All Chapters of ทรายสีกุหลาบ: Chapter 61 - Chapter 70

ไม่เฉพาะแค่เพื่อนร่วมงานทั้งสี่คนเท่านั้นที่พากันอ้าปากค้าง แม้แต่คนอื่นๆ ก็ยังพากันประหลาดใจ ยิ่งโดยเฉพาะเวสต์ ไมเนอร์ ด้วยแล้ว ภาพแสนหวานนั้นกำลังสั่นคลอนความฝันเขาให้พังทลายลงต่อหน้าต่อตาด้านคาลิฟาห์ที่ยืนเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดโดยตลอด จากชั้นลอยด้านบน มือบางของเธอกำเข้าหากันแน่น จนรู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งหัวใจ พร้อมๆ กับที่ไฟแค้นกำลังสุมแน่นในอกเพราะความเสียหน้า “มันเป็นใครกัน ลาน่า! ทำไมเจ้าชายถึงได้ทำอะไรข้ามหัวฉันอย่างนี้” เสียงกระซิบลอดไรฟันของนายสาว เป็นเครื่องการันตีให้เลขาส่วนตัวรู้ได้เป็นอย่างดีว่าทั้งอัลซาริบาห์คืนนี้ต้องลุกเป็นไฟแน่แต่สำหรับราล์ฟแล้ว นาทีที่เขาก้าวเข้ามาหาอันนา นั่นคือนาทีที่เขาอยากประกาศให้ทั้งโลกได้รู้ว่า จากนี้ไปหัวใจเขาอาจได้พบคนที่อยากครอบครอง“นี่ ยัยขี้แย จะร้องทำไม เดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดว่าฉันแกล้งเธอกันพอดี” คนถามแสร้งเย้า ก่อนหันมากล่าวกับเพื่อนๆ ของเธอต่อ “ผมขอยืมตัวอันนาเดี๋ยวนะ มีหลายเรื่องที่เราต้องคุยกัน พวกคุณไม่ต้องเป็นห่วง เชิญสนุกได้ตามสบาย ซักพักบนเวทีจะมีการฉายภาพ โฮโลแกรม อธิบายทุกอย่างเกี่ยวกับอาเคเซียห์ ตื่นตาตื่นใจมาก

แม้เวลานี้ภายนอกจะเป็นช่วงค่ำ แต่ด้วยระบบควบคุมแสงและปรับอุณหภูมิ ทำให้ภายในเรือนกระจกตอนนี้เหมือนเป็นช่วงเวลากลางวัน แสงแดดฉาบไล้พรรณไม้นานาชนิดในสวนสวย และธารน้ำใส ตลอดจนกลีบดอกไม้บอบบางให้ความรู้สึกอบอุ่น แม้กระทั่งผีเสื้อสีสวยนับร้อยๆ ตัวก็ยังพากันสยายปีกล้อเล่นลมจากเครื่องกำเนิดที่ถูกติดตั้งซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่งด้วยความสนุกสนาน “ที่นี่สวยจังเลยค่ะ คุณนี่พ่อมดชัดๆ คุณทำให้ดอกไม้พวกนี้บานอยู่ท่ามกลางดินแดนทะเลทรายได้ด้วย สุดยอดจริงๆ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของดวงหน้าหล่อเหลาคมคายด้วยความทึ่ง “เหมือนเดินเล่นอยู่ในสวนไม่มีผิด แม้แต่ผืนหญ้าธรรมชาติที่เหยียบอยู่ก็รู้สึกได้ว่ามันหนานุ่ม และชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำค้าง” อันนามองทางไหนก็ละลานตาละลานใจไปหมด อดไม่ได้ก็เผลอยิ้มหวานให้ราล์ฟจนดวงตายิบหยีอย่างลืมตัวชายหนุ่มยิ้มตอบ แววตาแน่วนิ่งอย่างสมใจ ก่อนจูงมือพาเธอก้าวต่อไปยังธารน้ำสายเล็กๆ ซึ่งมีต้นทามาริสก์(tamarisk)เก่าแก่ขนาดใหญ่หยั่งรากลึกแผ่กิ่งก้านสาขาออกดอกสีม่วงอเมทิสต์พราวอยู่ แวดล้อมไม้ใหญ่ต้นนั้น มีพันธุ์ไม้ดอกหอมคลุมดินอีกหลายชนิดถูกปลูกไว้เป็นลานกว้าง ทำให้ทั้งบริเวณอ

