงห้าม ซึ่งเป็นพื้นที่ที่สงวนไว้เฉพาะแค่ผู้หญิง มีถิ่นกำเนิดอยู่ในประเทศโมร็อค

และเมื่ออันนาได้อยู่ตามลำพัง เธอก็เงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์ โดยมีกลิ่นหอมของดอกกุหลาบทั้งสวนรวยรินเข้ามากระทบโสต ถึงบรรยากาศรอบตัวจะช่วยให้ผ่อนคลาย แต่แสงไฟวับแวมที่ลอดออกมาจากกำแพงหินอ่อนของฮาเร็มกลับทำให้เธอนึกยอกแสยงอยู่ในอก “นี่ก็คงเป็นความจริงอีกข้อที่ฉันต้องทำใจยอมรับให้ได้สินะ” ครั้งแรกอันนาไม่คิดใส่ใจกับเรื่องนี้ เธอค่อนข้างเชื่อที่ข้าหลวงบอกว่าราล์ฟไม่เคยมาเยือนที่ฮาเร็มแห่งนี้เลย แต่เมื่อหวนกลับไปนึกถึงสายตาเย็นชาที่จ้องมองมาเมื่อบ่าย จากความแน่นอนก็แปรเปลี่ยนเป็นความไม่มั่นใจขึ้นมาแทนที่ เพราะไม่มีอะไรยืนยันได้ว่า เขาจะไม่คิดมาที่นี่ในสักวัน คิดได้อย่างนั้น เธอก็ตัดใจคิดจะหันหลังกลับ มือบางคลี่ผ้าคลุมไหล่ที่โรซาน่าให้มาขึ้นห่มคลุมร่าง ตั้งแต่ศีรษะเพื่อกันน้ำค้าง ตั้งใจว่าจะกลับขึ้นห้องตามคนอื่นๆ ไป แต่ทว่าก้าวยังไม่พ้นเขตอุทยานดี ฉับพลันก็ได้ยินเสียงทหารยามดังแว่วมาจากหลังกำแพง และเนื้อความจากประโยคนั้นก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งหัวใจ “เจ้าชายราล์ฟเสด็จมาฮาเร็ม” ราวสายฟ้าฟาดลงมากลางใจ มือสองข้างของหญิงสาวเลื่อนขึ้นปิดปากด้วยค

“คุณพูดเองเออเอง ฉันไม่รู้ธรรมเนียมของที่นี่ซักหน่อย และที่เข้ามานี่ ก็เพราะฉันอยากรู้เท่านั้นว่าภายในนี้ คุณก็ไม่ได้ขาดเหลืออะไร...ในเมื่อคุณมีผู้หญิงมากมายที่จะให้ความสุขกับคุณอยู่แล้ว ก็แล้วทำไมจะต้องมาบังคับคนที่ไม่เต็มใจอย่างฉันด้วยเล่า” เพราะความน้อยใจแท้ๆ ที่ทำให้หญิงสาวหลุดคำพูดประโยคนั้นออกมา โดยไม่รู้เลยว่าเมื่อราล์ฟได้ฟังแล้วยิ่งทำให้เขาโกรธมากขึ้นแค่ไหน จนในที่สุดเรื่องราวไม่เข้าใจทุกอย่างก็ถูกโยงเข้าด้วยกัน จนกลายเป็นปมยุ่งเหยิง “ในที่สุดก็พูดออกมาแล้วสินะ นี่เองใช่มั้ย ที่ทำให้เธอไม่ตอบตกลงฉันซักที...เป็นเพราะเธอไม่เต็มใจจะเป็นผู้หญิงของฉัน แต่เต็มใจที่จะอยู่กับเวสต์ ไมเนอร์ งั้นสิใช่มั้ย หายไปอยู่ไหนกับมันมาตั้งนานสองนาน...แล้วยังเรื่องที่หลังร้านขายเครื่องประดับนั่นอีก คนของฉัน ยังตอบไม่ได้เลยว่าเธอไปพบใครมา” มือหนาหนักกำรอบต้นแขนขาวผ่องแน่นจนเธอรู้สึกเจ็บร้าว แต่จากคำพูดของราล์ฟก็ทำให้อันนาโกรธจนลืมความเจ็บปวดไปเสียสนิท “นี่คุณให้คนติดตามดูฉันตลอดเลยงั้นเหรอ” ดวงตากลมโตฉายประกายกร้าว โกรธที่เขาไม่คิดไว้ใจเธอ และคนมองก็ได้แต่แค่นยิ้ม ไม่รู้จะสมเพช

