All Chapters of เล่ห์รักลวงใจ: Chapter 71 - Chapter 80

“โถ่เว้ย” ชนัฐธรถอดหมวกแล้วฟาดลงที่โต๊ะอย่างหัวเสีย เพราะช่วงกลางวันมัวแต่หนีตำรวจกับลูกน้องไม่รู้ว่าไอ้ห่าเหวที่ไหนเป็นเบาะแส เขาอุตส่าห์ทำให้ภายนอกดูเป็นผับร้างพรางสายตาตำรวจแถมยังให้ลูกน้องคอยเป็นหูเป็นตาให้ ใครเข้ามาเสือกก็ไปจัดการมันได้เลย“ตำรวจรู้ได้ไงวะ” เขาสบถด้วยความเจ็บใจ ลูกน้องอีกคนนิ่งคิดอยู่สักพักก่อนจะพูดออกมา“หรือจะเป็นผู้หญิงคนนั้นครับเฮีย” ดึงดูดความสนใจชนัฐธรเป็นอย่างดี “ใคร?”“เมื่อช่วงกลางวันมีผู้หญิงมาตามหาเพื่อนครับแต่ท่าทางก็ดูลับๆล่อๆเกินไป คือ...ผมรีบครับ ก็เลยปล่อยเธอออกไปก่อน เพราะเธอเป็นผู้หญิงคงไม่ใจกล้ามาเล่นกับเฮียขนาดนั้น” ชนัฐธรลุกพรวดขึ้นมองลูกน้องด้วยความโกรธ “ไอ้โง่ กูบอกมึงหลายครั้งแล้วว่าอย่าชะล่าใจ มึงเห็นความฉิบหายนี้หรือยัง”“ขอโทษครับนาย” ลูกน้องโค้งศีรษะลงเบาๆ ชนัฐธรพยายามควบคุมสติถามต่อ “อีนั่นเป็นใคร?”“เขาไม่ได้บอกชื่อครับ รู้แค่ว่าตัวเล็กๆ ผมลอนดำออกทอง สวยๆน่ารักๆผิวขาวหุ่นดี แต่เธอบอกเองนะครับว่าทำงานร้านกาแฟฝั่งตรงข้าม”“มึงก็เชื่อเหรอ” ลูกน้องมองชนัฐธรนิ่งๆ “มึงไม่สังเกตหรือไงว่าร้านกาแฟฝั่งนั้นไม่มี” ลูกน้องโค้งศีรษะลงอีกครั้งเพร

มือเล็กค่อยๆวางใบลาออกลงบนโต๊ะทำงานคิมหันต์ในขณะที่เขาออกไปคุยงานข้างนอก เธอตัดสินใจแจ้งลาออกล่วงหน้าเพื่อจะได้สะสางงานที่ค้างอยู่ให้หมดหลังจากนั้นเธอจะไม่กลับมาให้เขาเห็นหน้าอีกหญิงสาวมองใบลาออกนั้นด้วยแววตาเสียใจแต่ก็ต้องตัดใจในเวลาเดียวกัน ก่อนจะหมุนตัวกลับแล้วเผชิญหน้ากับเขาพอดี“ฉันเขียนใบลาออกล่วงหน้าสองเดือนนะคะ” ถึงไม่ปริปากคุยกันแต่เรื่องงานก็ต้องประสานกันอยู่ดีคิมหันต์เดินอ้อมเข้ามาประจำที่ก่อนจะหยิบกระดาษแผ่นนั้นมาดู “อืม เดี๋ยวผมจัดการให้” หญิงสาวสะอึกพร้อมหันกลับไปมองเขา นอกจากเขาจะไม่รั้งให้เธออยู่ยังใช้น้ำเสียงห่างเหินอีกต่างหาก อีกทั้งท่าทางยังดูปกติราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นหญิงสาวแทบทรงตัวไม่อยู่แต่ก็ไม่อยากทำตัวอ่อนแอต่อหน้าเขา จึงตัดสินใจสะพายกระเป๋าแล้วกลับคอนโดเองโดยไร้วี่แววว่าเขาจะไปส่งพัชสิกาเดินออกไปได้สักพักคิมหันต์ก็รีบวิ่งออกไปจากห้องเพื่อมาหยุดดูเธออยู่ที่กำแพงกระจก เมื่อทอดมองออกไปจะเห็นร่างเธอเดินไปตามถนนฟุตบาทหน้าบริษัทเวลานี้ท้องฟ้ามืดครึ้มไม่นานเม็ดฝนก็โปรยลงมาสาดเข้าร่างหญิงสาวที่กำลังเดินไปตามฟุตบาทด้วยใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาไม่นานดวงตาของคิมหั