“ไม่ว่ากันนะ ขอมัดจำนิดเดียว” พูดพร้อมกับปัดกลีบดอกไม้สีหวานที่ถูกลมพัดปลิวมาติดเส้นผมยาวสลวยของอันนาให้พ้นออกไป ก่อนจะบรรจงจุมพิตลบลอยกลีบดอกไม้นั้นให้อีกที “ฟังไว้นะอันนา จากนี้ไป เธอคือผู้หญิงของฉันและจะเป็นของฉันเพียงคนเดียว” เจ้าชาย รูปงามจอมเผด็จการจับจ้องดวงตาสีอำพันแน่วนิ่ง ยกยิ้มขึ้นน้อยๆ ดวงตาเจ้าเล่ห์เปี่ยมเสน่ห์แต่อันนากลับส่ายหน้า “นี่กำลังจะมัดมือชกฉันใช่มั้ยคะ” เธอถามยิ้มๆ“จะเรียกว่าบังคับเลยก็ได้ ฉันปล่อยเธอเป็นของใครไม่ได้จริงๆ” สิ้นเสียงทุ้มต่ำ อ้อมกอดของราล์ฟก็กระชับแน่นขึ้น มือข้างหนึ่งของเขากดศีรษะอันนาให้ซุกซบแนบอกด้วยความหวงแหนเธอหลับตาพริ้มอยู่อย่างนั้น พร้อมกับถอนหายใจลึกยาว หากราล์ฟเป็นเพียงหนุ่มชาวไร่ในเขตเวอร์มอนต์เท่านั้นก็คงดี แต่นี่เขาเป็นถึงเจ้าชายที่มีทุกอย่างพร้อมพรั่ง เมื่อเขาอยู่สูงสุดเอื้อมมือขนาดนั้น แล้วผู้หญิงธรรมดาอย่างเธอ จะมีค่าแค่ไหนสำหรับเขา อันนาอดหวั่นใจไม่ได้.................... ในขณะที่อันนาหายตัวไปพร้อมกับราล์ฟ โคล์ดเวล อีกฟากหนึ่ง เวสต์ ก็กำลังหัวเสียเจียนคลั่ง เขาถูกตัดหน้าเรื่องความรักไปทั้งๆ ที่ยังไม่ทันได้ลงสนามแข

“เกมแรกฉันจะให้นายเป็นคนเริ่มต้นเดินหมาก ทำยังไงก็ได้ที่จะพาผู้หญิงคนนั้นออกไปให้พ้นทาง ถ้ารักเธอจริงก็อย่าปล่อยให้แม่คนนั้นต้องหลุดมือ ตัวฉันไม่อยากออกโรงเองเพราะราล์ฟจะเสื่อมความศรัทธาที่มีต่อฉันไปด้วย ทุกวันนี้เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจทุกอย่างก็เพื่อการแก้แค้นของฉัน และเพียงอีกก้าวเดียวเท่านั้น ทุกอย่างก็จะสำเร็จ ดังนั้นฉันไม่อยากให้หลานต้องพลาด” แม้จะปวดใจอยู่ไม่น้อยที่ต้องพรากความสุขของหลานชายสุดที่รักไป แต่แรงแค้นของเมอเรย์กลับมีมากกว่า หนำซ้ำเขายังคิดว่าการที่ราล์ฟได้อภิเษกกับผู้หญิงที่คู่ควร คือความสุขแท้จริงที่คนเป็นหลานจะคิดได้ไม่วันใดก็วันหนึ่ง “ว่าไงล่ะเวสต์ หวังว่านายคงไม่รังเกียจโอกาสที่ฉันมอบให้นะ เพื่อที่ว่านายจะได้ไม่ต้องเดินตามรอยพ่อยังไงล่ะ...คิดดูให้ดี หนทางแห่งความสุขนั้นยังมี อยู่ที่นายจะเลือกคว้ามันไว้หรือปล่อยให้หลุดมือ คิดสิ คิดให้มากเข้าไว้ไอ้หนู” ขณะเตือนสติ สายตาคมกริบของมหาเศรษฐีเมอเรย์ก็ไล้ไปตามภาพสลัก มหากาพย์แห่งตำนานที่ถูกช่างสลักเสลาเรื่องราวไว้รอบบ่อ ก่อนจะหันมาประเมินค่าคู่สนทนา หากว่ากิลกาเมซไม่เลินเล่อ ปล่อยให้งูคาบต้นไ

“อ้าว...เอ่อ ราอูล เชอะ...เชิญเข้ามาข้างในก่อนสิคะ” เธอทำอะไรไม่ถูก แต่เมื่อตั้งสติได้จึงเบี่ยงตัวให้เขาก้าวเข้ามา จากนั้นจึงค่อยหันไปแนะนำเขาให้ทุกคนได้รู้จัก“ทุกคนคะ นี่ราอูล หัวหน้าบอดีการ์ดของคุณราล์ฟ เอ่อ เจ้าชายราล์ฟค่ะ” และก็เป็นไปตามคาดที่ทั้งหมดจะหันมองมาเป็นตาเดียว ดูตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เมื่อได้เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ในสูทสากลมาดเนี้ยบที่เพิ่งก้าวพ้นประตูเข้ามา “คุณราล์ฟให้ผมมาเรียนพวกคุณทุกคนว่า พวกคุณได้รับเชิญเป็นแขกของราฟาเอลพาเลซนับจากนี้ ซึ่งผมได้จัดที่พักภายใน ราฟาเอลไว้ให้กับพวกคุณแล้ว และจะช่วยอำนวยความสะดวกในการเคลื่อนย้ายที่พักให้กับพวกคุณเอง” จบประโยคนั้นเชมิส และโรซาน่าเกือบกลั้นเสียงกรี๊ดไว้ไม่อยู่ สายตาทุกคู่ของทีมงาน ไม่เว้นแม้แต่ มิลเลอร์ ฉายชัดถึงความยินดีแต่ทว่า ก่อนที่มิลเลอร์ หรือใครๆ จะได้ตอบตกลง สตรีที่ก้าวตามหลังราอูลเข้ามาก็ทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงักการกระทำทุกอย่างลง โดยเฉพาะอันนา หญิงสาวบอกไม่ถูกเลยว่าเหตุใดครั้งนี้ การได้พบกับมาดามอามาเรีย จึงทำให้เธอรู้สึกลำบากใจ “ฉันเกรงว่าพวกเธอจะเข้าพักในราฟาเอลตามคำเชิญของเจ