ในขณะที่หญิงสาว พยายามกักเก็บซ่อนน้ำตา ไม่อยากเชื่อว่าความผิดที่ตนเองไม่ได้ก่อ กำลังย้อนกลับมาทำลายความรักของเธอ จนในที่สุดราล์ฟก็ไหวไหล่ ในเมื่ออันนาไม่ยอมตอบเขา ความเฉยชาไม่สนโลกไม่สนใคร ก็เริ่มครอบงำชายหนุ่มอีกครั้ง คำว่า รัก ทำร้ายเขามามากพอแล้ว และเขาจะพยายามอย่างที่สุด ที่จะไม่หลงกลกับความรู้สึกจอมปลอมนั่นอีก“ก็ได้อันนา ในเมื่อเธอยังปากแข็ง เห็นได้ชัดว่าไม่ซื่อสัตย์ต่อฉัน เพราะงั้นเธอไม่น่าเสียเวลาถามฉันเลยนี่ ที่ฉันมาที่นี่ ผู้ชายเขาต้องการอะไรจากผู้หญิงกันเล่า ฉันก็คงมาเพราะสิ่งนั้นนั่นแหละ แต่สำหรับเธอ ไม่ว่าเธอจะไปที่นั่นกับใคร เธอได้ทำให้ฉันตาสว่างแล้วว่าเธอมันจอมปลอม พอกันที” ราล์ฟเหยียดยิ้มก่อนผละออกมาจากร่างบาง หันหลังให้ความงดงามที่เขาถวิลหาคำว่า ‘รัก’ สำหรับใครหลายคนคงเป็นสิ่งสวยงาม แต่กับเขาแล้วมันไม่ต่างอะไรจากคำสาปร้ายเลยแม้แต่นิดเดียว ขนาดผู้หญิงที่เขาตั้งใจจะรักเธอจนสุดหัวใจ ก็ยังใช้คำๆ นี้ มาทำร้ายเขาเสียเอง... เมื่อราล์ฟกลับออกไปแล้ว ชายหนุ่มก็สั่งให้ราอูลพาอันนากลับไปส่งยังที่พัก ระหว่างทางหญิงสาวเอาแต่นิ่งเงียบ กระทั่งเดินผ่านสวนกุหลาบ

“ที่นี่เหมาะสมเป็นต้นแบบการพัฒนาโลกอาหรับยุคใหม่จริงๆ เบธเล็มที่ว่ารุ่งเรืองถึงขีดสุดก็ยังจัดระบบผังเมืองได้ไม่น่าดูเท่าที่นี่” สายพระเนตรขององค์สุลต่านและสุรเสียงรับสั่งต่อเจ้าชายนอกบัลลังก์ยังคงราบเรียบ แลดูแห้งแล้ง และจืดจางในความสัมพันธ์เช่นเดิม เหมือนดังที่พระองค์เคยทำมาตลอด “ขอบพระทัยฝ่าบาท เชิญเสด็จยังที่ประทับ” เพียงเท่านั้นกับคำพูดที่จะใช้สื่อสารกับคนที่ห่างเหินจากชีวิตไปแสนนาน บางครั้งเมื่อตอนที่ราล์ฟยังเป็นเด็ก เขาเคยคิดว่าจะมีสักครั้งไหม ที่พ่ออยากมาดูเขาแข่งฟุตบอล เฝ้าไข้ตอนป่วย หรือให้ขี่คอวิ่งเล่นในสวนสาธารณะเหมือนอย่างที่พ่อเด็กคนอื่นๆ ทำกัน แต่พอโตขึ้นมาความปรารถนาเหล่านั้นก็ค่อยจางหายไปพร้อมกับความจริงที่ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ...ความจริงที่ว่าพ่อไม่ได้ต้องการเขาเลยด้วยซ้ำ พ่อทอดทิ้งแม่ไปตั้งแต่ตอนเขาอายุสิบขวบ น่าสมเพชที่แม้จะเด็กมาก แต่ราล์ฟก็ยังรู้จักกับคำว่าโดดเดี่ยวจนกระทั่งวันหนึ่งเมื่อเขาอายุครบยี่สิบ การบรรลุนิติภาวะทำให้เขาได้รับมรดกเป็นดินแดนอาเคเซียห์ นอกจากมันจะเป็นสิ่งที่ชายหนุ่มสมควรได้รับในฐานะเจ้าชายองค์หนึ่งของคูฮาร์แล้ว อาเคเซียห์ยังมีความหมา