All Chapters of เล่ห์รักลวงใจ: Chapter 81 - Chapter 90

ในผับที่มีแต่แสงไฟสลัว แพนนีญาร์นั่งดื่มเหล้าจนตั้งสติแทบไม่อยู่ เมื่อกำลังจะทรงตัวลุกหวังกลับไปพักที่บ้าน ร่างของเธอก็ชนเข้ากับใครบางคน“นัฐ!!” เธอเบิกตากว้างร้องเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจชนัฐธรแสยะยิ้มมองก่อนจะทวนความจำเรื่องที่เคยคุยกันไว้ “ไง คำตอบเรื่องหนีเพื่อปิดคดี”แพนนีญาร์พยายามตั้งสติก่อนจะสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆจากนั้นก็แสยะยิ้มอย่างมั่นอกมั่นใจ “หึ ฉันจัดการตัวเองได้ ขอบคุณที่หวังดีแต่ทีหลังไม่ต้อง”ก่อนจะเดินออกไปขอจัดการให้หายแค้นหน่อยเถอะ ไม่นานมือของเธอก็คว้าแก้วเหล้าที่พอหลงเหลือเหล้าอยู่ในนั้นสาดเข้าใบหน้าเขาจนเปียกไปหมด ลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านหลังเห็นเข้าหวังจะพุ่งเข้ามาทำร้ายแต่ชนัฐธรกลับยกแขนขึ้นมาขวางไว้“หื้ออ” เขาทำเสียงในลำคอแพนนีญาร์ไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวแต่กลับเบ้ปากมองแล้วเดินออกไป จะมัวเสียเวลาคุยกับคนแบบมันทำไม ไปหาผู้ชายคนใหม่ยังจะดีกว่าชนัฐธรมองตามแผ่นหลังบางก่อนจะพยักพเยิดหน้าเชิงสัญลักษณ์ให้ลูกน้องตามไป“ว๊าย” แพนนีญาร์ร้องเสียงหลงเมื่อมีชายร่างใหญ่จ่อปืนไว้ที่เอวเวลานี้ก็แทบจะไม่มีคนอยู่เพราะเธอเข้าผับตั้งแต่เปิดจนถึงเวลาใกล้ปิด ผู้คนมากมายต่างก็เริ่มซบเ

……………………………………………………………………………………‘แด่...คุณคิมหันต์ผู้ชายปากร้าย ใจร้าย นิสัยแย่ๆที่ฉันเผลอใจไปรักตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้...’ ‘ความรู้สึกที่ฉันมีต่อคุณฉันไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนไหนเหมือนกัน ฉันรู้แค่ว่าฉันชอบเวลาคุณยิ้ม เวลาคุณกอดฉัน แม้กระทั่งเวลาคุณจูบฉัน มันฟินและมีความสุขมากๆเลยนะรู้หรือเปล่า’ ‘ฉันไม่รู้ว่าคุณรู้สึกกับฉันบ้างไหม ถ้าเป็นไปได้ฉันก็อยากจะเป็นคนที่คุณรักในสักวัน’ ‘ฉันรักคุณนะ คุณคิม’ ..............................................................................................เธอเขียนบรรยายไว้เยอะมากจนเขาอ่านทั้งวันก็ไม่จบ เมื่อเขาได้มารู้ถึงความรู้สึกเธอผ่านตัวหนังสือในเล่มนี้มันยิ่งทำให้เขาได้ปลดล็อคความรู้สึกบางอย่างในหัวใจ‘เธอเองก็รักเขา’ แต่เขาดันโง่ไม่สังเกตเอง“อาหารใกล้จะเสร็จแล้วนะคุณ...” พัชสิกาเดินเข้ามาในห้องเพื่อบอกให้เขาไปรอรับประทานอาหารแต่ก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเธอจำไดอารี่เล่มนั้นได้ “เอามานะ” หญิงสาวรีบไปแย่งมาแนบไว้ที่อก“กำลังอ่านเพลินเลย” เขายิ้มกริ่มและเป็นรอยยิ้มที่มีความสุขมากกว่าวันไหนๆ“ฉันจะเอาไปทิ้งแล้ว” เธอเบือนหน้าหนี คิมหันต์รี

หลังสอบปากคำแพนนีญาร์เสร็จ เจ้าหน้าที่จึงสรุปสำนวนและส่งเรื่องขึ้นสู่ชั้นศาลเพื่อให้ศาลพิจารณาคดีต่อไป คิมหันต์และพัชสิกาจึงเดินทางมาเยี่ยมจักรพรรดิที่โรงพยาบาลตามที่จอมพลได้ให้ข้อมูลไว้ทั้งสองเดินมาถึงห้องพักก็เห็นคุณพยาบาลถือเดินออกมาจากห้องพอดี“มาเยี่ยมคนไข้เหรอคะ” คุณพยายามถามยิ้มๆ“ครับ”“ยังดีที่มาทันนะคะ วันนี้คนไข้จะออกจากโรงพยาบาลพอดีเลยค่ะ เชิญค่ะ” คุณพยาบาลผายมือไปด้านในไม่นานคิมหันต์และพัชสิกาก็เดินเข้ามาในห้องเห็นจักรพรรดิกำลังพยายามดันตัวลุกขึ้นนั่งจักรพรรดิใบหน้าเบี้ยวเบ้ไปด้วยความเจ็บเพราะพึ่งผ่ากระสุนออก เมื่อเห็นหน้าคิมหันต์ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที“มีอะไร” เขาถามเสียงแข็งโดยไม่มองหน้าเพื่อน ทว่าคนที่เอ่ยถามก่อนคือพัชสิกา เพราะเขาเป็นคนช่วยให้คดีป้าของเธอสิ้นสุดลง“คุณเป็นยังไงบ้าง” พัชสิกาเดินเข้ามาใกล้ๆขอบเตียง คิมหันต์เห็นก็รีบวางมือไว้ที่หัวไหล่บางเพราะในใจยังคิดว่าจักรพรรดิยังไม่เลิกตอแยเมียตนแน่ๆ ซึ่ง...ยังไว้ใจไม่ได้“ไม่เป็นไรแล้วครับ ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วงผม” พัชสิกามองจักรพรรดิยิ้มๆตอนนี้คงเป็นทางเดียวที่จะทำให้เพื่อนสามารถปรับความเข้าใจกันได้“ไม่ใช

