All Chapters of ทรายสีกุหลาบ: Chapter 121 - Chapter 130

“ถ้าคุณไม่รู้จักเธอดี คุณก็ไม่สมควรกล่าวถึงอันนาแบบนี้” เวสต์อดรนทนไม่ได้ต้องแทรกขึ้น และเพื่อนคนอื่นๆ ของอันนาต่างก็ออกโรงปกป้องเธอด้วยเหมือนกัน ทว่าคาลิฟาห์ก็แกร่งเกินไปที่จะสนใจลมปากคนอื่น “ก็แล้วมีตรงไหนบ้างที่ฉันพูดผิดเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ เธอไม่ได้กำพร้างั้นเหรอ เธอไม่เคยเป็นสาวเสิร์ฟใช่มั้ย แม้แต่ตอนที่เธอถูกนักเลงลวนลาม อดีตพระชายาขององค์สุลต่าน มาดามอามาเรียก็เป็นพยานได้ อ้อ อีกอย่าง ฉันไม่อยากจะรู้จักสนิทสนมกับผู้หญิงจอมปลอมแบบนี้ให้เสื่อมเสียเกียรติหรอกนะ มันคนละชั้นกัน” รอยยิ้มสาแก่ใจฉายขึ้นบนใบหน้าสวยเฉี่ยว คำพูดของเธอเรียกเสียงฮือฮา และคำนินทาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจจากผู้คนรอบข้างได้เป็นอย่างดี ซึ่งนั่นทำให้ราล์ฟยิ่งเป็นห่วงความรู้สึกของอันนามากขึ้น เขาไม่อยากให้เธอต้องรับรู้อะไรชายหนุ่มตั้งใจจะก้าวเข้าไปหาคาลิฟาห์ และประกาศให้เธอ และทั้งโลกได้รู้ว่า ต่อให้อันนาเป็นตามคำพูดนั้นจริง เขาก็ยังยืนยันว่าจะรัก และอยากร่วมชีวิตกับเธออยู่ดี แต่ติดที่ว่าเจ้าของเสียงหวานราวระฆังแก้วที่ยืนอยู่ด้านหลัง เอ่ยปากตอบโต้ข้อกล่าวหาของคาลิฟาห์ขึ้นมาเสียก่อน...ด้วยความเด็ดเด

เมื่อคาลิฟาห์จากไปเหตุการณ์ก็เข้าสู่สภาวะปกติ อันนามีโอกาสได้เข้าไปพูดคุยกับมหาเศรษฐีเมอเรย์พร้อมด้วยมาดามอามาเรีย ทั้งคู่คุยกันนานจนกระทั่งเรือแล่นเข้ามาถึงจุดเทียบท่า ครั้งแรกเมอเรย์คิดว่าเขาคงต้องใช้เวลานานกว่านี้ที่จะทำใจยอมรับผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนี้ได้ แต่เมื่อได้ลองเปิดใจก็พบว่าอันนามีมุมมองการใช้ชีวิตที่น่าชื่นชม แม้แต่คนแก่ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากอย่างเขายังอดเผลอใจมอบความเอ็นดูให้ไม่ได้ “เธอแกร่งกว่าที่ฉันคิดไว้มากนะ หาเงินเรียนเองจนปีสุดท้ายเลยอย่างนั้นรึ วิชากฎหมายจากยูดังเสียด้วย น่าทึ่งจริงๆ อยากเดินตามรอย รูสเวลต์ กับโอบามารึไง... คงเหมือนกับปู่ฉันสินะ โคล์ดเวลกว่าจะยิ่งใหญ่แบบนี้ได้ ก็เริ่มต้นมาจากการที่เราไม่มีอะไรเหมือนกัน” เมอเรย์เอ่ยยิ้มๆ ยิ่งได้รู้ความจริงว่าอันนาถูกอันธพาลเล่นงานก็เพราะช่วยอามาเรียผู้เป็นลูกสาวของเขาเอาไว้ ผู้สูงวัยกว่ายิ่งเปิดใจมองอันนาใหม่ แต่กระนั้นเขาก็ยังมีความหนักอก ได้แต่หวังให้เวลาช่วยคลี่คลายทุกอย่าง “ที่ฉันเลือกเรียนทางนี้ คงเพราะมันเป็นศาสตร์ที่ทำให้มนุษย์มีค่าความเป็นคนเท่ากันล่ะมั้งคะ” เจ้าของดวงตาสีอำพัน