ตอนที่ 33 เธอจะอยู่ต่อไปอย่างไรตลอดหลายวันมานี้แพนนีญาร์มีเรื่องให้คิดมากมายหนึ่งในนั้นก็คือเรื่องของคดี ต่อมาก็เรื่องของชนัฐธร ไหนจะเรื่องการตีตัวออกห่างพิมมี่อีกใช่! เธอตัดสินใจตีตัวออกห่างไปเอง โดยวิสัยถ้าเธอถูกหักหลังเธอจะตามไปหาเรื่องถึงที่ ทว่าเธอกลับจำในสิ่งที่ชนัฐธรทำกับเธอเอาไว้ได้อย่างเลือดเย็นเธอจึงไม่กล้าไปพบหน้าพิมมี่อีกพิมมี่จะคบกับคนนั้นมาได้ยังไงถ้าไม่เป็นเพราะศีลเสมอกัน อีกทั้งพิมมี่ก็ยังคบหาเขามาก่อน เมื่อย้อนกลับไปในช่วงที่เธอรู้จักกับชนัฐธรเป็นครั้งแรก พิมมี่ก็เป็นคนแนะนำและเชียร์ในเธอคบหาเขาเองถ้าพิมมี่คบหาชนัฐธรอยู่ก่อนแล้วจะมาแนะนำเธอทำไม ถ้าไม่ใช่เพราะกำลังปิดบังอะไรกันอยู่ เธอโง่เองที่ไม่คิดให้ดีๆก่อนจะมาตาสว่างก็เกือบสายไปแล้วหญิงสาวนั่งตัวสั่นอยู่ในห้องมืดๆ ถึงเธอจะเป็นคนนิสัยไม่ดีแต่เธอก็ไม่เคยเอาตัวเองมาอยู่ในจุดน่ากลัวแบบนี้ เรื่องชนัฐธรและพิมมี่อาจจะลืมๆมันไปก่อน แต่สิ่งเดียวที่เธอกลัวอยู่ในตอนนี้คือ ‘ป้าพัชสิกา’“ติ๊งต๊อง” แพนนีญาร์สะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงกริ่งดังขึ้นที่หน้าห้องก่อนจะลุกไปส่องดูตรงปล่องเห็นเป็นพิมมี่มาหา‘ความโกรธดันมีมากกว่าความกลัว

“หึ๊ย ถ้าหนูพัชเป็นอะไรไปฉันจะไม่ยอมให้นังแพนมาเหยียบบ้านเลยคอยดู” สุวรรณรัตน์พูดระบายออกมาก่อนเงยหน้าขึ้นไปมองลูกชาย “แกนั่นแหละ ไม่ชอบเขาก็ไม่รู้จักปฏิเสธ ทำให้มาเป็นมารหัวขนไม่รู้จบ”“ผมปฏิเสธหลายครั้งแล้วนะครับ”“ก็แกมันไม่เด็ดขาดไง” คิมหันต์ได้แต่เงียบเพราะรู้ว่าครั้งนี้คงเถียงใครไม่ได้ ไม่นานคุณหมอก็เดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน“หนูพัชเป็นยังไงบ้างคะ” สุวรรณรัตน์ผู้อยากรู้มากกว่าใครเพราะเธอสังเกตจากอาการตกเลือดของเธอเลือดไหลสะขนาดนั้นจะเป็นอะไรไปได้ถ้าไม่ใช่เพราะท้อง ส่วนที่ท้องกับใครอย่าพึ่งไปสนใจเลย สนใจแค่ว่าเด็กยังอยู่ดีหรือเปล่า“คุณพัชปลอดภัยดีครับ” คุณหมอหนุ่มตอบยิ้มๆก่อนรอยยิ้มนั้นจะหายไปในเวลาเดียวกัน“เกิดอะไรขึ้นครับคุณหมอ” คิมหันต์เป็นฝ่ายถาม เพราะนึกเป็นห่วงเธอ“แต่หมอไม่สามารถยื้ออีกหนึ่งชีวิตไว้ได้”‘หนึ่งชีวิต’ งั้นเหรอ คิมหันต์ได้แต่นิ่งแต่ยังไม่สรุปว่าคืออะไรจึงถามอีกทีเพื่อความแน่ใจ “หมายความว่าไงครับ”“คุณพัชเธอตั้งครรภ์ได้สี่สัปดาห์แล้วนะครับ สาเหตุที่ไม่สามารถยื้อเด็กไว้ได้เพราะอายุครรภ์เธอยังน้อย” คุณหมอหลุบตาลงด้วยความรู้สึกผิด “หมอเสียใจด้วยนะครับ” ก่อนจะฝืน

วันต่อมา แพนนีญาร์เข้ามาในห้องทำงานพร้อมด้วยกระเช้าผลไม้และด่านแรกที่เธอจะต้องเผชิญก็คือคิมหันต์หญิงสาวเดินเข้ามาด้วยท่าทางกล้าๆกลัวๆ คิมหันต์กลอกตามองขณะก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารการประชุมนิ่งๆ“พี่คิมขา แพน...” เธอวางกระเช้าไว้อีกมุมหนึ่งก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาคิมหันต์โดยหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานเขา “พัชเป็นยังไงบ้างคะ”“อาการหนัก ต้องพักรักษาใจหลายวัน” วันนี้เขาได้ให้พัชสิกาหยุดพักที่บ้านสักสองอาทิตย์ก่อนแล้วค่อยกลับมาทำงานต่อ แพนนีญาร์มาที่นี่ก็ดีแล้วเขาจะได้คุยกับเธอให้รู้เรื่องชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมสอดมือทั้งสองข้างเข้ากระเป๋ากางเกง จากนั้นก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าแพนนีญาร์ด้วยใบหน้าเรียบเฉย‘เดาอารมณ์ไม่ถูก’แพนนีญาร์ได้แต่ยืนเกร็งอยู่อย่างนั้น“อาการหนักขนาดนั้นเลยเหรอคะ” หญิงสาวหันไปทางกระเช้า “แพนเอากระเช้ามาเยี่ยมค่ะ แย่จังไม่ได้เอาให้พัชด้วยตัวเอง” เสียงเธอเบาลงในตอนท้าย“ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก แค่แท้งน่ะ”“แท้ง” เธอถามเสียงดังพร้อมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “เขาท้องกับใครคะ” เพราะเธอไม่เคยเห็นแฟนพัชสิกาเลยหรือเธอตามข่าวไม่ทันกันแน่“กับพี่” เขาบอกตรงๆเพราะวันนี้เขาต้องการตัดขาด