งานแต่งงานของคิมหันต์และพัชสิกาถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมฐานะของตระกูล มีแขกมาร่วมงานอย่างคับคั่ง เมื่อถึงช่วงเวลาของการตัดเค้กและกล่าวความรู้สึกของคู่บ่าวสาวจบไป คิมหันต์จึงพาภรรยาสาวมานั่งพักที่โต๊ะอีกมุมหนึ่ง เพราะตลอดงานเธอชอบบ่นว่าปวดข้อเท้า เนื่องจากไม่เคยใส่รองเท้าชั้นสูงที่แน่นและสูงขนาดนี้เมื่อวางเธอไว้ที่เก้าอี้แล้วเขาก็รีบเลิกชายกระโปรงเจ้าสาวฟูฟ่องขึ้นเพื่อดึงเท้าข้างที่เธอบ่นว่าเจ็บออกมานวดอย่างทะนุถนอม“เจ็บไหม” เขาเงยหน้าขึ้นมาถาม“ไม่ค่ะ เบาสบายดีค่ะ” เขายิ้มแล้วก้มหน้านวดต่อ ไม่นานเบื้องหน้าก็ปรากฎร่างภาคินและเปรมสิริที่ถือกล่องของขวัญสีทองไว้ในมือพัชสิกาเห็นก็รีบสะกิดสามีแล้วปัดชายกระโปรงลงเหมือนเดิม คิมหันต์เห็นก็ค่อยๆดันตัวลุกขึ้นเต็มความสูง“ผมกับนิลเราเอาของขวัญแต่งงานมาให้ครับ” ภาคินยิ้มก่อนจะวางของขวัญไว้บนโต๊ะที่ถูกคลุมด้วยผ้าขาวลายลูกไม้“ขอบคุณนะครับ” คิมหันต์พูดด้วยน้ำเสียงปกติ ตอนนี้เขาได้ตัวพัชสิกามาแล้วและแต่งงานกันแล้วด้วย ระดับอธิการบดีอย่างเขาคงไม่ตาต่ำมาเป็นชู้เมียใครหรอกหรือถ้าเป็น...ก็ลองดู“แล้วไงถึงได้มากับคุณภาคินล่ะ” ตั้งแต่ได้มาอยู่กับคิมหัน

“คุณคิมขา” พนักงานสาวสวยแผนกบัญชีที่ปลื้มคิมหันต์มาตั้งแต่แรกเดินเข้ามาผูกเนกไทให้เมื่อเห็นว่ามันสะเปะสะปะไม่ค่อยเป็นระเบียบ“ขอบคุณครับ” สายตาหวานๆที่กำลังผูกเนกไทชำเลืองมองเขาอย่างยั่วยวน รู้ดีว่าเขามีเมียอยู่แล้วแต่ถ้ามาผูกมิตรไว้ก็ไม่น่าจะเสียหายอะไร อีกอย่างเมียเขาก็ไม่ได้น่ากลัวแถมดูน่าเบื่ออีกต่างหาก หญิงสาวจึงมีความหวังว่าสักวันจะได้เป็นคุณนายสายการบินในอนาคต“ปล่อยเถอะครับ” คิมหันต์ดูท่าไม่ดีจึงบอกไปแบบนั้นกลัวเมียผ่านมาเห็น“ยังไม่เรียบร้อยเลยค่ะ” พนักงานบัญชีสาวยังคงส่งยิ้มยั่วยวนอยู่แบบนั้น พัชสิกาโผล่มาจากด้านหลังก่อนจะกอดอกมอง“ขอโทษนะคะ” สาวสวยเห็นพัชสิกาก็รีบปล่อยคิมหันต์ก่อนจะถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว “ไม่มีงานมีการทำเหรอคะถึงได้ถือวิสาสะมายุ่งวุ่นวายกับสามีชาวบ้าน ถ้าหากยังไม่หยุดฉันจะสั่งให้สามีฉันย้ายคุณไปตึกอื่นหรือไม่ก็ร้องเรียนพฤติกรรมสั่งไล่ออกสะ”พนักงานสาวกำลังจะแย้งแต่พัชสิกายกนิ้วชี้ขึ้นมาหยุดไว้ก่อน“อย่าอ้างกรมแรงงานนะคะ ฉันยินดีจ่ายค่าเสียหายด้วยเงินฉันเองเพื่อแลกกับการที่คุณออกไปจากบริษัทนี้”ภรรยาท่านรองฯเล่นขู่มาแบบนี้เป็นใครๆก็กลัว อีกอย่างไปทำงานที่ไหนก็