แต่ในท้ายที่สุดทุกคนก็ปลอดภัย...ราล์ฟแยกจากอันนาตรงนั้นเอง พร้อมกับฝ่าวงล้อมเข้าไปตรวจสอบสถานการณ์ด้วยตนเองพร้อมผู้คุ้มกันมืออาชีพที่ไว้ใจได้ ส่วนคนที่เหลือ รวมทั้งเพื่อนๆ ของ อันนา หลังราอูลนำพาลงจากเรือ คุณพ่อบ้านเฮนรี่ก็รีบตามเข้ามารับตัวกลับไปยังราฟาเอลแทบจะทันทีมหาเศรษฐีเมอเรย์กำหมัดแน่น คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้สุลต่านซานาลจะเล่นแรงขนาดนี้ ส่วนมาดามอามาเรียได้แต่มองภาพเหตุการณ์สะเทือนขวัญผ่านหน้าต่างกระจกรถยนต์ด้วยความหวั่นใจ“ซานาลไม่ใช่คนที่จะทำอะไรอย่างนี้ได้หรอกนะคะคุณพ่อ” ในที่สุดผู้เป็นลูกก็ทนเก็บงำความรู้สึกของตนเองไว้ไม่ไหว ซึ่งน้อยครั้งมากที่มาดามอามาเรียจะเจรจาเรื่องนี้กับบิดาหากเมอเรย์กลับส่ายหน้า แววตาแกร่งกร้านที่สั่งสมประสบการณ์ทุกรูปแบบมาเนิ่นนาน เหม่อมองไปยังเปลวไฟโชติช่วงเหนือแม่น้ำวาดีวัรดาห์ด้วยความโกรธ“เดี๋ยวคงได้รู้กัน ราล์ฟไม่ปล่อยให้คนที่ทำแบบนี้ได้อยู่อย่างมีความสุขแน่...น่าเสียดายที่มันกำลังจะจบแล้วแท้ๆ แต่สุดท้าย พวกมันก็รนหาที่อีกจนได้” ผู้สูงวัยกว่าขบกรามจนขึ้นสัน “ว่าแต่อันนาเถอะ ไปไหน ไปกับรถอีกคันพร้อมเพื่อนๆ เธองั้นเหรอ” ท้ายประโยคคนพูดรู้สึกผิดสัง

“โธ่เว้ย มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง” หมัดลุ่นๆ ซัดเข้ากับเสาท่าเรือเพื่อระบายความโกรธ เลือดแดงฉานหยาดหยด แต่ชายหนุ่มกลับไม่แยแส แววตาของเขาเดือดดาล ภายในอกความแค้นเคืองร้อนระอุ แต่ในที่สุดก็บอกตัวเองให้ได้สติ เจ้าของดวงตาสีมรกตวาวโรจน์ พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกยาว ก่อนส่ายหน้า ริมฝีปากขบเม้มเข้าหากัน พยายามครุ่นคิดหาวิธีช่วยอันนาอย่างร้อนใจ สายตาเขากวาดมองไปทั่วบริเวณ พยายามหาช่องโหว่ในแผนการร้ายของผู้ไม่ประสงค์ดี ทั้งที่รอบด้านเต็มไปด้วยเศษซากความเสียหายกระจายเกลื่อนทั้งๆ ที่เขาวางกองกำลังไว้อย่างรัดกุม มีการตรวจตราอาวุธอย่างเข้มงวดก่อนทุกคนจะขึ้นเรือแล้วก็ตาม แต่พวกมันก็ยังซ้อนแผนหาทางล่องเรือเล็กแฝงความมืด ลอบเอาระเบิดเข้ามาวางไว้ได้อีก...แม้จะเป็นนาทีสุดท้ายก่อนเรือจะจอดเทียบท่าก็ตาม ฟ้องชัดว่าคนวางแผนการครั้งนี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน “มันรู้ว่าเราวางพลซุ่มยิงระยะไกลไว้ตลอดเส้นทางเดินเรือจากสองฝั่งแม่น้ำเพื่อรักษาความปลอดภัย บนเรือก็มีทหารเดินลาดตระเวนอยู่ทั่ว เลยอาศัยจังหวะก่อนเรือเทียบท่าในช่วงที่ทุกคนคิดว่าภารกิจลุล่วง ลอบวางระเบิดในห้

‘จะหนีได้ยังไง อีกไม่กี่อึดใจมันก็จะบินมาวนอยู่เหนือหัวแล้วเนี่ย’“มันรู้ตัวเร็วกว่าที่คิดไว้ซะอีก แค่หาทางวางระเบิดก็ว่ายากแล้ว พาตัวเธอมาโดยไม่ให้มันตามทันยิ่งยากกว่า...โว้ย เอายังไงดีวะ” สองมือยกขึ้นทึ้งผมตัวเองอย่างหงุดหงิดแต่แล้วความคิดหนึ่งก็สว่างวาบเข้ามาในหัว ความคิดโง่ๆ แต่ถือว่าดีที่สุด เท่าที่คนจนตรอกอย่างเขาจะนึกหาทางออกให้ตัวเองได้“ดับไฟ แล้วหาอะไรยิงสอยมันให้ร่วง จากนั้นเอาเรือเข้าฝั่ง แล้วค่อยแยกย้ายกันหนี” ฮัฟดีนผุดลุกขึ้น ปรายตามองมายังอันนาแวบหนึ่ง ก่อนผลักประตูก้าวออกไปสั่งการ นึกเสียดายอยู่บ้างที่เขายังไม่ได้แตะต้องเธอเลยแม้แต่ปลายก้อย แต่ทว่าความเป็นความตายที่รออยู่เบื้องหน้า ก็ทำให้ฮัฟดีนทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านั้นจังหวะนั้นเองอันนาก็เริ่มกระดิกนิ้วได้ หญิงสาวกัดฟันแล้วขบเม้มริมฝีปาก ตั้งสติอยู่ครู่ก่อนจะขยำผ้าปูที่นอนเพื่อฝืนอาการหมดเรี่ยวแรงของตัวเอง พยายามกัดฟันเอาชนะฤทธิ์ยา และอาศัยจังหวะที่ปลอดคน พลิกร่างทิ้งตัวลงมาจากเตียงด้วยความทุลักทุเล...“ฉันจะพาตัวเองออกไปจากที่นี่ให้ได้ และจะไม่ยอมตาย ไม่ยอมหมดหวังอยู่ที่นี่” หญิงสาวพึมพำด้วยหัวใจที่ตั้งมั่น.......